Την ώρα που η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ υιοθετεί αυστηρούς τόνους για να χαϊδέψει τα αφτιά των ψηφοφόρων της, κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η Γερμανία έκανε στρατηγικά λάθος εκτίμηση από το 2010 στην αντιμετώπιση της κρίσης. Διάβασε λάθος το πρόβλημα και με την αδιαλλαξία της επέβαλε λανθασμένες συνταγές, οι οποίες επιδείνωσαν τα προβλήματα και οδηγούν σε αδιέξοδο.

Το 2010 η Γερμανία είδε το πρόβλημα κυρίως ως κρίση χρέους. «Οι σπάταλοι Νότιοι δανείζονται και ξοδεύουν περισσότερα από όσα παράγουν και συσσωρεύουν χρέη» – ήταν η λογική που επικράτησε. Ετσι, επέμεινε στις περικοπές και τη λιτότητα ώστε να μειωθούν τα ελλείμματα του Δημοσίου (στην περίπτωση της Ελλάδας) και να μη συσσωρεύονται νέα χρέη.

Η ανάλυση αυτή, όμως, αγνοεί το κεντρικό πρόβλημα, που είναι η διαφορά ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, η οποία έγινε εντονότερη με το κοινό νόμισμα.

Η Ιταλία, για παράδειγμα, είδε τη βιομηχανική παραγωγή της να μένει στάσιμη από τη στιγμή που «κλειδώθηκε» στο ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία. Το κλασικό παράδειγμα είναι το «φιατάκι» που έφτασε να έχει την περίπου ίδια τιμή με το «γκολφάκι» σε ευρώ (ή τουλάχιστον μειώθηκε σημαντικά η διαφορά). Χωρίς εθνικό νόμισμα να υποτιμήσουν, οι Ιταλοί δεν μπορούσαν να κατεβάσουν την τιμή στο εξωτερικό και οι πωλήσεις έπεσαν.

Το ευρώ έφερε αθέμιτο ανταγωνισμό υπέρ της Γερμανίας σε βάρος των χωρών του Νότου. Η επιβολή της λιτότητας όταν ξέσπασε η κρίση έφερε ένα πρόσθετο σοκ στην περιφέρεια, καθώς ο κόσμος άρχισε να ξοδεύει λιγότερο και η οικονομική δραστηριότητα υποχώρησε.

Η μόνη διέξοδος σήμερα για το ευρώ είναι να διοχετευθεί χρήμα από τον Βορρά στον Νότο. Είτε απευθείας με μεταβιβάσεις κεφαλαίων είτε με τύπωμα χρήματος και αύξηση του πληθωρισμού στον Βορρά.
Ομως, κάτι τέτοιο σημαίνει ότι το βάρος θα πέσει στη Γερμανία και τις άλλες χώρες που σήμερα είναι πλεονασματικές. Οι τελευταίες πρέπει να «επιδοτήσουν» το ευρώ, που είναι το βασικό εργαλείο της οικονομικής τους επιτυχίας, για να το διατηρήσουν. Η Γερμανία, αφού χρησιμοποίησε το ευρώ για να ξεπεράσει το σοκ της δικής της ενοποίησης και να αναδειχθεί σε παγκόσμιο οικονομικό παίκτη, τώρα βλέπει το κόστος που πρέπει να πληρώσει για τη διάσωσή του και το ξανασκέφτεται.

Μπορεί η οικονομική ελίτ της χώρας να υποστηρίζει στρατηγικά την ευρωπαϊκή ενοποίηση και το κοινό νόμισμα, καθώς της αποφέρει μεγάλα οικονομικά και πολιτικά οφέλη, αλλά οι συγκυρίες και η οξύτητα της κρίσης ενισχύουν τις διαλυτικές τάσεις.

Ας ελπίσουμε ότι η Ιστορία δεν θα γραφτεί και πάλι με λάθη.

★ Ο ΓιώργοςΠαπαγεωργίου είναι δημοσιογράφος κaι οικονομικός αναλυτής. Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από ανάρτηση στο protothema.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.