To 1988 o Tζών Κάρπεντερ γυρίζει την ταινία «Ζουν Αναμέσα μας».  Ο ήρωας βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό, ζει στα προάστια της πόλης και προσπαθώντας να καταλάβει το γιατί αυτής της αδικίας, αντιλαμβάνεται ότι αυτή δεν προέρχεται από την χειροπιαστή κοινωνική λειτουργία, από μια εμπειρική ανάλυση της πραγματικότητας, αλλά από κάτι βαθύτερο, κάτι αόρατο, που όμως έχει δική του δομή και τους δικούς τους νόμους.
Σαν εξήγηση ο σκηνοθέτης μας αποκαλύπτει κάτι τερατώδεις κυρίαρχους του κόσμου, που αποκαλύπτονται μόνο με τα «ειδικά γυαλιά». Ακολουθεί ένα τρομερό ντελίριο αποκαλύψεων καθώς οι μισοί κάτοικοι είναι «επικυρίαρχοι». Ο μπακάλης, ο τραπεζίτης, αλλά και οι ερωτικός σύντροφος εμφανίζεται ως τέρας ακριβώς την ώρα της συνεύρεσης….

Στο «Matrix»,  μια κινηματογραφική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας του 1999, των αδερφών Γουατσόφσκι, ο πρωταγωνιστής Κιάνου Ρίβς, υποδύεται τον προγραμματιστή υπολογιστών Τόμας Άντερσον που ζει μια μυστική ζωή ως χάκερ, υπό το ψευδώνυμο «Νίο». Η ταινία περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε εμείς, είναι ουσιαστικά το Matrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας με την υποχρεωτική σύνδεση του στο Matrix μέσω μοσχευμάτων. Και εδώ η απτή πραγματικότητα αμφισβητείται.
Εν έτει 2010, αισθάνομαι να με εγκαταλείπει ο εκ φύσεως ρασιοναλισμός μου και να υποτάσσομαι στην επιστημονική φαντασία
Πρόσφατα στην διαδρομή Κηφισιά-Μοναστηράκι, συζητώντας με φίλο για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας,  οι απόψεις του, με οδήγησαν αρκετές φορές, χωρίς να το θέλω,  να κοιτάω επίμονα τον απέναντι συνταξιδιώτη, προσπαθώντας να διακρίνω αν ήταν ένας από τους  «επικυρίαρχους».
Δεν είχα και τα ειδικά γυαλιά. Μόνο απλά γυαλιά πρεσβυωπίας, σήμα κατατεθέν όσων βρίσκονται στο μέσον του αιώνα, που ελπίζουν να διανύσουν. ‘Ιδια κι απαράλλαχτα με αυτά του συνομιλητή μου, που αν και μας διακρίνουν λίγο-πολύ οι ίδιες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ζωής, οι ίδιες πολιτικές απόψεις, διαπίστωσα ότι η εικόνα του για την “σημερινή πραγματικότητα” ήταν διαμετρικά αντίθετη με τη δική μου. Αισθάνθηκα να ζω μέσα στο Μatrix, έτοιμος μόλις ανοίξει η αυτόματη πόρτα του βαγονιού, να συναντήσω μπροστά μου φάντη-μπαστούνι το Μορφέα για να με οδηγήσει, μακριά από την πραγματικότητα που ζω.
Το ίδιο μεταφυσικό συναίσθημα με καταλαμβάνει όταν στέκομαι μπροστά στα παράθυρα των 8. Προσπαθώ να καταλάβω τι κρύβεται  πίσω από τις λέξεις των παρουσιαστών, αφού θεωρώ ως δεδομένο, ότι ούτε οι ίδιοι πιστεύουν αυτά που ΄λενε.  Για τον Τσίμα δεν είμαι σίγουρος, αλλά οι άλλοι σίγουρα θα αποκαλύπτονταν στις οθόνες μας, αν είχαμε τα ειδικά γυαλιά.
