Ο τρόπος με τον οποίο αποκωδικοποιεί κάποιος τα μηνύματα σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που διανύουμε στη χώρα μας, αδιαμφισβήτητα σχετίζεται με το βαθμό ωριμότητάς του. Στην ελληνική κοινωνία καθημερινά διεξάγεται μια αδυσώπητη μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις που προσπαθούν μέσα από τις αντίξοες συνθήκες που διαμορφώνονται, να βρουν τη δύναμη να ελπίζουν και να δημιουργήσουν και σε εκείνες που επιθυμούν να απαξιώσουν και να τιμωρήσουν.

Ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αλλά και ως πολίτης που θέλω να υπάρξει μέλλον σ΄αυτή τη χώρα, συντάσσομαι με την πρώτη άποψη. Είναι γεγονός όμως ότι η νοοτροπία της ατομικής ευημερίας που επικράτησε τα τελευταία χρόνια και η αποκλειστική προσήλωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας στον αγώνα για πολλαπλασιασμό της , προκάλεσε σε πολλές περιπτώσεις ρήγματα στο κοινωνικό ιστό και τραυμάτισε ανεπανόρθωτα την κοινωνική αλληλεγγύη.
Ετσι όταν η κρίση άρχισε να κτυπά αδιακρίτως προνομιούχους και μη , αποκαλύφθηκε το έλλειμμα κοινωνικής συνοχής και πολλοί μπροστά στο αδιέξοδο επιλέγουν είτε την αυτοκτονία, είτε τον κανιβαλισμό για προσωπική διάσωση , είτε την απαξίωση αδιακρίτως κάθε θεσμού και λειτουργίας που χαρακτηρίζει τις ευνομούμενες κοινωνίες. Όλα αυτά μπορεί από τη μια να εκτονώνουν την οργή και το θυμό των πολιτών αλλά από την άλλη δεν δημιουργούν προϋποθέσεις λύσης, αντιμετώπισης και ανατροπής των δεινών, αδικιών και εκβιασμών της πολιτικής του μνημονίου.
Αλήθεια ποια είναι άραγε η λύση που προτείνεται από την αυτοκτονία του άτυχου συνανθρώπου μας στο Σύνταγμα; Μήπως κανείς κατανοεί τι πρόταση υπαινίσσονται οι μαθητές που μουντζώνουν Μητροπολίτες, Δημάρχους ή πολιτικούς;
Μπορεί κανείς να μας εξηγήσει την άποψη των κουκουλοφόρων που απαξιώνουν τους γνήσιους λαϊκούς αγώνες με τη λεηλασία και τις καταστροφές; Μπορεί να καταλάβει κανείς τι επιδιώκει εκείνος ο «επαναστάτης» που δεν αρκείται να γράψει απλώς το πολιτικό σύνθημά του στη γέφυρα του τρένου στην Κηφισιά, αλλά θέλει να σβήσει και κάθε εικαστική παρέμβαση πολιτών που τολμούν να δώσουν αχτίδα αισιοδοξίας στην καθημερινότητά μας;
Η λύση για τους πολίτες θα δοθεί μέσα από αυτούς τους απαξιωμένους θεσμούς σήμερα που είναι τα πολιτικά κόμματα, παλαιά και νέα. Πρέπει λοιπόν, αν θέλουμε να συμβάλουμε στη απεμπλοκή από τη στενωπό του μνημονίου, να αλλάξουμε την ποιότητά τους, τον προσανατολισμό τους και να ενισχύσουμε την τάση αμφισβήτησης στις στρεβλώσεις.
Όλοι μας και ιδιαίτερα η νέα γενιά, από την οποία θα γεννηθεί και πάλι η ελπίδα, πρέπει να αναζητήσουμε και να ανακαλύψουμε την ασφαλή πορεία διαφυγής από την απαισιοδοξία και το τέλμα.
Πρέπει να δώσουμε αξία στις μικρές αλλά ουσιαστικές απολαύσεις και να αντλήσουμε δύναμη από τη δύναμή τους. Η αγάπη, η οικογένεια, η αλληλεγγύη για το συνάνθρωπο, ακόμα και αυτή η απόλαυση της ανοιξιάτικης φύσης δεν χορηγούνται από κανένα ΔΝΤ ή Ε.Ε , αντίθετα δείχνουν δρόμους.
Ας τους ακολουθήσουμε! Καλή Ανάσταση.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.