Οι καιροί αλλάζουν. Μέσα στην καταρρακτώδη βροχή της ενημέρωσης που μας παρέχει η ψηφιακή τεχνολογία, αναζητάμε διέξοδο στις απορίες μας, προσπαθούμε να κατανοήσουμε την πορεία της κοινωνίας και της χώρας μας, σ› ένα κόσμο που θυμάται την αληθινή φύση τα Σαββατοκύριακα, κι έκανε φύση του την ταχύτητα, το άγχος και τη νευρωτική σκέψη.
Η αληθινή ψυχή δεν ησυχάζει ποτέ. Ταγμένη σ› ένα σκοπό που αλλάζει όχθη συνεχώς, σε μια ζωή που γεννά προβλήματα και ζητά λύσεις άμεσες, τρέχει μέσα σε διαδρομές που την οδηγούν άλλοτε σε ταραγμένες κι άλλοτε σε ήπιες θάλασσες. Κι αυτές οι ψυχές, οι δικές μας ψυχές, όταν κάποτε συναντηθούν, συνεπαρμένες από τα περίεργα παιχνίδια της Μοίρας, θα κραυγάσουν, θα συγκρουστούν, θα σιωπήσουν και θ› αναχωρήσουν ξανά, γυρεύοντας το νέο που δεν κατέκτησαν, το παλαιό που άφησαν ανεξήγητο, όλο αυτό το συναίσθημα που κυλά μέσα τους και γυρεύει οξυγόνο και λύτρωση.
Γράφουμε Ιστορία με τις πράξεις μας, κατοικούμε στις παρυφές της Ιστορίας με τις αποφάσεις ή την αναβλητικότητά μας, αλλά είναι αδύνατον να μείνουμε στάσιμοι: πάντα κάποια νερά θα ταράσσονται στο πέρασμα μας και θα σκορπούν την ενέργειά τους. Αυτός είναι ο προορισμός μας. Να τιμούμε το ένδοξο παρελθόν που θυσιάστηκε για τις αρχές του σήμερα και να κομίζουμε το παρόν που θα ανοίξει δρόμους ελπίδας, προσφοράς, έργου αληθινού.
Στον άδειο δρόμο μπροστά από το εκλογικό μας κέντρο, εκεί που κάποτε η δημιουργική ένταση σήκωνε το σύμπαν στον ουρανό, τώρα πρόσωπα αδιάφορα εκτοξεύουν ψιθύρους. Καμία φωνή. Αργές κουβέντες, ανύπαρκτες, ίσως και παραδομένες σε μια άγνωστη δύναμη που επιβάλλει τη σιωπή ή τον ανούσιο λόγο, δηλαδή τον μη-Λόγο.
Υπαρκτός ο κίνδυνος: να βυθιστούμε στην αδιαφορία, στην αμεριμνησία και στην παράδοση. Εμείς, οι Έλληνες, οι πρωτοπόροι του πνεύματος, οι σημαιοφόροι της Δημοκρατίας σε μια ήπειρο που πήρε τη φωτιά της από εμάς, αλλά τώρα επιστρέφει για να μας κάψει…. Στη λογική της εξομοίωσης πρέπει ν› αντισταθούμε. Μέχρι το τέλος. Οι λύσεις θα έρθουν από εμάς, και θα διαχυθούν παντού σαν καταιγίδα δημιουργίας. Οι λύσεις όμως, για να είναι μόνιμες, ένα μόνο πράγμα ζητούν. Να είμαστε ενωμένοι. Δεν το έχουμε κατανοήσει αυτό. Αλλά δεν είναι αργά.
Είμαστε από τη φύση μας αγνοί. Ζητωκραυγάζουμε σε μια πλατεία, χειροκροτούμε και επιφωνούμε, γιατί οδηγός μας είναι η πίστη, η ελπίδα, η δημιουργική πνοή. Γυρεύουμε ανθρώπους που θα εκφράσουν τους πόθους μας για αλλαγή, θα αναδείξουν τις ιδέες και τις αντιλήψεις μας για ένα κόσμο ευδόκιμο, παραγωγικό και γνήσιο. Μακριά από τους πολέμους αλλά και τους πολέμιους της ειρήνης, ακόμη πιο μακριά από τους εμπόρους αρχών και ιδεών, από τους οπαδούς απάνθρωπων κοσμοθεωριών και τους κιβδηλοποιούς του παρελθόντος που σκόρπισαν την άρνηση στην κοινωνία μας. Κι αυτή η αγνότητα μας, είναι αυτή που μας ενώνει, μας κάνει να ελπίζουμε και να επιμένουμε ακόμη και όταν μας προδίδουν με τρόπο αισχρό, όταν ποδοπατούν τα «πιστεύω» μας για χάρη του τραπεζικού τους λογαριασμού.
