γράφει η Ειρήνη Μποσινάκου-Παπαθανασίου
Ιατρός, Υποψήφια Βουλευτής Β’ Αθηνών Δημοκρατικής Αριστεράς

Η Δημοκρατική Αριστερά είναι ένα κόμμα καινούργιο περίπου 2 ετών. Έγκαιρα διαπίστωσε τα προβλήματα και τα αδιέξoδα στα οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα από την κρίση. Τα αίτια της κρίσης πολυσυζητημένα από κόμματα, αναλυτές, οικονομολόγους επιστήμονες, η λύση δύσκολη και αμφιλεγόμενη.
Ποτέ όλοι αυτοί οι επιστήμονες της οικονομίας που βομβαρδίζουν με πληροφορίες τις τηλεοπτικές εκπομπές, εφημερίδες, δεν κάθισαν όλοι μαζί έγκαιρα να δώσουν μια ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση. Τίποτε δεν είναι απλό, εύκολο, μονοσήμαντο η σύνθεση των ιδεών, των προοδευτικών πολιτικών και των επιστημονικών εργαλείων που απαιτείται σήμερα ειναι περισσότερο απαραίτητη παρά ποτέ.
Η ΔΗΜΑΡ απέδωσε το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στην Διεθνή κρίση, την Ευρωπαϊκή κρίση, αλλά και στην υπαρκτή Ελληνική παθογένεια. Ο νεοφιλελεφθερισμός που επικράτησε οδήγησε τις αγορές δηλαδή τις μεγάλες τράπεζες, τις πολυεθνικές εταιρείες τις χρηματαγορές να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος έγινε αυτοσκοπός, έτσι η οικονομία τοποθετήθηκε πάνω απο τα κράτη και τον άνθρωπο, καθορίζοντας πλέον και τις πολιτικές.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αφ’ ενός βρέθηκε σε αδυναμία χωρίς τεχνογνωσία και βούληση να αντιμετωπίσει την κρίση, με ένα νόμισμα το Ευρώ χωρίς πατρίδα.
Απο το άλλο μέρος και τα οικονομικώς εύρωστα κράτη συμμάχησαν με τις αγορές, πέτυχαν χαμηλότοκο δανεισμό από αυτές, ενίσχυσαν την ανάπτυξη τους και επιδόθηκαν στην συνέχεια στον τοκογλυφικό δανεισμό προς τις φτωχότερες και υπερχρεωμένες χώρες τις Ευρωζώνης.
Σε αυτή την δίνη η Ελλάδα βρέθηκε υπερχρεωμένη με τεράστιο έλλειμμα και μειωμένη παραγωγή στα ερείπια του δικομματισμού της μεταπολίτευσης.
Ένα κράτος πελατειακό που ιδιοποιήθηκε τον δημόσιο πλούτο, που έδωσε χώρο στην διαπλοκή, την διαφθορά, την σπατάλη.
Η φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή , παραοικονομία έφθασαν το -40% του ΑΕΠ.
Ένα κράτος σπάταλο στην λειτουργία του με ένα στρεβλά ανεπτυγμένο συνδικαλισμό, με κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Με τα ευνοϊκά πτωχευτικά νομοθετήματα για εταιρείες και επιχειρήσεις, με εξωχώριες εταιρείες ανεξέλεγκτες φορολογικά και θεσμικά, με εξαγωγή Δις Ευρώ σε τράπεζες του εξωτερικού.
Με επιχειρήσεις να εγκαταλείπουν την χώρα για μεγαλύτερο κέρδος, εξασφαλίζοντας ανάπτυξη και εργασία στις γειτονικές χώρες.
Με μετανάστες νόμιμους και παράνομους να εξάγουν αφορολόγητο το εισόδημα τους.
