Η ώρα που θα ακουστεί επιτέλους η φωνή μας πλησιάζει. Μέσα μας αντιμάχεται το παρελθόν, με το μέλλον. Η συνήθεια, με την αβεβαιότητα. Η ραστώνη, με τον μόχθο της αλλαγής. Οι δρόμοι της εύκολης διαφυγής και της απαλλαγής από την ευθύνη, είναι πάντα ανοικτοί. Σκέψεις όπως, τους σιχάθηκα όλους, όλοι είναι ίδιοι, δεν θα συμμετέχω στο παιχνίδι τους, είναι σαν να αποστρέφουμε το πρόσωπο από την πραγματικότητα και να αφήνουμε τους άλλους να ορίσουν την ζωή, αλλά, δυστυχώς, και τον θάνατό μας.

Σκέψεις όπως, είμαι σε έξαλλη κατάσταση και ήρθε η ώρα να πληρώσουν, επίσης ενέχουν τον κίνδυνο της εν θερμώ απόφασης, που, ειδικά οι σημερινές συνθήκες, δύσκολα συγχωρούν. Τώρα είναι η ώρα της περίσκεψης.

Είναι η ώρα να κάνουμε τον κόπο να κρίνουμε τις εναλλακτικές μας λύσεις, χωρίς να επηρεαζόμαστε  από τις κινδυνολογίες, που πάντα είχαν σκοπό να χειραγωγήσουν τις αποφάσεις μας.

Είναι η ώρα να εξετάσουμε προσεκτικά τα βιογραφικά των ανθρώπων, που ζητούν την ψήφο μας, όχι με βάση τα λόγια και την αναγνωρισιμότητα, αλλά τις πράξεις, τις  ικανότητες και την ακεραιότητά τους.

Οι πόρτες, για όσους μας έφεραν σε αυτήν την κατάντια, πρέπει να κλείσουν  οριστικά με πάταγο. Δεν πρέπει να υπάρξει κανένα περιθώριο ανοχής, γιατί έχουμε ξεπεράσει ήδη τα όριά μας.

Όποια και να είναι η κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε, γνωρίζουμε από χέρι, ότι η  εποχή των γρήγορων και εύκολων  διεξόδων έχει  περάσει  και μας περιμένει πολύ κουπί, στο σημείο που μας έχουν φέρει. Το ζητούμενο είναι το κουπί που θα τραβήξουμε όμως , να είναι  αυτήν την φορά για να υπηρετήσει το δικό μας συμφέρον.

Έτσι, για αλλαγή, να νιώσουμε ότι κοπιάζουμε για να κτίσουμε ξανά από την αρχή, το μέλλον των παιδιών μας και το δικό μας σε σταθερές βάσεις, γιατί θα είναι προϊόν δικής μας σκληρής δουλειάς και δημιουργικότητας  και όχι επένδυσης σε τυχοδιωκτικούς σκοπούς.

Κλείνουμε το κεφάλαιο του Έλληνα του άρπα- κόλλα, του Έλληνα του πάρτα όλα, του Έλληνα παρτάκια, γιατί  όλοι πια  καταλάβαμε, ότι  μόνο μαζί μπορούμε να  βάλουμε πλάτη να βγούμε από αυτόν τον κατήφορο.

Στο δικό μας μερίδιο ευθύνης αναλογεί, για να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο, να αλλάξουμε νοοτροπία, να  δούμε το εγώ μέσα από το εμείς, να δούμε την συμμετοχή στα κοινά σαν δικαίωμα, όχι σαν υποχρέωση, να δούμε αυτόν τον τόπο σαν σπίτι μας  και να τον περιφρουρήσουμε σαν κόρη οφθαλμού, γιατί  αυτόν τον μικρό φυσικό παράδεισο, όπου ζούμε και αναπνέουμε και τον  θεωρούμε δεδομένο, πολλοί εποφθαλμιούν  να τον βάλουν στο χέρι, αποστερώντας μας από τα αγαθά αυτά, που ανήκουν δικαιωματικά σε όλους μας, στο όνομα  της όποιας  ιδιωτικής «αξιοποίησης».

Η μέχρι σήμερα αδιαφορία μας, επέτρεψε την λεηλάτηση της πατρίδας μας, από κάθε λογής  συμφέροντα. Καιρός είναι και σε αυτό να βάλουμε τελεία. Να προσέχουμε, για να έχουμε, που λέει κι ο λαός.

Όσο γι αυτούς τους «προχωρημένους», που είτε κοιτάνε μόνο το κομματικό τους μαγαζάκι, είτε κοιτάνε το δέντρο και χάνουν το δάσος, αρνούμενοι να συνεργαστούν, γρήγορα θα καταλάβουν το τεράστιο  ιστορικό βάρος  των  ευθυνών τους, για το οποίο δεν μπορεί παρά να κριθούν,  από τον κόσμο που δοκιμάζεται σήμερα και περιμένει  από όλους, να πράξουν το καθήκον τους στο ακέραιο, λογαριάζοντας , αυτήν την ώρα, ένα  και μόνο ένα πράγμα και αυτό είναι, το συμφέρον του ελληνικού λαού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.