Πριν από 150 χρόνια εκδόθηκε το έργο του Βίκτωρος Ουγκό , «οι Αθλιοι». Εργο, που στα παιδικά μας μάτια φάνταζε να είναι απίστευτης τραγικότητας, μας καθησύχαζε όμως το γεγονός ότι είναι μυθοπλασία, σαν τα παραμύθια της γιαγιάς και αγνοούσαμε τότε ότι βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα. Εξάλλου στην παιδική μας καρδιά δεν θα χωρούσε τόσο απάνθρωπα σκληρή πραγματικότητα.
Και νάμαστε στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή, που τα αυτοκίνητα παρκάρουν μόνα τους, που οι τηλεοράσεις κλείνουν μόνες τους όταν νυστάξεις, που ειδικά ρούχα που φοράς ανιχνεύουν το πρόβλημα υγείας σου και ειδοποιούν τον γιατρό, εποχή που θα λέγαμε ότι υπάρχει για να κάνει την ζωή του ανθρώπου εύκολη, κι όμως. Είναι απίστευτο ότι εδώ, στην γηραιά ήπειρο, εκατοντάδες απροστάτευτοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από το κρύο. Στην πόλη του φωτός, στο Παρίσι, άστεγη μητέρα έξι παιδιών, αυτοπυρπολήθηκε, γιατί το απρόσωπο σύστημα δεν μπόρεσε να δώσει λύση στο πρόβλημά της. Κι αν μας φάνταζε μακρινό, ότι ένας μικροπωλητής στην αφρικανική ήπειρο αυτοπυρπολήθηκε, γιατί άδικα του κατάσχεσαν την μικρή του πραμάτεια, που γι΄ αυτόν όμως ήταν όλη του η περιουσία για να ζήσει την οικογένειά του, να που στις μητροπόλεις του σύγχρονου πολιτισμού αποδεικνύεται, ότι η εξαθλίωση δεν έχει πατρίδα. Θα μου πείτε, μόνο αυτά διαγράφουν την αθλιότητα της εποχής στο πλανήτη μας; Ασφαλώς και όχι.
Συμβολικά επέλεξα αυτά τα πρόσφατα «περιστατικά», που μόνο περιστατικά δεν τα λες. Αν ανοίξουμε το κάδρο της ανθρώπινης αθλιότητας και της εξαθλίωσης των συνανθρώπων μας εξ αιτίας αυτής της αθλιότητας, δεν ξέρω αν υπάρχει ανθρώπινη καρδιά, που θα μπορούσε να αντέξει την συνολική εικόνα.
Νιώθει κανείς αδύναμος μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Μοιάζει Σισύφειο έργο η προσπάθεια να αντιρροπήσεις την σκληρότητα, τον κυνισμό και την υποκρισία του σύγχρονου πολιτισμού, που κωφεύει στις κραυγές απόγνωσης των όπου γής εξαθλιωμένων και αδύναμων να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Όμως, δεν πρέπει να υπάρξει άνθρωπος, που λογαριάζει τον εαυτό του σαν πολιτισμένο, που να μένει αδιάφορος και άπραγος σε αυτήν την πραγματικότητα, που απλώνει τον ίσκιο της και αγκαλιάζει στα παγωμένα της φτερά όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πλανήτη, εκπορθώντας κάθε πηγή κέρδους, ευτελίζοντας κάθε ανθρώπινη αξία, αντί κάποιου τιμήματος, ή όπου είναι εύκαιρο απλώς ληστεύοντας και καταστρέφοντας.
Η κατανόηση, η συμπάθεια, η αλληλεγγύη από την μία πλευρά και η καταγγελία και αντίσταση στα σχέδια εξανδραποδισμού μας από την άλλη, είναι το δίπολο που πρέπει να διακρίνει τον καθένα μας, που θέλει να πιστεύει ότι διαθέτει ανθρωπιά.
Στα πολύ παλιά χρόνια, άνθρωποι αγράμματοι και φτωχοί, σήκωσαν την σημαία της Γαλλικής Επανάστασης, της Ρωσικής Επανάστασης και πέθαναν για τα ιδεώδη προτάγματα μιας καλύτερης κοινωνίας. Εμείς, οι άνθρωποι της πολλής πληροφορίας και λίγης γνώσης, πότε θα σταματήσουμε να τρέχουμε, πότε θα αναρωτηθούμε πού μας πάει όλο αυτό; Πότε θα μετρήσουμε το μπόι μας απέναντι στις προκλήσεις των καιρών;
Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, γεννημένοι σωτήρες δεν υπάρχουν. Σωτήρες είναι αυτοί οι απλοί άνθρωποι που έχουν το σθένος και το κουράγιο να αντισταθούν, όχι μόνο για το δικό τους καλό, αλλά και για το καλό των συνανθρώπων τους, με αυτοθυσία και χωρίς ανταλλάγματα. Και τότε βλέπουμε να λάμπει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, με έργα που μόνο Τιτάνες θα έφερναν σε πέρας. Γι’ αυτό ας μην επιτρέψουμε σε κανένα να μας κλέψει την ελπίδα. Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο. Να πιστέψουμε στον εαυτό μας, να πιστέψουμε στην δύναμή μας και η δύναμη του καλού θα επικρατήσει. Κι αν ακόμη δεν το κατορθώναμε, τουλάχιστον, θα είχαμε δικαιώσει την ύπαρξη μας σαν ανθρώπινα όντα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.