Είναι που δεν έχω να γράψω κάτι. Είναι που επιθυμώ να γράφω πιο συχνά, όταν έχω πραγματικά κάτι να πω. Είναι όλα αυτά που με θλίβουν, με πιέζουν, με εξοργίζουν… Είναι που θέλω τόσα να κάνω και δεν μπορώ… Είναι που θέλω ακόμα να ανακαλύπτω, να ψάχνω να βρω τις ρίζες του κακού, να ψάχνω τη χαμένη αισθητική, το μέτρο και δεν μπορώ…
Είναι ο χρόνος που περνάει… Είναι που θέλω να θέλω… Θέλω να γράψω, να πω τα θέλω μου, σε μένα, σε σένα, σε μια κοινωνία κωφάλαλη, σε ένα κράτος σκιά, σε μια χώρα αγνώριστη, που σε τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν.
Τι να γράψω για το σήμερα και το αύριο, που δεν είναι πλέον δικό μας; Δεν θα μείνω στα θέλω. Θα προσπαθήσω να κοιτάξω μπροστά, «όση ώρα είναι ακόμη ο ήλιος στο στερέωμα» και ίσως κάτι αισιόδοξο θα βρω να πω στους αγέννητους!
Προς το παρόν, ας γράψω κάτι επίκαιρο, έστω και αν κάποιοι άνθρωποι ορθώνονται όπως τα Ιμαλάια, ασφυκτικά μπροστά μου, με μια απίστευτη ανθεκτικότητα, σε χώρο και χρόνο. Δεν είναι καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας αυτοί. Με ριζωμένη νοοτροπία παρελθόντων χρόνων έως αιώνων, αμετανόητοι, αδιόρθωτοι, μοιράζουν ακόμα επάνω στα ερείπια, μονότονα λόγια και προεκλογικές υποσχέσεις.
Μέγιστο «αφροδισιακό» η πολιτική!!!
Υπάρχουν όμως όρια και αυτοί τα ξεπέρασαν. Χωρίς αιδώ!
Δεν είναι όμως μόνον ο έρωτας για τα κοινά, λέει ο κόσμος. Οι «εραστές της καρέκλας» δίνουν τώρα τον υπέρ πάντων αγώνα και για τα προνόμια που ακολουθούν. Έως εδώ! Γιατί εκτίθενται τόσο πολύ;
Δεν καμουφλάρεται ο ασύλληπτος ναρκισσισμός τους, ανακατεμένος με ακατάσχετο βερμπαλισμό, με αρρωστημένη φιλοδοξία και απίθανο θράσος, θράσος… Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν πληροφορούνται; Από ποιον πλανήτη έχουν βρεθεί στην Ελλάδα; Απορία πολλών…
Γιατί με βομβαρδίζουν; Γιατί προσβάλουν την αισθητική μου με τις ίδιες πελατειακές συνταγές του παρελθόντος; Γιατί υποτιμούν τη νοημοσύνη μου; Όσο κι αν κλείνω τηλεόραση, ραδιόφωνο, αυτοί με καταδιώκουν, είναι παρόντες παντού, έχουν καταλάβει τα πάντα. Επιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή να λένε ψέματα, να παπαγαλίζουν τα ίδια ξύλινα λόγια…
Θέλουν να με πείσουν… να σε πείσουν… Θέλουν μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διαμορφωμένο από τούτο το σάπιο πολιτικό προσωπικό, δέσμιο και άβουλο να ακολουθεί, να χειροκροτεί, να φανατίζεται, να πείθεται. Παρακμή…
ΟΧΙ! Δεν είμαστε ιθαγενείς! Δεν θέλουμε άλλους σωτήρες! Αρκετά! Μακριά, πολύ μακριά από αυτούς τους εξωγήινους της καταστροφής! Γήινους, απλούς, έντιμους, συγκροτημένους ανθρώπους αναζητάμε μέσα στα χαλάσματα…
Υπάρχουν; Βέβαια, υπάρχουν. Ας επιλέξουμε σωστά. Στο χέρι μας είναι. Και μοναδική ευκαιρία έχουμε! Σωστή επιλογή σημαίνει πολιτική ωριμότητα. Σημαίνει— επιτέλους– απελευθέρωση από τις μύριες δεσμεύσεις, τις αγκυλώσεις μιας εποχής, που τόσο οδυνηρά έγραψε ΤΕΛΟΣ…
Και εγώ θέλω μια ΑΡΧΗ!!! Είναι που θέλω να θέλω. Θέλω και αντιδρώ σε αυτούς τους δίσεκτους καιρούς. Στις μίζερες οικονομικά μέρες, τις άγονες πολιτικά, τις άνυδρες πνευματικά, δεν δραπετεύω.
Μοιράζομαι σκέψεις, ιδέες, γνώσεις, δράσεις με πολλούς άλλους.
Μα να, βρήκα τι να γράψω απόψε, μία λέξη: Αντίσταση!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.