Οι ήχοι από το σπαρακτικό μοιρολόι της Μαρίζας Κωχ μπροστά στο φρεσκοσκαμμένο μνήμα, οι τόσες μαύρες ομπρέλες – (τελευταία σκηνοθετική ιδέα), το χειροκρότημα του κόσμου ένα ειλικρινές «ευχαριστώ», πολλές σκέψεις, και εικόνες σαν από ασπρόμαυρη ταινία με συνόδευαν στο δρόμο της επιστροφής από το Πρώτο Νεκροταφείο, εκείνο το σούρουπο της παγωμένης Παρασκευής.
Στις εξαιρετικά δύσκολες εποχές, δεν έπρεπε να συμβεί και αυτό. Η Τέχνη, ο Πολιτισμός, η Κοινωνία, είχαν ακόμα πολλά να εισπράξουν από τη σημαντική προσωπικότητα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του Τεό της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αυστραλίας.
Η άλλη Ελλάδα, έχασε έναν από τους ελάχιστους πρεσβευτές της στο εξωτερικό, τον δημιουργό με τη μοναδική αισθητική, που σχεδόν όλη η υφήλιος αναγνωρίζει, παραδέχεται και σέβεται. Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη. Δεν αμφισβητείται όμως από κανέναν η διεθνής καταξίωση του. Κατέχοντας από χρόνια δυναμικά με τις ταινίες του μία περίοπτη θέση στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου – (ο «Θίασος» συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών) με διακρίσεις, βραβεία, φήμη, μας ανέβαζε… λίγο ψηλότερα… Τώρα πίσω, επιστροφή στην αλήθεια μας! Στο Γολγοθά μας…
Αυτή η χώρα βυθισμένη στην οικονομική κρίση, στην απογοήτευση, φτωχαίνει τραγικά και στον πολιτισμό της.
Η κρίση εξάλλου ήταν το βασικό θέμα της τελευταίας ταινίας από την τριλογία του, πριν τον συναντήσει ο θάνατος, εκεί στη Δραπετσώνα, στα γυρίσματα… αναζητώντας ένα καλύτερο πλάνο, για την «Άλλη θάλασσα».
«….Όταν σκηνοθετεί είναι σαν υπνωτισμένος. Αυτό τον έφερε πιο κοντά στο μοιραίο, είπε ένας βασικός του συνεργάτης.
Όλοι ήταν συγκλονισμένοι. Κάποιος είπε ότι αυτός ο θάνατος είναι παράλογος. Κάποιος άλλος, ότι πέθανε επάνω στο καθήκον. Τρίτος, ότι για το ατύχημα φταίνε οι κακοφωτισμένοι δρόμοι και γενικά η τριτοκοσμική ελληνική υποδομή. Προσθέτω ακόμα έναν. Τη μοναχική διαδρομή του. Μόνος στις ταινίες του. Μόνος στο θάνατό του. Η μοίρα κάθε ανθρώπου…»
Ο Θ. Αγγελόπουλος, ο ανθρωπολόγος του σινεμά, όπως έγραψε η Κορριέρε ντε λα Σέρρα (εκτενή τα δημοσιεύματα στον ελληνικό και διεθνή τύπο) έχει ξεκινήσει το μοναχικό, το χωρίς τέλος ταξίδι προς την αιωνιότητα, μέσα στην ομίχλη του χρόνου!
Υ.Γ.
α) Η «Σκόνη του χρόνου» θα καλύψει την εμπάθεια του Δ. Δανίκα και τη ρύπανση που προκάλεσε με το άρθρο του «Τα κουσούρια του». Η απρέπεια χαρακτηρίζει συνήθως… τους «μικρούς».
β) Συμφωνώ. Το απόγευμα της Παρασκευής ήταν «οι ώρες του Αγγελόπουλου», όπως είπαν μερικοί, ώρες σεβασμού και σιωπής. Οι φωνές αποδοκιμασίας όμως που ακούστηκαν εναντίον παρευρισκόμενων πολιτικών διακόπτοντας τη σιωπή, στη διάρκεια της κηδείας, δεν ήταν καθόλου φάλτσες.
γ) Τραγική ειρωνεία. Στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα των γυρισμάτων είχε σημειώσει ο Θ. Αγγελόπουλος: «Παρασκευή 27, συμβολική κηδεία…»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.