«Διακοπή ρεύματος» ανακοίνωσε ο επικεφαλής του εξεταστικού κέντρου με λίγο άγχος στη φωνή του. «Οι υποψήφιοι ας παραμείνουν στις αίθουσες όσο χρειαστεί, μέχρι να έρθουν τα θέματα». Σηκώθηκε από τη θέση του, κι άνοιξε το παράθυρο. Το κλιματιστικό ήταν από καιρό χαλασμένο, κι ο τεχνικός δεν ερχόταν γιατί ήξερε πως θα αργούσε να πληρωθεί από το Ελληνικό Δημόσιο.
«Κάθε χρόνο η ίδια δουλειά…» είπε στον εαυτό του, καθώς έβλεπε τους νεαρούς συναδέλφους του να αποχωρούν από την άχρωμη αίθουσα.
Ο Δημήτρης, ο επιτηρητής μαθηματικός, μπήκε στην αίθουσα των μαθητών που συζητούσαν χαμηλόφωνα.
«Κάντε υπομονή είπε. Το ΦΑΞ με τα θέματα θα αργήσει λίγο. Το ρεύμα έπεσε. Συγνώμη παιδιά» είπε και βγήκε έξω.
Εισαγωγικές εξετάσεις. Πανελλήνιες ή πανελλαδικές. Το τέλος μιας εποχής για χιλιάδες ψυχές. Η μεγάλη στροφή που σε πάει σε άγνωστες θάλασσες. Κάποιες ώρες που αλλάζουν τη ζωή σου. Λένε πως ύστερα από εδώ, δεν υπάρχει επιστροφή, σε ότι ήξερες, σε ότι έζησες και πίστεψες. Η νέα αρχή, επιβάλλει δικούς της κανόνες, απαράβατους, συχνά σκληρούς. Είναι ο προθάλαμος μιας άλλης ζωής, όπου τα συναισθήματα έχουν το βάρος της ενηλικίωσης. Ενα βάρος που σε αναγκάζει να τα ζήσεις με το μυαλό συνεχώς στο αύριο. Και το «σήμερα», συνεχώς ξεφεύγει. Ολα αυτά τα παιδιά το ξέρουν καλά αυτό. Μα δεν μπορούν να το αλλάξουν. Κανείς δεν μπόρεσε.
Στην αίθουσα, εκείνο το πρωί υπήρχαν 20 παιδιά. Χλωμά πρόσωπα, ξενυχτισμένα από την αγωνία των θεμάτων, τις σωστές λύσεις, τις απαντήσεις και τους βαθμούς. Εκφραστές μιας γενιάς ψηφιακής που αναζητά τους δικούς της μύθους, μέσα από τα «ποτάμια» του FACEBOOK και του YOUTUBE. Μέλη όμως και μιας κοινωνίας που ποδοπατάει τα όνειρα αυτών των παιδιών, ανίκανη να τα καταλάβει και να τα σεβαστεί. Μιας άναρχης κοινωνίας, κατευθυνόμενης από ανίκανους πολιτικούς και άρχοντες, που καπηλεύθηκαν τις αδυναμίες και τα αγνά αισθήματα του κόσμου που τους πίστεψε. Και αυτό το κατάντημα, πέρασε σ› αυτές τις ψυχές που τώρα καρτερικά περιμένουν την έλευση του ρεύματος, για να λύσουν τις μαθηματικές ασκήσεις, να «γράψουν καλά», να φύγει το άγχος και να αλλάξει η ζωή τους, ίσως προς το καλύτερο. Ποιός ξέρει…
Η ώρα περνούσε. Οι ψίθυροι έδωσαν τη θέση τους σε φωνές, γέλια πνιχτά. Η αγωνία διασκεδάζεται, και συχνά γίνεται άσκηση δημιουργική. Ενας άλλος επιτηρητής που έμεινε στην αίθουσα διάβαζε ατάραχος μια πρωινή εφημερίδα με ένα γελαστό πρόσωπο στο εξώφυλλο.
Στα τελευταία θρανία, δυο νέοι κοιτάζονταν σκυθρωποί. Θυμήθηκαν ο ένας τον άλλο. Συχνά συναντιόντουσαν στο προαύλιο τη χρονιά που πέρασε, μα δεν μιλούσαν. Κύλισε ο χρόνος γρήγορα, σαν την άμμο. Μαζεμένα παιδιά, από φτωχές οικογένειες. Με το άγχος της εργασίας και της απόλυσης των πατεράδων τους. Με τους μισθούς συνεχώς να μειώνονται. Με τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος να μένουν ατιμώρητοι. Με τις παρακρατικές νοοτροπίες να «ομνύουν» στο Κοινοβούλιο. Με τους παρ› ολίγον σωτήρες να απειλούν με σημειωματάρια και αρχεία, και άλλους πρώην «συμβούλους» να χαμογελούν αυτάρεσκα σε κάποια γερμανικά σαλόνια.
