Ο Αριστοτέλης, σοφά δίδαξε, πριν χιλιάδες χρόνια την ωφελιμότητα της «Μεσότητας» και σίγουρα δεν εννοούσε τη «Μεσαία Τάξη», αφού τότε δεν υπήρχαν τάξεις, ως κοινωνική διαστρωμάτωση. Επεσήμανε την αποφυγή της «αταξίας» που δημιουργούν τα Άκρα και οι Ακρότητες.
Και σήμερα που οι πολιτικοί μάγειροι έχουν καταντήσει ή θεωρούν την Ελλάδα, ως μια «ξενέρωτη σούπα», είναι επιτακτικό ο ελληνικός λαός να πάψει να εγκλωβίζεται και να φαλκιδεύεται στη δίκαιη και πανθομολογούμενη ΟΡΓΗ του. Οφείλει να κοιτάξει χωρίς κομματικά γυαλιά και χωρίς παρωπίδες, το πολιτικό «δια ταύτα» και με ορθολογισμό να μετέχει σε μια ρεαλιστική και με «Μεσότητα» λύση.
Αν πιστεύει ότι έρχεται ο νέος πολιτικός άγγελος που θα τον απαλλάξει σύρριζα, από τα υπαρκτά δεινά του, εμβαπτίζοντάς τον στην κολυμβήθρα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., είναι μια αντανάκλαση παρηγοριάς. Συνάμα η προσδοκία αυτή μπορεί να σαγηνεύει και να δίνει μια ακτίνα ήλιου, στην οικονομικά παραπαίουσα, «Μεσαία Τάξη». Η πολιτική προβληματικότητα είναι, αν η ακτίνα αυτή ξέπεσε από τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ που έδυσε ή είναι από τον Ήλιο του Πλάτωνα, όπως τον οραματίσθηκε στον πασίγνωστο μύθο του Σπηλαίου.
Όμως χρονικά το ανώφελο είναι ότι «για να ανατείλει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολλή…» και «οι καιροί ου μενετοί». Ενδεικτικά, η μετενέργεια έληξε, σύντομα οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται και άλλα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα έπονται. Μήπως λοιπόν, περιμένοντας την ανάδειξη της Αριστεράς Κυβέρνησης που θα μας «λυτρώσει» από το Μνημόνιο, καταλήξουμε σε μια άλλη πολιτική Ατλαντίδα; Και τότε, διαψευσμένοι, ξαναγινόμαστε οικονομικά και κοινωνικά δεσμώτες, στο σπήλαιο του Μνημονίου. Είναι αλήθεια ότι το σπήλαιο αυτό ράγισε με την ψήφο σου. Το αποδεικνύουν τα εκλογικά ποσοστά: του ΠΑΣΟΚ που κύρια μάς εγκατέστησε εκεί, αλλά και της ΝΔ που την τελευταία στιγμή έκλεισε την πόρτα εξόδου, από αυτό (ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ). Στέρησε τα γυαλιά (= ανακουφιστικά οικονομικά μέτρα), από το λαό που εναγωνίως τα ήθελε, για να κοιτάξει κατάματα τον Ήλιο της Δικαιοσύνης. Επακόλουθο ήταν να την ψηφίσουν κυρίως οι ψηφοφόροι που φορούσαν τα ηλικιακά τους γυαλιά.
Οι περισσότεροι νέοι έφυγαν, ψηφίζοντας τα τρία νεοεκλεγέντα κόμματα: ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΔΗΜΑΡ και το κόμμα της «ακρότητας» ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Σε καμία περίπτωση δεν εξομοιώνονται τα κόμματα αυτά, αλλά καταγράφεται η λαϊκή ετυμηγορία. Το να τοποθετούμαστε μετεκλογικά στην ακρότητα, αφοριστικά, δεν αρκεί, για να θωρακιστεί το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Γι’ αυτό ο λαός μας σοφά λέγει: «όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς». Και το πολιτικό μας σύστημα, για δεκαετίες έστρωνε λάθος. Γοητεύουν η δημαγωγία – λαϊκισμός και σαγηνεύουν – βολεύουν τα ωραία λόγια. Οδηγούν όμως σε αδιέξοδο, όταν σπανίζουν οι συνετές και σταθερές πολιτικές πράξεις. Έτσι η Ελλάδα έγινε «φτερό στον άνεμο» και την ξεπουπούλιαζαν πολλοί. Το ανησυχητικό είναι ότι και σήμερα υπάρχουν πολιτικοί κυνηγοί που την «πυροβολούν» και κάποιοι άλλοι που με γιατροσόφια υπόσχονται ότι θα επουλώσουν τις πληγές της.