Ότι ανήκουν στο είδος των «επικυρίαρχων» θεωρώ τους περισσότερους από όσους κάθονται στα έδρανα της Βουλής. Θα ήταν τρομακτικό, σκέφτομαι, αν κατέχοντας τα ειδικά γυαλιά αποκαλύπτονταν και κάποιοι που δεν σου περνάει από το μυαλό ότι ανήκουν στη συνομοταξία των «επικυρίαρχων».
Παρένθεση.
Είναι τρομερό να αισθάνεσαι “ξένος”. Σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Καταναλώνεις όλο το μισθό σου ενισχύοντας την αγορά. Πληρώνεις φόρους. Καταβάλεις εγκαίρως εισφορές και  ΦΠΑ. Δεν παραμελείς τη δόση του στεγαστικού σου. Παρκάρεις νόμιμα. Χτίζεις νόμιμα. Αφήνεις ελεύθερους τους ημιυπαίθριους. Αγαπάς το δάσος, επειδή είναι η ζωή και όχι οικόπεδο για εξοχικό. Εμπιστεύεσαι τη ζωή σου στους γιατρούς και χωρίς να έχεις δώσει φακελάκι. Πηγαίνεις τα παιδιά σου στο δημόσιο σχολείο και πασχίζεις να το κάνεις καλύτερο. Θεωρείς τους μετανάστες ανθρώπους και όχι παρίες ή φτηνή εργασία. Σέβεσαι τη μάνα του διαιτητή. Δεν χαίρεσαι επειδή ψόφησε η κατσίκα του γείτονα. Συμπάσχεις. Όσο γύρω σου υπάρχει δυστυχία, η δική σου ευτυχία είναι λειψή.
Σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Σίγουρα.
Κλείνει η παρένθεση.
Στο “Μatrix” oι “μηχανές” χρησιμοποιούσαν τα ανθρώπινα όντα ως πηγή ενέργειας, τοποθετώντας πολλούς ανθρώπους σε δεξαμενές για την συγκομιδή της θερμικής ενέργειάς που παράγει το σώμα τους. Το Matrix, είναι ένα ψευδαισθητικό εικονικό κατασκεύασμα πραγματικότητας του κόσμου, κατασκευασμένο από τις μηχανές για να κρατήσει τον ανθρώπινο πληθυσμό υπάκουο. Ο Μορφέας και το πλήρωμά του είναι μια ομάδα ελεύθερων ανθρώπων που «αποσυνδέθηκαν» από το Matrix και στρατολογήθηκαν στην αντίστασή ενάντια στις μηχανές. Μέσα στο Matrix είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν την κατανόηση της πραγματικότητας για να κάμψουν τους νόμους της φυσικής, εφόσον βρίσκονται μέσα σε μια προσομοίωση, αποκτώντας έτσι υπεράνθρωπες δυνατότητες που όμως έχουν κάποιο όριο.  Ο Μορφέας θεωρεί ότι ο Νιο είναι ο «εκλεκτός», ένα άτομο που μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο μέσω του απεριόριστου ελέγχου του πάνω στο Matrix.
Στη δεκαετία του ΄50-60, χρόνια δύσκολα για τους περισσότερους Έλληνες, οι ταινίες τελείωναν με ένα γάμο. Σήμερα,  στο Χόλυγουντ, οι παραγωγοί επιβάλλουν στους σκηνοθέτες το happy end (αίσιο τέλος).
Και αν η ζωή μας δεν είναι “επιστημονική φαντασία” και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι η αδήριτη πραγματικότητα; Kαι δεν μπορούμε να περιμένουμε το «Νio» να μας οδηγήσει έξω από το καθημερινό μας Matrix;  Θα αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι από μόνοι μας;
Αν, όμως, όλα όσα ζούμε είναι εικονικά (το πιο πιθανό) τότε σίγουρα ο «Νίο» βρίσκεται καθ΄ οδόν. Κρατάει μαζί του τα ειδικά γυαλιά, που θα μας αποκαλύψουν, όλους τους “επικυρίαρχους”.
Και τότε…  Θα πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας…
Γιατί όλοι δικαιούνται ένα “αίσιο τέλος” έστω και εικονικό.
ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΑΣΤΕΑΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.