Τι κοινωνία είναι λοιπόν αυτή; Που είναι οι ιδεολογίες και τι απέγιναν οι γνήσιοι εκφραστές της; Που θα σταματήσει η ηθική και πνευματική κατηφόρα των κιβδηλοποιών, και ως πότε θα κυκλοφορούν ανάμεσα μας σαν ήρωες, γυρεύοντας την ψήφο μας; Κι εμείς, ως πότε θα τους αντικρίζουμε και δεν θα τους «μαυρίζουμε»; Η ζωή μας είναι μοναδική. Θα την αφήσουμε στα χέρια όλων αυτών των ερπετοειδών; Αν τώρα δεν μιλήσουμε και δεν αντισταθούμε, πότε θα το κάνουμε; Αν δεν τους σταματήσουμε εμείς, κανείς δεν θα το κάνει για εμάς.
Τα δυο παιδιά κοιτάχτηκαν ξανά.
«Είμαι ο Παύλος» είπε ο ένας.
«Κι εγώ ο Μάρκος» είπε ο άλλος.
«Πάω για μηχανικός» είπε ο Παύλος.
«Κι εγώ για μαθηματικός» απάντησε ο Μάρκος.
Γύρω τους κυριαρχούσε μια ευθυμία παράξενη. Αυτή που σε λίγο θα βυθιζόταν σε μια κόλλα χαρτί.
«Τι κάνουμε Μάρκο; Που πάμε;»
«Μακάρι να ήξερα».
Και μίλησαν.
Για τις σχολές που τόσα χρόνια υπολειτουργούν κι έχουν αλωθεί από τις κομματικές νεολαίες ή τους κομματοταγμένους καθηγητές τους.
Για τα 75 εκατομμύρια άνεργους νέους παγκοσμίως που έχουν απελπιστεί και διοχετεύουν το θυμό τους στη σύγκρουση και στην άρνηση.
Για τους 25άρηδες εργαζόμενους που ελπίζουν να μην απολυθούν από τη δουλειά τους επειδή ο επιχειρηματίας θέλει να προσλάβει νεότερους σε ηλικία και να τους ισοπεδώσει το μισθό και το ηθικό.
Για τους απελπισμένους συμπολίτες τους, που αυτοκτονούν λόγω χρεών και ανυπέρβλητων υποχρεώσεων, αφήνοντας πίσω τους ερείπια.
Για το φυσικό πλούτο της χώρας που οι προδοτικές φυσιογνωμίες που κυβέρνησαν θέλουν να χαρίσουν στις ξένες δυνάμεις.
Για τα χρέη των μεγάλων επιχειρήσεων που δεν εισπράττονται αλλά και για το θράσος κάποιων επιχειρηματιών να απειλούν με μαζικές απολύσεις εάν φορολο
γηθούν. «Ας πληρώσουν τα κορόιδα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι» λένε, και όσοι διοικούν απλά τους ακούνε και δεν αντιδρούν, παραδομένοι στη βλακεία και στην ανικανότητα.
Για τους νέους φοιτητές που βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται ειρηνικά, σαν άνθρωποι και όχι σαν πορωμένοι καταστροφείς.
Για την ελπίδα που πάντα θα αναβλύζει από την νεότητα στο μυαλό και την ψυχή και από όσους διεκδικούν το σήμερα, ασυμβίβαστοι, αγέρωχοι, περήφανοι.
Για όλα αυτά μίλησαν. Σαν φίλοι, σαν μελλοντικοί ακαδημαικοί πολίτες, σαν υπάρξεις που ετοιμάζονται να εισχωρήσουν στην καρδιά της κοινωνίας ως ενεργά μέλη.
«Οτι και να κάνουν, όσο και να προσπαθήσουν, ας μην τους αφήσουμε να μας τεμαχίσουν τη ζωή μας Μάρκο» είπε ο Παύλος.
«Ναι Παύλο. Τώρα είναι η ώρα μας. Και θα είναι πάντα, αρκεί να μην παραδοθούμε» απάντησε ο Μάρκος.
Εδωσαν τα χέρια. Και μαζί, μέσα από τη σιωπή τους, έδωσαν έναν όρκο. Της πορείας, της ευθύνης, της προσφοράς. Και της αντίστασης, απέναντι στην προδοσία, στο ηθικό και πνευματικό ξεπούλημα. Ποτέ πια υποχώρηση. Μόνο μπροστά. Και πάντα μαζί.
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε. Ο επικεφαλής του εξεταστικού κέντρου μπήκε με τα θέματα στο χέρι. Ξερόβηξε δυνατά, και είπε σε όλους να καθήσουν.
Ολοι ετοιμάστηκαν.
Η φωνή του, ακούστηκε δυνατά.
«ΘΕΜΑ ΠΡΩΤΟ».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.