Κυριακή πρωί, ξεκίνησα νωρίς από το σπίτι μου για να πάω στο Αίγιο για να εκπληρώσω κάποιο χρέος. Έπρεπε να ξεκινήσω νωρίς για να γυρίσω εγκαίρως πίσω. Η αδελφή μου είχε ετοιμάσει ένα οικογενειακό τραπέζι για χάρη μου. Είχα τα γενέθλιά μου, και ήθελε οπωσδήποτε να συγκεντρωθούμε, για να φάμε όλοι μαζί το βράδυ. Είναι γεγονός ότι υπάρχει ένα ψυχικό δέσιμο ανάμεσα στα αδέλφια. Μπορεί να «τσακωνόμαστε», που λέει ο λόγος, μεταξύ μας, αλλά αλίμονο σε εκείνον που θα τολμήσει να «θίξει τρίχα», έστω και λεκτικά, κάποιου, θα εισπράξει την σθεναρή αντίδραση των υπολοίπων. 
Μέχρι να με πείσει λοιπόν η αδελφή μου χρειάστηκε να πάρει επανειλημμένως τηλέφωνο. Δεν είναι ότι έκανα τη δύσκολη, αλλά θεωρούσα περιττή ταλαιπωρία αυτή τη γιορτή για την οποία ποτέ δεν έτρεφα ιδιαίτερη προτίμηση. Συνήθεια βλέπετε!
Θυμάμαι ότι στα παιδικά μου χρόνια δεν γιορτάζαμε ως εξαιρετικά ιδιαίτερο γεγονός τα γενέθλιά μας, ήταν μια απλή οικογενειακή γιορτή, που όμως την περίμενα με κρυφή χαρά, για το δώρο του παππού και της γιαγιάς μου, αφού έτσι με είχαν συνηθίσει, αλλά και για το γλυκό που θα έφτιαχνε η μαμά μου προς «τιμήν» μου! Έτσι γινόταν, απλά και στενά οικογενειακά.
Αντίθετα οι ονομαστικές μας εορτές είχαν άλλη αίγλη, αφού γιορτάζαμε μαζί με τις γιαγιάδες μας και τον παππού, οπότε έπαιρνε άλλη διάσταση και βαρύνουσα σημασία.
Ανταλλαγή επισκέψεων, φαγητά και κρασιά, που απαιτούσαν μία όχι συνηθισμένη προετοιμασία. Και γλυκά, πολλά γλυκά, που αποτελούσαν για μας τα παιδιά τον παράδεισό μας. Εκείνες τις ημέρες είχαμε αντικαταστήσει τα γεύματά μας με γλυκά.
Σήμερα έχω πια συνειδητοποιήσει ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από την προσοχή μας και πρέπει να γιορτάζουν ιδιαιτέρως τα γενέθλιά τους επειδή είναι μια επέτειος μοναδική στην οικογένεια και αφορά την ύπαρξή τους αυτή καθ αυτή. Αντίθετα με την ονομαστική, που συνήθως είναι οικογενειακή γιορτή και μαζί τους γιορτάζουν παππούδες, γιαγιάδες και δεκάδες γνωστοί και φίλοι.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο νου και χαμογελούσα οδηγώντας στην Εθνική οδό. Βέβαια την περισσότερη ώρα δεν είχα την πολυτέλεια να σκέφτομαι τίποτε άλλο από το να προσέχω το δρόμο και τους άλλους οδηγούς. Έναν δρόμο απελπιστικά κακό και κάποιους οδηγούς απίστευτα ανεύθυνους.
Σ αυτή μου τη διαδρομή, μέχρι το Αίγιο, από την Εθνικό Οδό Αθηνών Πατρών απεφάσισα να πειθαρχήσω, κατά το δυνατόν, στους περιορισμούς των ορίων ταχύτητος που θέτει η τροχαία. Και το έκανα!
Χρειάστηκα, από το σπίτι μου, μέσω Αττικής Οδού και εν συνεχεία Εθνικής Οδού μέχρι το Αίγιο, δύο ώρες!
Ξέρω ότι κάποιοι θα γελάσουν, θα με λοιδορήσουν και θα κομπάσουν ότι εκείνοι χρειάζονται μια ώρα και μισή. Καλά κάνουν! Άλλωστε δεν συμμετείχα σε δρόμο ταχύτητος, και κυρίως είχα προνοήσει ώστε να φθάσω εγκαίρως και με άνεση ελέγχοντας το ξεκίνημά μου.
