Η ζωή μου δύει… Δώσε μου Θεέ μου δύναμη ν› αντέξω αυτή τη στιγμή. Να φανώ άξιος αυτού του βλέμματος, αυτής της μαγικής εικόνας που τόσα χρόνια κουβαλάω μέσα μου… Πως να σκεφτώ, πως ν› αντέξω την ιδέα ότι θα αποχωριστώ αυτό το έργο… Πως…»
Το μούχρωμα του ήλιου άγγιζε τις κολώνες του Παρθενώνα. Αργοκυλούσε ανάμεσα τους σαν αερικό μιας αιώνιας άνοιξης. Αυτό το λίγο φως των ατελείωτων αιώνων, του ταξιδευτή χρόνου, της ματιάς που ζήτησε και πέτυχε το ακατόρθωτο.
Ο φύλακας κοντοστάθηκε μπροστά στον ηλικιωμένο άνθρωπο με τα ανοιχτά μάτια και το λινό σακάκι. Του έκανε νόημα πως πρέπει να κλείσει, κι εκείνος κατάλαβε. Τόσες μέρες εδώ, οι δυο άντρες επικοινωνούσαν δίχως να μιλούν. Μόνο με τα μάτια. Ο Ελληνας φύλακας της Ακρόπολης, κι ο Ιταλός φιλέλληνας από τη Siracusa ή κατά άλλους Συρακούσες, την «ωραιοτάτην και καταστόλιστον πόλιν» κατά τον Κικέρωνα. Το μνημείο επέβαλλε τη σιωπή του μέσα τους, το σεβασμό στον άνθρωπο και στα αληθινά του έργα, στα έργα που ταξιδεύουν στην αιωνιότητα και στο διηνεκές, διδάσκοντας τους λαούς.
«Καληνύχτα» είπε ο Τζιάκομο στο φύλακα σε καθαρά Ελληνικά.
«Καλή σου νύχτα» απάντησε ο φύλακας με φωνή που πρόδιδε κάποια αδιόρατη νοσταλγία. Ενιωθε το τέλος του ταξιδιού ίσως…
Η Αθηναική νύχτα σκορπούσε νότες άναρχες στα μάτια του Τζιάκομο. Η φωτεινή Πλάκα με τα στενά δρομάκια της έμοιαζε με κοπέλα που γυρεύει την αγκαλιά που στερήθηκε, το φιλί που τόσα χρόνια δεν έδωσε για χάρη της ντροπής και της συστολής. Μικρές παρέες έφευγαν αγκαλιασμένες, χαρούμενες, νεανικές, και χάνονταν στο ημίφως.
«Κρίση στην τσέπη, χαρά όμως στην καρδιά. Εσείς είστε οι μέλλουσες ελπίδες» ψιθύρισε, καθώς έβλεπε τα νέα παιδιά να γελούν με το παραμικρό, να χαίρονται σχεδόν με το τίποτα. «Εσείς…. Οταν μας συγχωρέσετε, θα φτιάξετε ένα κόσμο καλύτερο».
Ξημέρωνε Δευτέρα. Η χώρα ετοιμαζόταν για εκλογές μέσα σ› ένα τοπίο βουβό αλλά έμπλεο ελπίδας και προσμονής. Οι άνθρωποι πάντα θα κοιτούν ψηλά, όσο είναι ζωντανοί. Πάντα θα προσδοκούν το καλύτερο και θα αγωνίζονται γι› αυτό. Ασυμβίβαστοι με τις αξίες τους, υπέρμαχοι των ιδανικών τους, ύστατοι πεσόντες στη μάχη κατά της άγνοιας, του φόβου, του αυταρχισμού. Η Ελλάδα δεν θα χαθεί. Θα βρεί το δρόμο της, θα γεννήσει το φως που θα σκορπιστεί και θα διδάξει ξανά. Μαζί όμως. Ολοι μαζί. Αλλιώς δεν έχει νόημα.
Στην πλατεία, κάποια νυσταγμένα αυτοκίνητα έσβηναν τα φώτα τους και ξεκινούσαν. Ο Τζιάκομο κοίταξε το ρολόι του και ήπιε λίγο τσάι. Στο σαλόνι του ξενοδοχείου, το διεθνές στερέωμα περπατούσε αθόρυβο πάνω στο πολύχρωμο χαλί. Στελέχη, διευθυντές, απλοί τουρίστες και ταξιδιώτες. Σ› ένα σκοπό όλοι.
