basteas_petros_skitsoΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ θα πάμε Καζίνο! Ναι, καζίνο, καλά διαβάσατε. Που να τρέχουμε τώρα στις πλατείες και να ξελαρυγγιαζόμαστε για αξιοπρεπείς μισθούς, θέσεις εργασίας, δικαιώματα και άλλα… παραδοσιακά.«Την πρωτομαγιά πάμε Καζίνο», αναφωνεί περιχαρής στη ραδιοφωνική διαφήμιση γνωστός τηλεοπτικός και θεατρικός αστέρας, από τους ποιοτικούς, τρομάρα του. «Τι λουλούδια και βλακείες» λέει στη γυναίκα του. «Αυτή την πρωτομαγιά πάμε στο καζίνο (τάδε),  που κληρώνει και πλάκες χρυσού». Έπαθα την… πλάκα μου. Άκου πλάκες χρυσού…
Αν δεν πίστευα ότι οι συγκεντρώσεις για την εργατική πρωτομαγιά έχουν καταντήσει στη συνείδηση της πλειοψηφίας των εργαζομένων μνημόσυνα παλιών αγωνιστικών μεγαλείων και «αργία» αντί για «απεργία», θα νόμιζα ότι η κυβέρνηση, λόγω κρίσης βρήκε ένα τρόπο να δελεάσει τους εργαζόμενους, και αντί να τρέχουν στο Σύνταγμα ή το Πεδίο του Άρεως και να διαδηλώνουν ενάντια στην πολιτική της, να τρέξουν μέχρι το καζίνο τάδε, για να κερδίσουν καμιά πλάκα χρυσού μήπως και βγάλουν τον προσεχή χειμώνα που προβλέπεται, από οικονομικής απόψεως, ιδιαίτερα βαρύς.
Την προετοιμασία μου να εκδράμω κατά το προσεχές τριήμερο στο διαφημιζόμενο  ευαγές ίδρυμα της θεάς τύχης ανέκοψε ένα δημοσίευμα του Εconomist, το οποίο  ούτε λίγο, ούτε πολύ με έβγαλε από τα ρούχα μου (τα επίσημα, του καζίνο)  και με ανάγκασε να προβάρω μαύρο -κατάμαυρο μπλουζάκι, κόκκινο φουλάρι, malox για τα χημικά και «κουκούλα» για μια ώρα ανάγκης, αφού ακόμα δεν έχει ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.
Γράφει, λοιπόν, ο Εconomist, ότι μετά τη δεκαετία του 1980 έχει συντελεστεί μια συγκλονιστική ανακατανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων. Μεταξύ 1947-1979, το ανώτερο 0,1% του πληθυσμού κέρδιζε 20 φορές περισσότερα από το υπόλοιπο 90%. Το 2006 κέρδιζε 77 φορές περισσότερα. Ωστόσο, το μέσο ημερομίσθιο π.χ. του αμερικάνου εργάτη το 2007 δεν ξεπερνούσε εκείνο του 1978 σε πραγματικές τιμές.
Σε απλά ελληνικά, λεφτά υπάρχουν και πολλά μάλιστα, απλά βρίσκονται βαθιά ασφαλισμένα στις τσέπες αυτού του πλούσιου 0,1%.  Κρίση υπάρχει και μεγάλη μάλιστα, αλλά όχι για όλους αλλά για το 90% του πληθυσμού που δυσκολεύεται να βρει ακόμα και τα βασικά για μια αξιοπρεπή διαβίωση, ενώ αυτό το  0,1% πασχίζει το «20 φορές πλουσιότεροι» να γίνει «77 φορές» να σπάσει το ρεκόρ. «100 φορές», γιατί όχι;
Φοβήθηκα ότι λαϊκίζω, αυτά παθαίνεις άμα βλέπεις Πρετεντέρη μετά τα μεσάνυχτα και ρώτησα το φίλο μου το Νίκο να μου πει τη γνώμη του.
Όπου Νίκος νέος επιστήμων, κάτω των 30, κλασικό παράδειγμα της γενιάς των 700 ευρώ.
«Το θέμα είναι να πιάσεις την καλή», μου είπε στα ίσα. «Εγώ παίρνω 700 ευρώ από τη δουλειά μου κάνοντας υπολογισμούς 9 το πρωί με 5 το απόγευμα και βγάζω και άλλα τόσα από στοίχημα, kino κλπ. Που θα μου πάει θα την πιάσω την καλή» είπε και έμεινα κάγκελο.
«Και οι αγώνες;» ψέλλισα.
«Κοίτα, φίλε» είπε και έβαλε το δείκτη του χεριού στον κρόταφο. «Εδώ είναι όλα. Το ΄χεις. Πετυχαίνεις. Δεν το ΄χεις; Κάνε στην άκρη. Λέω τώρα το τριήμερο να πεταχτώ μέχρι (…) στο Καζίνο. Πας στοίχημα ότι θα γυρίσω με πλάκα χρυσού; Το πάμε; Λέγε;»
Δεν το πήγα. Αλλά πήγα. Στο σπίτι, τρέχοντας, ψάχνοντας τα βινύλια που ΄χα παραπεταμένα. Ξεσκόνισα και το παλιό πικάπ. Τα ΄κουσα όλα μονορούφι. Από «Καπνισμένο τσουκάλι» και «Πάγωσε η τζιμινιέρα» μέχρι «Δεν είναι αργία, είν΄ απεργία» και Τσιτσάνη «Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά». Σαν αντιβίωση.  Λες να επηρεαστώ και να τρέχω πρωτομαγιάτικα στα Καζίνα;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.