Το καλοκαίρι τελειώνει. Οι δρόμοι όμως παραμένουν άδειοι. Από τα μπαλκόνια, η φωνή της Σεχραζάτ αλλά και οι ζήλιες του Ονούρ ταξιδεύουν στο νυχτερινό οδόστρωμα, ώσπου να χαθούν μέσα στα αριστοκρατικά σπίτια ή στα φωταγωγημένα μνημεία μιας σύγχρονης Πόλης. Η αγάπη αγνοεί πλέον τα σύνορα και διασχίζει τις χίλιες και μια νύχτες. Οι άνθρωποι συνεχίζουν [...]

Ο Αύγουστος κύκλωσε τις αισθήσεις μας. Αυτές τις αισθήσεις που ο χειμώνας τις έκανε αιχμάλωτες, εκτεθειμένες στις προσταγές ξενόφερτων συμφερόντων που συσκέπτονται για το καλό μας. Αυτές τις αισθήσεις, που η οσμή του ιωδίου της θάλασσας, κάποτε τις έκανε να καίνε. Μεγάλη παγίδα το «κάποτε». Αν εγκλωβιστείς μέσα του, θα χάσεις το «τώρα». Μέσα στο [...]

Η έναρξη του νέου οικονομικού έτους βρίσκει την Ελλάδα εγκλωβισμένη σε ένα άσχημο και δύσβατο σημείο. Εκατομμύρια νοικοκυριά καλούνται να προσαρμοστούν, όχι πλέον στην Ελληνική πραγματικότητα(αυτή πια είναι παρελθόν), αλλά στην πραγματικότητα του Μνημονίου. Ο οικογενειακός προυπολογισμός δέχεται την στυγνή επίθεση της ακρίβειας, μιας κατάστασης που ουδέποτε πολεμήθηκε επιστημονικά ή μεθοδικά και τώρα κρέμεται πάνω [...]

Τρίτη 20 Ιουλίου, αργά τη νύχτα. Δημόσιο νοσοκομείο Βέροιας. Ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας μας αναγκάζει να διανυκτερεύσουμε εκεί, διακόπτοντας τις θερινές διακοπές. Το νοσοκομείο υπολειτουργεί, λόγω επίσχεσης εργασίας των ιατρών. Πώς να κατηγορήσεις αυτούς τους ανθρώπους. Αιχμάλωτοι ενός συστήματος που μοιράζει υποσχέσεις, χρόνια περιμένουν να κατοχυρώσουν την πολύτιμη εργασία τους και τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, [...]

Τo παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που τελείωσε προ ημερών, επιβεβαίωσε με πανηγυρικό(δυστυχώς) τρόπο αυτό που, όσοι το παρακολούθησαν απεύχονταν αλλά δεν απέφυγαν να δούν: 96 ώρες παιχνιδιού περιτυλιγμένες από ένα μεγαλοπρεπέστατο «τίποτα». 145 γκολ από αθλητές που αντί να κλωτσήσουν τη μπάλα κλωτσούσαν ο ένας τον άλλο με επικίνδυνο και απαράδεκτο τρόπο. Η διοργανώτρια χώρα, παρά [...]

Τo παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που τελείωσε προ ημερών, επιβεβαίωσε με πανηγυρικό(δυστυχώς) τρόπο αυτό που, όσοι το παρακολούθησαν απεύχονταν αλλά δεν απέφυγαν να δούν: 96 ώρες παιχνιδιού περιτυλιγμένες από ένα μεγαλοπρεπέστατο «τίποτα». 145 γκολ από αθλητές που αντί να κλωτσήσουν τη μπάλα κλωτσούσαν ο ένας τον άλλο με επικίνδυνο και απαράδεκτο τρόπο. Η διοργανώτρια χώρα, παρά [...]

Το ασθενικό καλοκαίρι μας κοιτά κατάματα. Ταξιδεύει στον ανοιχτό ουρανό τη σκόνη μιας ηπείρου που συμπτωματικά γιορτάζει. Καθώς η πόλη αδειάζει, δίνει στα βήματά σου μια αργή πορεία. Ο ήλιος εξαπολύει τις ακτίνες του στην αδύναμη θέλησή μας, δείχνοντάς σου το δρόμο μιας φυγής, μιας αναζήτησης ονειρικής, βαπτισμένης μέσα στον πόθο της ανανέωσης. Μιας φυγής [...]

Η νέο- Ελληνική ζωή μας έχει πλέον όλα τα στοιχεία μιας πολεμικής ανταπόκρισης. Από τότε που το άρμα των ξενόφερτων προσκεκλημένων ελεγκτών του ΔΝΤ μας οδηγεί όπου εκείνο επιθυμεί, εισήλθαμε στην παράνοια. Tηλε- αστέρες δημοσιογράφοι βομβαρδίζονται με γραπτά μηνύματα με το αγωνιώδες ερώτημα «πότε θα πάρουμε σύνταξη και πόση θα είναι». Εργατολόγοι, ανάλογα με τις [...]