Έμεινε ένα κράτος βυθισμένο στην φτώχεια, την απογοήτευση, να παραπαίει στο παλιό και το νέο που προσμένει να δημιουργηθεί για να σωθεί. Ένας λαός εξαθλιωμένος με το 30% να ζει κάτω από το όριο της φτώχιας. Η ανεργία να φθάνει το 21% με θύματα κυρίως του άνεργους νέους και τις γυναίκες. Πολλοί συνάνθρωποι μας βρέθηκαν σε απόγνωση με καθημερινά αυξανόμενα τα συμβάντα των αυτοκτονιών. Οι οικογένειες να διαλύονται, οι νέοι να αναζητούν εργασία σε ξένες χώρες και μάλιστα με απαίτηση του όσο το δυνατόν καλύτερου βιογραφικού.
Για μια φορά ακόμη να μικραίνει η Ελλάδα από την μάστιγα της μετανάστευσης νέων και μαζί να μικραίνει και η ελπίδα της χώρας μας.
Ο κοινωνικός ιστός να διαταράσσεται, η μεσαία τάξη να εξαφανίζεται. Έφεραν τα μνημόνια χωρίς εξ αρχής να ειναι απαραίτητα, ως την μαγική λύση για να σωθεί ο τόπος μας.
Προφανώς απροετοίμαστοι όχι μόνο οι πολίτες, αλλά δυστυχώς και οι πολιτικοί, χωρίς ως φαίνεται καμμία διαπραγμάτευση δεν έγινε, αλλα ενήργησαν ως κακοί εκτελεστές κακών συνταγών. Υπεύθυνοι κυρίως οι κυβερνώντες γνωρίζοντας πολλά από τα προβλήματα. Άλλοι ήθελαν να επανιδρύσουν το κράτος και άλλοι να μας βεβαιώσουν ότι λεφτά υπάρχουν.
Τα 2 χρόνια πέρασαν, των μνημονίων όπως λέγεται, με πολιτικές καταστροφικές για την οικονομία και την κοινωνία χωρίς καμία αλλαγή σε ότι μέχρι τώρα έβλαψε τον τόπο με συνέχιση δομής και λειτουργίας ενός πελατειακού κράτους με συντεχνίες να υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους.
Η απάντηση στις ανάγκες που αδήριτα προέκυψαν ήταν οι ορίζοντες περικοπές των μισθών και των συντάξεων, η μείωση των κατώτατων μισθών η κατάργηση των εργασιακών συμβάσεων. Με αυτές τις ανάλγητες πρακτικές κάλυπταν το στόχο τους άμεσα για να λάβουν τις νέες δόσεις των δανείων.
Οι μη κυβερνώντες έβλεπαν με αδυναμίες μονομερώς, χωρίς να θέλουν να πιστέψουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και στην Ελλάδα.
Η ΔΗΜΑΡ είχε εξορθολογίσει την κατάσταση, διέγνωσε την παθογένεια της κρίσης με αντικειμενικότητα και πολύ καιρό πριν έθεσε όρους όπως την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη και την ευρωζώνη και την σταδιακή απαγκίστρωση μέχρι αποδέσμευσης απο το μνημόνιο.
Η ΔΗΜΑΡ με συνέπεια υποστήριξε το ρεαλιστικό πρόγραμμα της κοστολογημένο ανάλογο με αυτό που απαιτεί η κρισιμότης της κατάστασης.Αρχικά θεωρήθηκε όχι ριζοσπαστικό. Σήμερα οι θέσεις των περισσότερων Ευρωπαϊκών κομμάτων ανεξαρτήτως χρώματος, αλλά και των Ελληνικών συγκλίνουν με τις θέσεις της ΔΗΜΑΡ.