Αλλά εμείς, είμαστε καταδικασμένοι να σηκώνουμε ήλιους και μ› αυτούς να πολεμάμε το σκοτάδι. Με το ξίφος της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης σκέψης, με τις σφαίρες του ανοιχτού μυαλού και της πολιτισμένης καρδιάς, με τα πτυχία της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της αδιάκοπης προσφοράς προς τον αδύνατο και τον αδικημένο. Και είμαστε εδώ.
Τα πρόσωπα των λιγοστών ψηφοφόρων του μεσημεριού είναι σκυθρωπά. Σκούρα γυαλιά και βήμα αργό. Μέσα στη σκόνη που σηκώνει ο Κυριακάτικος ήλιος του Ιουνίου, κρατούν στην κουρασμένη τους αγκαλιά τα μικρά τους παιδιά και φεύγουν μακριά. Οι εποχές είναι παράξενες. Πάντα έτσι ήταν όμως. Εμφορτες από απορίες, δεύτερες σκέψεις, κουβέντες λειψές, βλέμματα μακρινά.
Η ελπίδα όμως κυκλοφορεί πάνω από τα κεφάλια μας σαν βουνίσιος άνεμος, καθαρός, κοφτερός. Και η μοίρα κάθε ελπίδας είναι να δικαιώνεται η να διαψεύδεται. Μέχρι σήμερα βιώνουμε τη διάψευση. Αλλά δεν θα πάψουμε να επιμένουμε και να στηρίζουμε την ελπίδα. Δεν είναι πλέον όνειρο, δεν θέλουμε πια να ονειρευόμαστε. Η ανάγκη μας είναι στάση ζωής, διεκδίκηση αξιών, ύψωση πολιτισμού, σταθερή πεζοπορία προς την κορυφή της προόδου αλλά και αναζήτηση νέων κορυφών. Μια πορεία προς το διηνεκές. Γιατί αυτό το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, όσο υπάρχουν άνθρωποι, όσο αντέχει η αλήθεια των αξιών τους και όσο οι καρδιές τους χτυπούν δημιουργικά.
Δεκαετίες τώρα, η Ελλάδα εισπράττει την χλεύη και την ειρωνεία των «υπέρτερων πολιτισμένων» λαών. Ποιών λαών όμως; Απέναντί της, βρίσκεται στην ουσία ένας κόσμος ακίνητος. Εγκλωβισμένος στους μηχανισμούς της νομισματικής λάμψης, των τοκοφόρων ημερομηνιών και των σαρκοβόρων οίκων αξιολόγησης. Ένας κόσμος άδειος από ανθρωποκεντρικές αξίες, γυμνός από την αλήθεια κάθε αισθήματος, με μόνη του έγνοια το κέρδος.
Τώρα που ο χρόνος μας καλεί να αποφασίσουμε, ένα πράγμα είναι σίγουρο: η κατάληξη κάθε ακινησίας, είναι ο βάλτος και το έλος. Ας το αντιληφθούμε, και ας πάψουμε να τροφοδοτούμε ακόμη και με την σκέψη μας αυτούς τους παρασιτικούς μηχανισμούς που ομνύουν στην τσέπη τους και στην ανασφάλεια των λαών. Έχουμε συνείδηση υπαρκτή, καρδιά Ελληνική, σκέψη Ευρωπαϊκή Και αυτή πρέπει να αναδείξουμε.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι μας πολεμούν. Το χρήμα, πάντα πολεμούσε τον πολιτισμό, αφού ήταν ανίκανο να τον κατανοήσει. Τα νέα πεδία των μαχών όμως, χτίστηκαν στα κενά πολιτισμού της Ελλάδας, κι όχι στα χρηματιστήρια. Στα μνημεία που λείπουν από τα νεόδμητα μουσεία μας και κοσμούν τα μουσεία των Παρισίων και του Λονδίνου μπροστά σε αδαείς τουρίστες που απλώς φωτογραφίζουν αντί να στέκονται σιωπηλοί, αλλά και στην Ελληνική γλώσσα που υποβαθμίζεται για χάρη του καλοκαιρινού συναλλάγματος.
Υποκύψαμε προσωρινά, αλλά τώρα που το ποτάμι της Ιστορίας επιστρέφει και μας κοιτάει στα μάτια, είναι η ώρα να δείξουμε το οριστικό μας ανάστημα. Και να μην το χαμηλώσουμε ποτέ ξανά. Γιατί ίσως είναι προτιμότερο να καούμε κοιτάζοντας τον ήλιο, παρά να σαρωθούμε από την υποτέλεια στο σκότος.
Οι κάλπες έκλεισαν. Οι καταμετρήσεις όμως δεν θα σταματήσουν ποτέ. Γυρεύουν τις παρουσίες μας, το αδιάκοπο «παρών», τη φωνή που δε λυγίζει, δεν φοβάται, αντιστέκεται και διεκδικεί.
Σε κάποιο τοίχο, ο στίχος της Κατερίνας Γώγου χαμογελάει και προτρέπει:
«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου ε;;»
Ο αγώνας συνεχίζεται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.