Το εργασιακό-ασφαλιστικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε στο σχεδόν ερειπωμένο Ελληνικό κοινοβούλιο, έρχεται να επιβεβαιώσει τις οριακές στιγμές που βιώνουμε ως χώρα και τον ανεπίστρεπτο δρόμο που πλέον διαβαίνουμε. Ο ψεύτικος πύργος που επιμελώς έχτισαν τις τελευταίες δεκαετίες τα κόμματα εξουσίας σταδιακά καταρρέει, φανερώνοντας τη γύμνια και την ψευτιά ενός σαθρού συστήματος. Ενός συστήματος υποταγμένου σε ξένα [...]

Τις προσδοκίες μου δεν τις εκχωρώ σε όσους τάχθηκαν να με διοικήσουν από τη δημοκρατία του μπαλκονιού ή της συνοικιακής ψησταριάς. Τις ελπίδες μου για το σήμερα και το αύριο δεν τις ενοικιάζω στους παχύσαρκους επαγγελματίες της κομματοκρατίας που ζητιανεύουν φούρνους μικροκυμάτων, φρυγανιέρες ή τηλεφωνικά κέντρα υπογράφοντας την δημόσια κλοπή. Οι προδότες κάποτε φορούσαν κάλυμμα [...]

«Μπροστά δεν ξέρω τι θα βρώ, μα πίσω δεν γυρίζω» Επιτοίχιο και επιτυχές σύνθημα Πριν από καιρό, άκουσα τον αδελφό του Πρωθυπουργού σε κάποια δήλωση του να  λέει πως «χρειαζόμαστε ήρωες». Όπως μου έμαθαν στο σχολείο κάποτε, οι ήρωες, επιφανείς ή ξεχασμένοι, μαρμαρόγλυπτοι ή εντελώς ανώνυμοι, έβγαιναν μέσα από την απανθρωπιά του πολέμου, αυτού του [...]

Το καράβι που λέγεται Ελλάδα ταξιδεύει, δεκαετίες τώρα σε μια ηλεκτροφόρα θάλασσα. Οι αρχιπλοηγοί του χαμένοι μέσα σε αγαθές προθέσεις και βαρύγδουπες δηλώσεις, έμειναν εγκλωβισμένοι σε μια ιδεολογία που δεν πολυπίστευαν, αλλά παρόλα αυτά διαφήμισαν. Για αλλη μια φορά, γνώριμο το σκηνικό: αφού χαιρέτισαν ταμισθοσυντήρητα πλήθη που τους αποθέωναν, έριξαν άγκυρα σε αυτοβιογραφικά και απολογιστικά [...]

Σας είπα την αλήθεια!» Αυτές ήταν οι τελευταίες πολιτικές λέξεις τους πρώην Πρωθυπουργού από το προεκλογικό μπαλκόνι, προς ένα αλαλάζον πλήθος που συνέχιζε να τον υποστηρίζει εν χορδαίς και οργάνοις. Η φωνή του όμως είχε σχεδόν κλείσει, και η λέξη «αλήθεια» ακούστηκε απελπιστικά αδύναμη. Περίεργος οιωνός, μέσα στη φωτιά που πλησίαζε ένα καταχρεωμένο κράτος. Στην [...]

Κάποτε το εφηβικό ή νεανικό μας μυαλό, όταν κατάφερνε να κοιτάξει ψηλά, αναζητούσε άλλους κόσμους, πιθανώς κρυμμένους πίσω από τα μακρινά άστρα. Πλάθαμε ιστορίες και φανταζόμασταν, αφού τα μαθητικά βιβλία έσπερναν άγχη και πονοκεφάλους. Η φαντασία εκείνου του «κάποτε», ήταν δωρεάν και περικυκλωμένη από την ερωτική άνοιξη, που τη μεταμόρφωνε σε οπτασία νυχτερινή, σε θεά [...]

Στη ζωή μου, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Αλλοτε το πετυχαίνω, άλλο- τε όχι. Βλέπετε, οι εποχές που η ζωή φανερώνει μπροστά μου, είναι τόσο πυκνές και βαρυφορτωμένες, που με κάνουν να γελώ αλλά και να δακρύζω. Δεν φοβήθη- κα ούτε λυπήθηκα τα δάκρυα ποτέ. Δεν τα ένοιωσα ως απειλή για τον εγωισμό ή τον ανδρισμό [...]

Οι εξελίξεις και τα γεγονότα που αφορούν τη χώρα μας έχουν πλέον τη ταχύτητα μιας ραγδαίας βροχόπτωσης. Η ραχοκοκαλιά της Ελληνικής κοινωνίας ετοιμάζεται να υποδεχθεί μια κατάσταση που όπως όλα δείχνουν θα είναι σαρωτική. Δεν μιλάμε πλέον για σταδιακές αλλαγές, που μια οργανωμένη κοινωνία θα τις αφομοιώσει δημιουργικά και παραγωγικά. Μιλάμε για αλλαγές που θα [...]

