ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ


Δεν μπορώ να πιστέψω ότι φτάσανε κιόλας τα Χριστούγεννα. Έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να τον ζήσω και να κάνω όσα θα ήθελα.
Η ημέρα κοντεύει να γίνει στιγμή και η εβδομάδα θαρρείς μια ανάσα. Δηλαδή σε λιγότερο από δύο «ανάσες» έχουμε Χριστούγεννα, μια γιορτή που τα τελευταία χρόνια μου δίνει όλο και λιγότερη χαρά. Έχει χάσει την αίγλη της και την αυθεντικότητά της. Ίσως φταίει, το γεγονός ότι μεγαλώσαμε και κάποια πράγματα, που στα παιδικά μας χρόνια, της ξεγνοιασιάς και της αφέλειας, μας εντυπωσίαζαν και μας εξέπλητταν τώρα πια δεν μας επηρεάζουν συναισθηματικά. Σ’ αυτή τη «Χριστουγεννιάτικη κατάθλιψη», όπως την αναφέρουν οι ειδικοί, συμβάλλει ασφαλώς και το κακό οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο έχει περιέλθει η πλειοψηφία των Ελλήνων.
Θυμάμαι στο παρελθόν εποχές, όπου πολλοί ζούσαν με περιορισμένα έσοδα και ανασφάλιστοι, όσοι δεν είχαν σταθερή δουλειά στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα. Και ήταν πολλοί. Όμως αυτές οι εποχές με πάλη και αγώνα του λαού ξεπεράστηκαν ανεπιστρεπτί, ή μήπως όχι;
Φοβάμαι ότι μέρα με τη μέρα χάνουμε τα κεκτημένα λίγο λίγο, και το χειρότερο, κανείς δε ξέρει που θα σταματήσει το κακό.
Είναι ίσως γνωστό ότι στην Ευρώπη των ισχυρών κρατών, δεν υπήρχε, ούτε ξέρανε τι σημαίνει, δέκατος τρίτος και δέκατος τέταρτος μισθός, ούτε τι είναι τα διάφορα επιδόματα. Όμως, και είναι εξαιρετικά σοβαρό αυτό το «όμως», ότι οι μισθοί που δίνονται κατά μήνα είναι, επαρκείς για να ζήσουν και οι πιο χαμηλόμισθοι με άνεση και αξιοπρέπεια.
Στη χώρα μας, για λόγους μικροπολιτικούς και για εξυπηρέτηση ημετέρων και προσωπικών συμφερόντων των επικρατούντων, λειτούργησε αυτό το στρεβλό σύστημα επιδομάτων και άνισων παροχών. Και όλοι ήσαν ευχαριστημένοι ή σχεδόν, μέχρι που το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια και τότε όλες οι αδυναμίες του συστήματος άρχισαν μία μία να ξεπροβάλλουν και να προκαλούν κοινωνικές δονήσεις.
Τα μέχρι σήμερα οικονομικά δεδομένα για κάθε οικογένεια δεν υπάρχουν πια και την σιγουριά μιας μόνιμης εργασίας έχει αντικαταστήσει η ανασφάλεια και το άγχος για το μέλλον. Οι αδύναμοι κρίκοι, αυτής της αλυσίδας, είναι οι νέοι και όσοι είναι κοντά στη σύνταξη και βέβαια οι συνταξιούχοι.
Για όσα πάλεψε και τα κέρδισε ο λαός μας, πριν και μετά την μεταπολίτευση, τώρα χάθηκαν όλα, παραδόθηκαν άνευ όρων, στο ΔΝΤ και στους πλουσίους εταίρους μας της Ευρώπης, που βουλιμικά κερδίζουν από την οικονομική μας ένδεια.
Σ’ αυτό το γαϊτανάκι κακοδιαχείρισης και κακοδιοίκησής όλοι, όσοι διοίκησαν, έχουν συμβάλλει και κανείς δεν δικαιούται να «βγάλει έξω την ουρά του».
Φταίνε όλοι, όσοι εγκατέστησαν αυτό το πελατειακό κράτος και υδροκέφαλο γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα αλλά και εκείνοι, που το διατήρησαν και το αύξησαν για να βολέψουν και αυτοί με τη σειρά τους, τους δικούς τους.
Φταίνε όσοι επέτρεψαν, οι διάφορες επιδοτήσεις της Ευρώπης, να οδηγούνται σε τραπεζικούς λογαριασμούς και σε μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα τύπου «τζιπ», που είχαν κατακλύσει την επαρχία και μάλιστα με αφορολόγητη βενζίνη.
Φταίνε επειδή δεν έφτιαξαν προγράμματα για ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της Γεωργίας αλλά έταξαν «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», και ας ήταν κάποια «κιλά» χώματα και πέτρες.
Φταίνε και όλοι αυτοί οι βολεμένοι.
Φταίνε, όσοι ταγοί δεν «δίδαξαν» στο λαό, ότι το χρηματιστήριο δεν είναι χαρτοπαιχτική λέσχη, αλλά κυρίως μια μακροπρόθεσμη επένδυση.
Φταίνε και όσοι διοικούντες, άφησαν ατιμώρητους εκείνους τους υπεύθυνους, που επέτρεψαν να διακινούνται «χαρτιά-φούσκες» και να παρασύρουν τους αφελείς «παίχτες» στην καταστροφή.
Φταίνε και εκείνοι που επέτρεψαν να διπλασιαστεί το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, που έγιναν κι αυτοί με δανεικά λεφτα, τα οποία τώρα προσπαθούμε να ξεπληρώσουμε, με θυσίες στην κυριολεξία, αφού δανειζόμαστε από το ΔΝΤ.
Φταίνε εκείνοι που επέτρεπαν στους «καρχαρίες» να καταβροχθίζουν τις ασφαλιστικές εισφορές και συστηματικά να αποφεύγουν την πληρωμή των φόρων.
Φταίνε όλοι όσοι είπαν: «Δε βαριέσαι, εδώ είναι Ελλάδα».
Αλλά και κυρίως φταίμε και όλοι εμείς, που επιτρέψαμε τέτοιες συμπεριφορές, σε βάρος μας επί πολλά χρόνια.
Τώρα, που βρισκόμαστε στο μέσο της καταιγίδας, εκείνο που μας απομένει είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, για να βγούμε απ’ αυτή, με της λιγότερες απώλειες.
Και δεν υπάρχει άλλη ελπίδα επειδή:
«Οι παντοδύναμοι με κομμένη λαλιά αλληλοτρώγονται
Σε μια τραπεζαρία καθισμένοι σε καρέκλες με κομμένα ποδάρια»

Σημείωση:
Νάνος Βαλαωρίτης: «ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ» από την ποιητική συλλογή «Η κάθοδος των Μ»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.