Και σε αυτό δεν μπορεί να είναι άμοιρος ο ελληνικός λαός. Δεν του αρμόζει η γωνία, ο καναπές ή ο βαυκαλισμός. Απαιτείται δράση. Και αυτό το έκανε στις εκλογές της 6ης Μαΐου οργισμένα, αλλά όχι νηφάλια και αυτό υποδηλώνουν οι νέες εκλογές που το σιγουρότερο, οδηγούμαστε. Και για νέες εκλογές, θαρρετά, πρώτο μίλησε το ΚΚΕ. Κάνει τις καλύτερες εκτιμήσεις για τα πολιτικά λάθη, όμως πεισματικά επιμένει σε μια ανέφικτη πολιτική διέξοδο. Δεν πιστεύει στην πολιτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά έχει «σκουριασμένα» κλειδιά, για να ανοίξει τη θύρα, στο σπήλαιο του Πλάτωνα.
Αναπόφευκτα λοιπόν, τα κόμματα θα ξαναπροσπαθήσουν να «ελευθερώσουν» τους δεσμώτες – Έλληνες. Και το εθνικά επιζήμιο είναι ότι το καθένα, για τα δικά του οφέλη δεν τολμά να συνεργασθεί. Έτσι η Ελλάδα παραμένει ακυβέρνητη πολιτεία και η πίεση για εύρεση πολιτικής λύσης, έστω και με την ανοχή τους, μετονομάζεται από κάποιους επίδοξους μνηστήρες, σε τρομοκρατικό ή καταπιεστικό δίλημμα για το λαό. Άρα η πασαρέλα σωτήρων και μνηστήρων καλά κρατεί στα ΜΜΕ. Όμως το οδυνηρό είναι ότι η Ελλάδα δεν κρατεί, γιατί μέχρι τώρα την έβλαπταν οι σωτήρες, ενώ τώρα μας προέκυψαν και οι μνηστήρες που προσδοκούν οφέλη, βλέποντας τους ψηφοφόρους, ως ώριμο φρούτο. Σίγουρα το Μνημόνιο ήταν λαθεμένη επιλογή και γι’ αυτό καταδικάστηκε από το λαό. Αταίριαστο όμως λάθος είναι να αντλείς κομματικά οφέλη, από αυτήν την καταδίκη, γιατί η χώρα δεν χρειάζεται μνηστήρες – καταδικαστές. Έχει ζωτική ανάγκη από ηγέτη με όραμα, τη σύμπνοια και δράση, τη συνεργασία.
Εξάλλου, σταδιακά σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες δηλώνουν αντιμνημονιακοί και το ερώτημα που γεννάται, είναι: «το θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;». Το πολιτικό παιχνίδι με το Μνημόνιο, σε λίγο θα αλλάξει. Όμως η πραγματικότητα παραμένει και χρειάζεται η ανατροπή του, με «Μεσότητα», γιατί τα Άκρα και οι Ακρότητες βλάπτουν. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει αυτό ο λαός, τόσο πιο συνετός θα γίνει στην επιλογή του και άρα ελεύθερος, γιατί ανελευθερία γεννά όχι μόνο ο φόβος, αλλά κυρίως το παραμύθιασμα. Εξάλλου, με σαφήνεια ψήφισε ότι δεν θέλει αυτοδύναμους ηγέτες, ούτε βέβαια Μεσσίες. Οι εκλογές δεν πρέπει να γίνουν διαγωνισμός καλλιστείων, ούτε η σωτηρία της Ελλάδας, πασαρέλα μόδας. Απαιτείται σύνεση και μέτρο. Έχουμε εξωτερικούς εχθρούς, ας μην εκτρέφουμε και εσωτερικούς αντιπάλους. Γι’ αυτό η «Μεσότητα» πρέπει να οδηγήσει σε βιώσιμη κυβέρνηση, ενώ η ακρότητα ταλανίζει τη χώρα με ακυβερνησία. Αυτό είναι το αίτημα των δύσκολων καιρών και η σοφία για αποφυγή των ιστορικών μας λαθών.
ΜΕΣΟΤΗΣ: ΨΕΜΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ – ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.