Μια νέα εποχή αργοχαράζει για την Ελλάδα. Η χώρα σύσσωμη, μέσα στη αβέβαιη πορεία της, μετράει πληγές κι αναζητά ένα μέλλον καλύτερο μέσα από τους ήχους του παρόντος. Το τέλος μιας νύχτας γεμάτης ηφαιστειακή στάχτη, ορμητήρια τρομοκρατών,  προτροπές από μεγαλοεπιχειρηματίες-εθνοσωτήρες και μέτρα από μεγαλόσχη- μους οικονομολόγους που γελούν με την αποτυχία μας,με βρίσκει σε μια [...]

Ζώ σε μια παράλογη πόλη. Σε μια πόλη που θέλει να αναβαθμισθεί, αλλά δεν ξέρει προς τα πού να κοιτάξει για να το πετύχει αυτό. Τα ετερόκλητα στοιχεία που την έχουν κατακλύσει, δημιουργούν γύρω της ένα ασφυκτικό κλοιό που συχνά θολώνει όση ομορφιά της έχει απομείνει. Οι μικρές νησίδες πρασίνου που ηρεμούν για λίγο τα [...]

Η προσφυγή της σχεδόν χρεοκωπημένης Ελλάδας στο ΔΝΤ θα την καταστήσει «υποκατάστημα» μιας ομάδας ψυχρών και συναισθηματικά στεγνών τεχνοκρατών, που θα αποφασίζουν (και μοιραία θα διατάζουν) για εμάς, χωρίς εμάς. Με την λογική του «εμείς ξέρουμε καλύτερα, αφού εσείς αποτύχατε» τα μέτρα που θα αποφασίσουν και θα έχουν άμεση εφαρμογή πιθανώς να σώσουν την οικονομία, [...]

Στην ΜΑΡΙΑ ΒΡΑΝΑΚΗ, με ευγνωμοσύνη. Το εμπόριο μια χώρας είναι ένας από τους πιο κρίσιμους στυλοβάτες της οικονομίας. Γύρω από αυτό, ένα σύμπαν ολόκληρο κινείται και ελπίζει. Από επιχειρηματίες που κυνηγούν ένα σκοπό μικρό ή μεγάλο και από νέους ανθρώπους που μέσα από την προσωπική τους εργασία προσπαθούν να οικοδομήσουν τη ζωή τους. Το ανεξέλεγκτο [...]

Η Ελλάδα βρίσκεται σ? ένα οριακό σημείο. Υπάρχει πλέον μόνο ένας δρόμος: να δούμε τα πράγματα και τις καταστάσεις με μια ψυχρή λογική(όσο μας αφήσει ο ήλιος της Μεσογείου), να υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σε μια μέθοδο, αυστηρή και απαρέγκλιτη και να εργαστούμε με σοβαρότητα και ευθύνη. Αυτό που κάποτε μας έσωζε την τελευταία στιγμή, [...]

Ανοίγεις τα μάτια σου. Λίγο πριν ξημερώσει. Τα μυθικά σου σεντόνια σ? αποχωρίζονται. Το πρώτο φώς της μέρας χαιρετάει αργά τη γαλήνη της αφής σου. Το ζεστό νερό αργοκυλάει στο σώμα σου. Οι αισθήσεις σου ξύπνησαν. Το πρωί σου είναι πάντοτε αγνό.Καθρέφτης. Το πρόσωπό σου και η εικόνα του. Αγγίζεις τα λυτά σου μαλλιά και [...]

Σε τούτη τη στενή λωρίδα γης, οι Έλληνες, πρώτοι θα υπερασπιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων που βάλλονται σε όλο το παγκόσμιο χωριό, και θα σηκώσουν πρώτοι το λάβαρο με το λακωνικό «μολών λαβέ» Από μικρό παιδί είχα την αίσθηση πως κάτι περίεργο συμβαίνει σ? αυτή τη χώρα. Αν και το λεξιλόγιο μου ήταν περιορισμένο, μια [...]

Aυτό που κάποτε ξεχώριζε τον άνθρωπο από το ζώο, ήταν κυρίως η νοημο σύνη αλλά και το συναίσθημα. Νοημοσύνη, που έδινε λύσεις στην πολυπλοκότη τα και στις αντιφάσεις μιας κοινωνίας, και συναίσθημα, που έστεκε δίπλα στην αγχωτική καθημερινότητα και με επίκεντρο τον άνθρωπο, προσέφερε λύσεις.

Το παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που έλαβε χώρα στο Νταβός της Eλβε τίας, όπως αποδείχθηκε ζήλεψε τη δόξα της Διάσκεψης στην Κοπεγχάγη και χάρισε σε όσους το παρακολούθησαν ένα μεγαλοπρεπές «τίποτα». Η υποψιασμένη – και αγανακτισμένη πλέον – ανθρωπότητα ανέμενε από τους πρωταγωνιστές αυτής της διοργάνωσης, τους τραπεζίτες, να παρακάμψουν αυτή τη φορά την πεπατημένη οδό [...]