Και ούτε ήθελα να επιδείξω ή να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν, με ανούσια προσπεράσματα και με ανεγκέφαλες εκφράσεις δύναμης και ανωριμότητας.
Εκείνο που μου έκανε αλγεινή εντύπωση ήταν το γεγονός ότι στη διαδρομή, προς Αίγιο, σε κάποιο δύσκολο τμήμα της γνωστό για τα πολύνεκρα δυστυχήματα που συμβαίνουν εκεί, υπάρχουν σε διαστήματα αναρτημένες πινακίδες που συνιστούσαν προσοχή, επειδή υπάρχει επικινδυνότητα στο επόμενο τμήμα του δρόμου. Μερικές φορές υπήρχαν και πινακίδες ορίων ταχύτητας που κάλυπταν κάποιες άλλες, με όρια ταχύτητας, μη αναγνώσιμες πια αφού ήταν καλυμμένες. Οι ταμπέλες αυτές ξεχωρίζουν επειδή δεν πειθαρχούν στα Ευρωπαϊκά στάνταρ, που αφορούν στη σήμανση, έχουν τοποθετηθεί από κάποιον σύλλογο που ιδρύθηκε από συγγενείς θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων στην διαδρομή αυτή της Εθνικής οδού.
Σέβομαι και συμπονώ αυτούς τους ανθρώπους, αλά δεν συμμερίζομαι τον τρόπο δράσης τους.
Φανταστείτε να τοποθετεί, όποιος θέλει και νομίζει σωστό, πινακίδες στην Εθνική οδό!
Ξεχνούν κάποιοι ότι αποσπούν την προσοχή των οδηγών και αντί να προσφέρουν προκαλούν σύγχυση και προσθέτουν προβλήματα.
Και βέβαια κανείς δεν περιμένει να σκεφθούν ψύχραιμα και αντικειμενικά πονεμένοι άνθρωποι, που θεωρούν ότι, κυρίως ή μόνο, η κατάσταση του δρόμου είναι η αιτία τους κακού που τους βρήκε. Περιμένουμε από τους ιθύνοντες και τους έχοντες την ευθύνη της Εθνικής οδού να αντιδράσουν.
Είχα αρκετό καιρό να κάνω αυτή την διαδρομή με το αυτοκίνητό μου και ξανά τρόμαξα με τον τρόπο που κάποιοι οδηγούν και συμπεριφέρονται στο δρόμο. Σε κάποιο τμήμα οι πινακίδες αναγράφουν μέγιστο όριο ταχύτητας 80 χιλιόμετρα την ώρα, τρέχω με 90 χιλιόμετρα, αφού λίγο πριν ήταν 100 χιλιόμετρα και η επιτάχυνση δεν επέτρεπε σε μικρή απόσταση μείωση της ταχύτητος. Ο δρόμος ήταν με μια λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και το τμήμα εκτάκτου ανάγκης. Κάποιος λοιπόν βιαστικός εμφανίζεται πίσω μου αναβοσβήνει τα φώτα και με πιέζει να προσπεράσει, σε τμήμα του δρόμου με διπλή διαχωριστική γραμμή. Πηγαίνω αμέσως δεξιά, στη ζώνη εκτάκτου ανάγκης, που απαγορεύεται, και με προσπερνάει με ταχύτητα πάνω από 100 χιλιόμετρα.
Ήταν ένα μικρό αυτοκίνητο γεμάτο νεαρούς.
Δεν πέρασαν δευτερόλεπτα που ένα άλλο αυτοκίνητο, αυτή τη φορά ένα τύπου τζιπ μεγάλου κυβισμού, με προσπερνάει με τον ίδιο τρόπο. Μέσα ήταν δύο νεαροί και δύο νεαρές. Μάλλον αφορούσε σε κόντρες.
Και αυτή δυστυχώς η συμπεριφορά επαναλήφθηκε αρκετές φορές και όχι μόνο από νεαρούς που βράζει το αίμα τους, αλλά και από «ώριμους» ανεγκέφαλους, σίγουρους για τον εαυτό τους, το αυτοκίνητό τους και που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους νόμους.