Η ΔΗΜΑΡ εξ αρχής θεωρεί αναγκαίες τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν και αφορούν την διακυβέρνηση της χώρας μας. Πρέπει το συντομότερο δυνατόν να ληφθούν μέτρα άμεσα όπως
Πάγωμα των μέτρων του Ιουνίου, όπου προβλέπεται περαιτέρω περικοπή μισθών και συντάξεων. Επαναφορά των κατώτατων μισθών στα προηγούμενα επίπεδα. Επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής έως το 2018.Εξασφάλιση δαπανών για το κοινωνικό κράτος. Αναπτυξιακά μέτρα με χρηματοδότηση από Ευρωπαϊκά επενδυτικά κονδύλια. Απορρόφηση κονδυλίων του ΕΣΠΑ, εξασφάλιση ρευστότητας στην αγορά. Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Μεταρρύθμιση της φορολογίας. Αντιμετώπιση της ακρίβειας. Μέριμνα για την παιδεία, προάσπιση της υγείας και της ασφάλειας των πολιτών. Μείωση του κόστους λειτουργίας του κράτους με περικοπή δαπανών και προνομίων και φραγμό στην διαφθορά. Να καθιερωθεί το “πόθεν έσχες”, όλων των πολιτών Να καταργηθεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του κοινοβουλίου. Οι βουλευτές να συνταξιοδοτούνται από τον επαγγελματικό τους φορέα.
Βρισκόμαστε κοντά στις εκλογές και οι Έλληνες θα δώσουν με την ψήφο τους την λύση. Οι ίδιοι θα έχουν την ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων που θα προκύψουν .
Κάθε ημέρα αναδεικνύονται νέα διλήμματα όπως μνημόνιο ή όχι στις εκλογές της 6ης Μαίου.Ευρώ ή δραχμή, ευρώ ή εκτός Ευρώπης στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Αλλο θέμα σοβαρό είναι το καθημερινό πιεστικό ερώτημα των ΜΜΕ( βάσει προεκλογικών σεναρίων), ποιος θα συνεργασθεί με ποιόν και ποια συνεργασία θα προκύψει, με τον φόβο πάντοτε της ακυβερνησίας.
Διερωτώμαι εάν αυτά θα έπρεπε να είναι μόνο τα κριτήρια, όπως παρουσιάζονται, με τα οποία η χώρα θα πάει στις εκλογές. Δηλαδή με τα εκβιαστικά διλήμματα που έχουν μόνο μία απάντηση.
Είναι λάθος η ψήφος να κατευθυνθεί με το σκεπτικό αφ΄ ενός του θυμού ή της αντίδρασης, αφ ετέρου του δικομματικού χαρακτήρα με ψήφο στην ΝΔ για να μην εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ και αντίστροφα. Έτσι και πάλι καλλιεργείται η κουλτούρα του δικομματισμού και των πλειοψηφικών εκλογικών συστημάτων.
Τα κόμματα πρέπει να διατηρήσουν την ταυτότητά τους προεκλογικά για να αποκτήσουν την πραγματική δύναμη που τους αναλογεί με δεδομένα τα προγράμματά τους. Η επαναλαμβανόμενη κρίσιμη ερώτηση περί συνεργασίας και ως εκ τούτου η απαίτηση ακριβούς προσδιορισμού προεκλογικά δεσμεύει και καθοδηγεί την ψήφο των πολιτών.
Μετεκλογικά τα κόμματα και από την θέση που ο λαός θα τα τοποθετήσει με την ψήφο του, με ωριμότητα και υπευθυνότητα, πρέπει να σεβασθούν το αποτέλεσμα των εκλογών και να προχωρήσουν σε όσο το δυνατόν βιώσιμο ,προοδευτικό και σταθερό κυβερνητικό σχήμα ( που έχει τόση ανάγκη ο τόπος μας), ικανό για μεταρρυθμίσεις.
Θαυμάζουμε τις χώρες που κυβερνώνται με συνεργασίες όπως η Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία Ολλανδία Σουηδία. Εμείς οι Έλληνες μπορούμε ή καλύτερα θέλουμε να τους μιμηθούμε;
Συμπεραίνεται ότι θα είναι ειλικρινής και σταθερή η κοινωνική συναίνεση που θα δώσουν οι πολίτες με την ψήφο τους, μόνο εάν είναι ενημερωμένοι και ανεπηρέαστοι, μακριά από τον βομβαρδισμό όλων αυτών των ψευτοδιλημμάτων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.