«Κύριε Τζιάκομο, ήρθε το αυτοκίνητό σας» του είπε ο υπάλληλος της RECEPTION.
Μετά από λίγα λεπτά, βρέθηκε στο Δημαρχείο. Στη μεγάλη αίθουσα, τον υποδέχθηκε ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο. Πρόσωπα σχεδόν χαρωπά, κάποια βλοσυρά και άλλα, απλώς διεκπεραιωτικά. Να έχεις τις τύχες αυτής της πόλης στα χέρια σου… Ευθύνη τεράστια. Αραγε την έχουν αντιληφθεί….
Ο Τζιάκομο κρατούσε στα χέρια του ένα σφραγισμένο κουτί. Στο βήμα ανέβηκε ο δήμαρχος, κι αφού τον υποδέχθηκε και επίσημα, άρχισε να μιλάει για το σπουδαίο συγγραφικό έργο του Τζιάκομο, την αγάπη του για την Ελλάδα, τη πολύχρονη συνεισφορά του σε ανασκαφές σε Ελλάδα και Ιταλία και τον αγώνα του για τη διάδοση της Ελληνικής γλώσσας στα Ιταλικά πανεπιστήμια. Κλείνοντας τον ευχαρίστησε για τη σπουδαία χειρονομία του να δωρίσει στο κράτος έναν αρχαίο Ελληνικό πάπυρο που είχε κληρονομήσει από τον παππού του. Προχώρησε κοντά του και αφού του πέρασε στο λαιμό το παράσημο της πόλης, του παρέδωσε συμβολικά ένα ομοίωμα κλειδιού, αναγορεύοντας τον σε πολίτη της Αθήνας. Ο Τζιάκομο ανέβηκε στο βήμα, κοιτώντας όλους τους παριστάμενους. Απλώθηκε ησυχία.
«Αγαπητοί μου συμπολίτες. Νιώθω μικρός απέναντί σας ύστερα από την τιμή που η πόλη σας, μέσα από εσάς μου κάνει. Αγάπησα και αγαπώ την Αθήνα και φυσικά όλη την Ελλάδα. Ισως να μην το πιστέψετε, αλλά η Αθήνα έχει ιερή θέση στην Ευρώπη που ξέρει να εκτιμά και να κατανοεί τις πηγές της Δημοκρατίας, αυτού του συγκλονιστικού πολιτεύματος που στα σημερινά χέρια έχει δυστυχώς αλωθεί. Θέλω να σας μεταφέρω το μήνυμα της αληθινής Ευρώπης, της κόρης- Ευρώπης προς τη μάνα- Ελλάδα: δεν είστε μόνοι. Ολα τα μάτια είναι πάνω σας και περιμένουν. Περιμένουν την ετυμηγορία σας, το έναυσμα για το νέο ξεκίνημα, αυτό που θα φέρει την άλλη πνοή στους κουρασμένους και καταπιεσμένους λαούς, την ειλικρινή και φωτόλουστη ελπίδα για έργο, πρόοδο, αλληλεγγύη, ενότητα».
«Η Μοίρα σας είναι και πάλι καταλυτική: εσείς είστε οι γεννήτορες της αντίστασης κατά του φασισμού, εσείς σπείρατε στις φοβισμένες μας καρδιές τη σπίθα του αγώνα για να φύγει το κτήνος του πολέμου, και τώρα, εσείς πάλι πρώτοι θα μας δείξετε το δρόμο της επιστροφής στις κοινωνικές αξίες που το χρήμα μας έκανε να ξεχάσουμε. Το δρόμο για την Ιθάκη, τη λύτρωση, την πίστη στο υπέρτατο ιδανικό, τον άνθρωπο. Η Ελλάδα είναι η παγκόσμια Ιθάκη, η λύτρωση, το ταξίδι, ο νόστος που σε κρατάει ζωντανό».
«Όταν ήμουν φοιτητής το περιεχόμενο αυτού του κουτιού ήρθε στα χέρια μου. Δεν ήξερα ούτε κατανοούσα τη σπουδαία πολιτισμική αξία του. Πολύ αργότερα, διάβασα τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Στάθηκα σ› ένα σημείο το οποίο είμαι σίγουρος πως όλοι σας γνωρίζετε:
«Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα΄ χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ΄ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων• χίλια τάλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι΄ αυτά πολεμήσαμε».
