Πέρασαν λίγες ημέρες από τότε που η παγκόσμια μνήμη, μέσα στους στρόβιλους και στις ταραγμένες θάλασσες που ταξιδεύει, στάθηκε σιωπηλή και αμήχανη μπροστά σε μια άλλη μνήμη, ψυχρή, μαρμάρινη, χαραγμένη με αίμα. Το αίμα των εκατομμυρίων νεκρών του Β› παγκοσμίου πολέμου που στην Ευρώπη έληξε πριν από 67 χρόνια.
Εκατομμύρια άνθρωποι… Το γράφω έτσι απλά, αλλά σας βεβαιώ πως μου είναι αδύνατον να κατανοήσω το μέγεθος αυτών των αριθμών. Τόσες ψυχές χαμένες, από ένα πόλεμο που ξεκίνησαν κάποια ανθρωπόμορφα δίποδα, που είχαν εγκέφαλο αλλά όχι μυαλό. Ψυχές που θα είχαν κάνει πράξη τα όνειρά τους και θα έχτιζαν έναν κόσμο αλήθειας, συνείδησης, προσφοράς. Μα δεν πρόλαβαν. Η δύναμη της σφαίρας τερμάτισε αυτά τα όνειρα. Κι έμειναν τα μνημεία, ως ύστατοι μάρτυρες, ως εκφραστές μνήμης, ως τιμητές της ανεξαρτησίας, της ελευθερίας, της αδούλωτης καρδιάς και της αντίστασης σε όσα ευνουχισμένα μυαλά απειλούν αυτές τις πολύτιμες αξίες. Χιλιάδες μνημεία, σε χιλιάδες πλατείες, σε όλο τον κόσμο, τον αδελφωμένο κόσμο που θέλει να ζήσει, να αγαπήσει και να δημιουργήσει.
Είναι ξημέρωμα. Στέκομαι μπροστά στο Ελληνικό κοινοβούλιο, τον αποδέκτη και εκφραστή της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Στα χέρια μου κρατάω μια φωτογραφία ασπρόμαυρη. Είναι το τελευταίο κειμήλιο ενός νέου ανθρώπου, του ΝΙΚΟΥ ΓΛΕΖΟΥ, την ημέρα που ο φασισμός νίκησε το κορμί του, αλλά όχι και την ψυχή του. 10 ΜΑΙΟΥ 1944. Με το χαμόγελο και την πίστη στην επερχόμενη ελευθερία, αυτό το παλικάρι έφυγε. Το αγκάλιασαν οι δεκαετίες και το έφεραν μπροστά στα μάτια μας. Σαν μια ιερή υπενθύμιση πως «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», πως οι αληθινές νίκες δεν χαρίζονται αλλά κατακτώνται. Στα πεδία, στα λιβάδια, στους δρόμους και στις πλατείες.
Κι αυτό το αίμα που πότισε τη γη που τώρα εμείς ανυποψίαστοι και ρέμπελοι πατάμε, φύτρωσε το δέντρο της δημοκρατίας, της αδελφοσύνης, της ισονομίας και της δικαιοσύνης. Αυτό το αίμα μας κοίταξε στα μάτια, μας άπλωσε το χέρι και μας παρέδωσε το μονάκριβο φως του, μας ψιθύρισε τις ελάχιστες τελευταίες του λέξεις λίγο πριν η αιωνιότητα το αγκαλιάσει και αποχώρησε, όπως ακριβώς γεννήθηκε: με ελπίδα και χαμόγελο.
Χιλιάδες παιδιά, σαν τον ΝΙΚΟ που έφυγε νέος, τον αδελφό του τον ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ, αυτό το συγκλονιστικό Ελληνα που μας διδάσκει και μας οδηγεί μέχρι σήμερα και που το πνεύμα και ο λόγος του διατρέχει όλο τον πλανήτη, όπου υπάρχουν αδικημένοι από τους κατάπτυστους μισθοφόρους της βίας και του σκοταδιού.
Κοιτάζω το κοινοβούλιο, που ετοιμάζεται να ανοίξει τις γυαλιστερές του πύλες, να ορκίσει το δικό του σώμα, να κυρώσει νόμους για το καλό της Ελληνικής κοινωνίας. Εδώ όμως η φαντασία ωχριά μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Ζούμε οριακές στιγμές ως έθνος χιλιάδων ετών, στιγμές που πλέον απαιτούν αποφάσεις που θα καθορίσουν τις υπάρξεις μας.
Οι αριθμοί όμως εισβάλλουν αμείλικτοι: 35% του εκλογικού σώματος δεν πήγε να ψηφίσει. 2.5% των ψηφοδελτίων ήταν ΑΚΥΡΑ-ΛΕΥΚΑ. Και κάποιο μέρος του εκλογικού σώματος «τίμησε» με την ψήφο του τους αποκαλούμενους «εθνικιστές». Αυτούς που ποτέ δεν κατάλαβαν πως ο σεβασμός δεν απαιτείται αλλά κερδίζεται με την καλοσύνη, την αρετή και κυρίως την ανθρώπινη προσφορά.