Σε κάποιο τέτοιο προσπέρασμα, υπήρχε παρά κάτω μπλόκο της τροχαίας που τους σταμάτησε και φαντάζομαι ότι τους περιποιήθηκε αναλόγως.
Εκείνο που κάποιος παρατηρεί σ αυτή την Εθνική οδό είναι όχι μόνο η κάκιστη χάραξη που έχει, αλλά και η χείριστη ποιότητα του οδοστρώματος και μάλιστα σε τμήματά της που ολοκληρώθηκαν πρόσφατα, όπως στο ύψος της Κινέττας αν δεν κάνω λάθος, όπου με τέσσερις λωρίδες ανά κατεύθυνση, ένας άνετος δρόμος, γίνεται αδιάβατος με την απαράδεκτη κατάσταση του οδοστρώματος, που είναι κυματοειδές αντί επίπεδο.
Εδώ υπάρχει και ένα παράδοξο. Το όριο ταχύτητας είναι 120 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά με τέτοιου είδους οδόστρωμα και με πλαγιομετωπικούς, πνέοντες τις περισσότερες ημέρες, ανέμους αυτή η ταχύτητα είναι απαράδεκτα υψηλή και δημιουργεί προϋποθέσεις κινδύνου. Όταν μάλιστα υπάρχουν κάποιοι, που θεωρούν «καθήκον» τους να υπερβαίνουν το όριο και να καμαρώνουν, βασιζόμενοι μόνο στην ικανότητά τους να οδηγούν, αγνοώντας τους άλλους εξωγενείς και ως εκ τούτου ανεξέλεγκτους παράγοντες κινδύνου.
Ακόμη μια πρωτοτυπία σ αυτή την Εθνική οδό. Σε απόσταση λιγότερη των τριακοσίων μέτρων, σε υποχρεώνει να κατεβάσεις ταχύτητα από 120 χιλιόμετρα στα 70 χιλιόμετρα και χωρίς κανένα προφανή λόγο!
Πάντως εμείς οι φορολογούμενοι πληρώναμε και ακόμη πληρώνουμε διόδια για τη συντήρηση, και πρόσφατα αυξημένα, για μελλοντικά έργα! Αυτό κι αν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία!
Πάντως πλήρωσα πάνω από 15 Ευρώ διόδια με επιστροφή, για αυτή μου τη διαδρομή! Μια διαδρομή που στο μεγαλύτερό της μέρος είναι επικίνδυνη και ως εκ τούτου απαράδεκτη και καθόλου ελκυστική.
Αλλά να ήταν μόνο η Εθνική οδός. Στο κέντρο της Αθήνας, την προηγούμενη εβδομάδα, υπήρχαν στη μεσαία νησίδα της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, στους στύλους φωτισμού, κρεμασμένα δίδυμα πανό που διαφήμιζαν τον ποδηλατικό γύρω της Αθήνας. Μέχρις εδώ, καλά. Ήμουν σταματημένη σε ένα φανάρι όταν ξαφνικά βλέπω μια κυρία να σκύβει τρομαγμένη, προσπαθώντας να αποφύγει έναν σωλήνα που κρεμότανε απειλητικά στο ύψος του κεφαλιού της. Τι είχε συμβεί; Τα διαφημιστικά αυτά πανό, για να μη τα παίρνει ο αέρας, αντί για ξύλο στο κάτω μέρος τους είχαν περασμένο ένα μεταλλικό σωλήνα, χωρίς καμία προδιαγραφή και εξασφάλιση ότι δεν θα φύγει με τον αέρα. Οι σωλήνες όμως λειτούργησαν απόλυτα με τους νόμους της φυσικής και έτσι γλίστρησαν και κατέστησαν επικίνδυνοι για τους πεζούς αλλά και για τα αυτοκίνητα.
Το πρωτοείδα την Τρίτη αλλά δυστυχώς την επόμενη Παρασκευή εξακολουθούσε υφιστάμενη η απειλή, όπου υπήρχε αυτού του είδους η διαφημιστική καμπάνια, με την οποία μάλλον ο ίδιος ο Δήμος Αθηναίων καταστρατηγεί τον νόμο.
Όταν παρανομούν οι διοικούντες τι κάνουν οι διοικούμενοι αλήθεια; Απλά παραδειγματίζονται.