«Τότε κατάλαβα το λάθος μου. Έχασα τον ύπνο μου. Και τώρα είμαι εδώ. Σας επιστρέφω ένα μικρό κομμάτι της Ιστορίας σας και σας ζητώ να με συγχωρέσετε. που άργησα τόσο πολύ. Τα Ελληνικά γράμματα που έμαθα είναι ελάχιστα μπροστά στον αστείρευτο πλούτο της Ελληνικής γλώσσας. Και είμαι απόλυτα βέβαιος για ένα πράγμα: η περιουσία μου είναι μόνο ένα βλέμμα. Στη Βεργίνα του Φιλίππου και του Ανδρόνικου. Στις Μυκήνες και στην Ολυμπία. Στη Σπάρτη και στις Θερμοπύλες του Λεωνίδα. Και πάνω από όλα, στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα του Περικλή. Στα σύμβολα της ανθρωπότητας, στους φρουρούς του πνεύματος».
Ο Τζιάκομο δάκρυσε, αλλά συνέχισε.
«Πριν από ένα μήνα, βρέθηκα στο Καστελόριζο. Εκεί, πέρασε από μπροστά μου μια ηλικιωμένη κυρία που μου άφησε ένα χαρτί στα χέρια που έγραφε «ΨΗΦΙΣΤΕ ΟΛΟΙ!» Είδα την απελπισία της, μα δεν ήξερα πως να τη βοηθήσω. Εγώ, ο ξένος. Το τελευταίο αίτημα προς τη σεβαστή αυτή πόλη είναι τούτο: κύριε Δήμαρχε, επιθυμώ να ψηφίσω σε αυτές τις εκλογές. Θα το θεωρούσα ύστατη τιμή εάν η Αθήνα επέτρεπε σε μένα, ένα φιλέλληνα, να τιμήσει ένα συμπολίτη με την ψήφο του. Ετσι, θα ένιωθα κι εγώ τη μαγεία να με παρασέρνει για πάντα το νερό αυτού του μοναδικού ποταμού που λέγεται Ελλάδα. Σας ευχαριστώ και πάλι.»
Το αρχικό μούδιασμα έγινε χειροκρότημα. Η έκπληξη κύκλωσε την αίθουσα. Ο Τζιάκομο παρέδωσε τον πάπυρο στο δήμαρχο και κάθισε στο έδρανο. «Θα εξετάσω το αίτημά σας» του είπε ο δήμαρχος. Το λόγο είχαν οι φωτογραφίες, τα λόγια, τα χέρια που κρατούσαν ποτήρια σε μια σύντομη γιορτή. Απέμεναν λίγες ημέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες.
Ο δήμαρχος, την άλλη μέρα ταλαντεύθηκε. Μπορεί ένας ξένος να ψηφίσει; Αναγορεύτηκε όμως δημότης και απέδειξε, χρόνια τώρα, την αγάπη του για την Ελλάδα.
«Δεν μένει καν εδώ. Μιλάει όμως τέλεια Ελληνικά. Πρόσφερε ακαδημαϊκές υπηρεσίες. Άλλοι βαριούνται να πάνε να ψηφίσουν, το 35% απείχε, κι αυτός…» σκέφτηκε ο δήμαρχος, καθώς κοιτούσε την κίνηση στο δρόμο, από το παράθυρό του. Τους πλανόδιους που δεν έδιωξε, τους αλλοδαπούς που καθαρίζουν τζάμια και πουλάνε αναπτήρες και λουλούδια, τα κλειστά μαγαζιά με τα τεράστια γκράφιτι στις βιτρίνες τους. Τους ανέργους που απελπίστηκαν και τερμάτισαν τη ζωή τους. Αθήνα, πόλη κάποιου περίεργου φωτός…
Παρασκευή βράδυ, ο δήμαρχος παρέδωσε το δικαίωμα του «εκλέγειν» στον Τζιάκομο.
«Αναλαμβάνω την ευθύνη» του είπε, καθώς τον κοιτούσε στα μάτια.
«Αποδέχομαι το δικαίωμα, τιμώ την εμπιστοσύνη της Αθήνας» απάντησε ο Τζιάκομο.
Ξημέρωσε Κυριακή. Ο ήλιος κύκλωσε την Ακρόπολη. Ο Τζιάκομο υποκλίθηκε στις σιωπηλές κολόνες
«Σ΄ ευχαριστώ Ελλάδα. Σ΄ ευχαριστώ πατρίδα μου».
Και ξεκίνησε, για το δικαίωμα του «εκλέγειν». Για την Ελλάδα, για την Ευρώπη, για τους λαούς.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.