Ο σεβασμός δεν είναι στρατιωτικό παράγγελμα, ούτε βαθμός σε κάποια στολή. Ο σεβασμός δεν κερδίζεται με τη δύναμη της γροθιάς και της αναγκαστικής επιβολής, αλλά με τη πειθώ της αληθινής διαφοράς από τον κλέφτη, τον καταχραστή, τον ξεπουλημένο ιδεολόγο και τον σκοταδιστή νοσταλγό. Ο σεβασμός πηγάζει από τον άνθρωπο και την αγάπη του, και όχι από τη στρατιωτική μπότα ή το κουρεμένο κεφάλι.
Σας μίλησα πριν για αριθμούς. Οι εθνικιστές κατήγαγαν και μια άλλη «περηφανή νίκη». Στο Καλλικράτειο Δίστομο έλαβαν 335 σταυρούς-ψήφους. Στα μαρτυρικά Καλάβρυτα έλαβαν 635 σταυρούς. Σ› αυτούς τους τόπους που η θηριωδία των γλοιωδών κατακτητών δεν χόρταινε, αν δεν ισοπέδωνε τα πάντα, και αν δεν έχωνε στη γη κάποια άλλα «λεβεντόπαιδα»: ΔΙΣΤΟΜΟ 218 ΝΕΚΡΟΙ, ΑΜΑΧΟΙ, ΝΕΟΙ, ΕΓΚΥΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 1050 ΝΕΚΡΟΙ. ΝΕΟΙ, ΓΕΡΟΙ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Για μια απάνθρωπη κοσμοθεωρία. Για μια στολή, έναν υψωμένο χαιρετισμό, ένα παράγγελμα ακατανόητο.
Σχεδόν 1000 ψήφοι-σταυροί σήμερα. Πάνω από 1000 νεκροί τότε. Οι χάρτινοι «σταυροί» του σήμερα, μπροστά στους ξύλινους σταυρούς, τους παραχωμένους στη γη. Τι πρόοδος στ› αλήθεια… Πως μπόρεσαν αναρωτιέμαι… Πως πήγε το χέρι τους εκεί; Τις φωνές των νεκρών άραγε δεν τις άκουσαν; Ποιά μουσική τις κάλυψε; Το πράσινο χόρτο δεν έστειλε τους ψιθύρους του; Αδιαφόρησαν; Θα μάθουμε άραγε ποτέ;


Κοιτάζω ξανά τη φωτογραφία. Μια μικρή στιγμή μπροστά στον χαοτικό χωροχρόνο. Κοιτάζω τον εύζωνα που ετοιμάζεται να κάτσει στη σκοπιά του. Στο καθήκον του. Η ραχοκοκκαλιά μου έχει παγώσει. Η ματιά μου ντρέπεται πραγματικά σαν αντικρίζει αυτές τις λέξεις που είναι γραμμένες στο σκούφο του ΝΙΚΟΥ ΓΛΕΖΟΥ, λίγο πριν τον εκτελέσουν. Αυτή η φωτογραφία προαναγγέλει ένα θάνατο. Αλλά για κάποιο ιδανικό που αψηφά ακόμη και το θάνατο. Την λευτεριά και τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία που δίνει φωνή σε όλους. Τη σημερινή δημοκρατία που κάποιοι τη διατάζουν να σταθεί όρθια, όταν κάποιος «αρχηγός» μπαίνει σε κλειστό χώρο.
Αγνοούν ακόμη και τα στοιχειώδη: η δημοκρατία, η αληθινή δημοκρατία και όχι η δική τους έκδοση, είναι πάντα παρούσα, πάντα όρθια, πάντα ακμαία και ισχυρή. Στέκει τόσο ψηλά, που η ανάσα της παγώνει κάθε κιβδηλοποιό της ιστορίας. Το φως της είναι τόσο ισχυρό που τυφλώνει όποιον τολμήσει να την πυρπολήσει με τις φαιδρές του ιδεοληψίες. Και η ανάσα της είναι τόσο ισχυρή, που θα παραδώσει κάθε αυτόκλητο «εθνοσωτήρα» στη λήθη και στην ανυποληψία.
Αυτό είναι το καθήκον μας. Η αληθινή δημοκρατία.
ΝΙΚΟ ΓΛΕΖΟ, προσκυνώ τη λεβεντιά σου.
ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ, χαίρε.
ΔΙΣΤΟΜΟ, ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, και άλλες μαρτυρικές Ελληνικές πόλεις, ήρωες αληθινοί, απροσκύνητοι νεκροί, άτεγκτες συνειδήσεις, ΖΕΙΤΕ. Είστε μέσα μας, φάροι φωτεινοί, ποτάμια αστείρευτα συνείδησης και αιώνιου καθήκοντος.
Δημοκρατία, πρόσεξε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.