Στις 10 Φεβρουαρίου, ημέρα Παρασκευή για εφέτος, εορτάζεται η μνήμη του ιερομάρτυρος Χαραλάμπους. Το Απολυτίκιο περιέχει τις φράσεις: «Ως στύλος ακλόνητος… και λύχνος αείφωτος, της Οικουμένης σοφέ…».
Παρακινήθηκα να αναφερθώ στον Άγιο Χαράλαμπο, όχι μόνο, γιατί είναι ο πολιούχος του χωριού μου, αλλά κυρίως, γιατί το όνομά του σημαίνει: «η χαρά λάμπει…». Προπαντός όμως, χρειαζόμαστε τις φράσεις του Απολυτίκιού του. Σίγουρα είναι απόφαση Πίστης, για να αποδεχθεί κάποιος τον Άγιο και το Απολυτίκιό του (η πίστη είναι προσωπικό βίωμα και έκφραση ελεύθερης-ώριμης αποδοχής).
Από την άλλη, όμως, είναι επικίνδυνη ηλιθιότητα και ολέθρια ανευθυνότητα να σιγοβράζουμε «στο ζουμί μας». Αδρανώντας ή αδιαφορώντας, μικροβολευόμενοι ή μεγαλαπαιδευόμενοι, λέμε νωχελικά ότι οι φράσεις του Απολυτίκιου χαρακτηρίζουν τους ιερομάρτυρες. Συνάμα όμως, αδιαμαρτύρητα αποδεχόμαστε ότι πολλούς από εμάς, μάς κατάντησαν «Μάρτυρες» του εκφοβισμού για πτώχευση ή κάποιοι άλλοι γίνονται άσοφοι μαρτυριάρηδες και βολεμένοι υπηρέτες της τρόικας και του ΔΝΤ.
Η επίπλαστη χαρά λάμπει στα πρόσωπα, αφενός των ξενόφερτων μνηστήρων και αφετέρου των ντόπιων «πολιτικών-σωτήρων» της Ελλάδας. Είναι αληθές ότι ο Θεός της Αγάπης δημιούργησε από το χάος τον κόσμο. Χωρίς να γίνεται σύγκριση (αυτό είναι ύβρις), οι μικροί και άδικοι πολιτικοί ιθύνοντες, μάς οδηγούν στα πρόθυρα «του οικονομικού χάους» και σπέρνουν την κοινωνική οδύνη. Ατσαλάκωτοι εμφανισιακά, πολιτικά όμως τσαλακωμένοι, εναγώνια προσπαθούν να «σώσουν» την Ελλάδα ακόμη.
Αλήθεια, πόσο ακόμη; Τη μικρούλα πληθυσμιακά Ελλάδα, την κατάντησαν να έχει ένα αβάσταχτο ποσοστό ανέργων, ένα απάνθρωπο ποσοστό από άστεγους και νεοάστεγους. Το αδιανόητο είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό επιβιώνει στην ανασφάλεια και νιώθει ως «ο Χαράλαμπος» του δημοτικού τραγουδιού, που δεν θέλει και δεν αξίζει «να παντρευτεί» με το ζόρι, για να συρρικνωθεί στη μιζέρια, στον εκφοβισμό και τον εξαναγκασμό.
Βέβαια, «οι πολιτικοί σωτήρες» μας, αδιάντροπα προτάσσουν τον επιζήμιο ισχυρισμό ότι έτσι η Ελλάδα πήρε «προίκα» 130 δισ. ευρώ και θα πάρει άλλα τόσα, άμα υποκύψει και αδιαμαρτύρητα συμπεριφέρεται, ως καλή νύφη. Σίγουρα ο γάμος αυτός δεν είναι θρησκευτικός. Ούτε όμως και πολιτικός. Παραπολιτική και «ανοικέσια» σύμβαση είναι. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων πήγε και πηγαίνει στις τράπεζες και την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων. Αρκετά χρήματα, χωρίς περικοπές, δίνονται για τη λειτουργία των κομμάτων. Η μεσαία τάξη συρρικνώνεται και η ύφεση διαιωνίζεται.
Στο λαό στερεότυπα μένει ο καταπιεστικός φόβος της επαπειλούμενης πτώχευσης που ως «καιάδας» δήθεν θα δεχτεί τους οικονομικά ανήμπορους Έλληνες. Ο καιάδας, αν είναι αληθινός, έγινε σε μια στρατοκρατούμενη και ολιγαρχική κοινωνία. Όμως, η μικρούλα και εξαθλιωμένη οικονομικά Ελλάδα, αλλά μεγάλη για την ένδοξη ιστορία της και τον πλούσιο πολιτισμό της, έχει ακόμη Δημοκρατία και οι πολιτικοί ιθύνοντες πρέπει να περιμένουν ότι το πιθανότερο είναι πως στον καιάδα, όχι μόνο ως ιστορική καταγραφή, αλλά και ως κοντινή προοπτική, θα βρεθούν οι ίδιοι.
Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι πολιτικά ισοπεδωτική, ούτε αποτελεί έκφραση κομματική, αριστερότητας. Η μόνη αριστερή τοποθέτηση για μένα, είναι η θέση της καρδιάς. Άρα. Είναι στάση καρδιάς για τον κάθε χειμαζόμενο Έλληνα, αλλά και εγκάρδια αποδοχή των πολιτικών εκείνων που αφού πρώτα αποκαθαρθούν με τη «βάσανο» της ώριμης πολιτικής εκλογής τους, θα τολμήσουν επιτέλους ως «ακλόνητοι στύλοι και αείφωτοι λύχνοι» να στηρίζουν και να φωτίζουν τη χώρα τους. Γι’ αυτό πρέπει, για να μην προκαλούν-καταστρέφουν, αλλά για να υπηρετούν σοφά και δίκαια τον ελληνικό λαό, να δεσμευτούν ότι δεν θα υποστηρίξουν την κυκλοφορούσα σκέψη ότι τα μεγάλα κόμματα θα χρηματοδοτούνται βάσει της ιστορικότητάς τους. Επιβάλλεται να σταματήσουν να βλέπουν τους περισσότερους Έλληνες, ως «κωπηλάτες», γιατί το «πλοίο της αγάπης» έχει γίνει γι’ αυτούς το «πλοίο του μίσους».
Κλείνοντας κυκλικά το άρθρο αυτό, να τονιστεί ότι δεν ζητείται να γίνουν οι πολιτικοί, σοφοί ιερομάρτυρες. Απαιτείται, όμως, να υιοθετήσουν τη μερικώς αλλαγμένη φράση του ποιητή: «Θέλει Αρετή και Τόλμη η πολιτική».
Και ενδεικτικά, αλλά σίγουρα ουσιαστικά, αυτό θα αρχίσει να συμβαίνει, όταν αγωνίζονται αξιοκρατικά και δεν αφήνουν να ισχύει η απόγνωση που εκφράζει το σύνθημα: «Δεν σκέπτομαι τίποτε, δεν φοβάμαι τίποτε, είμαι άνεργος -η».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.