Oι ακόλουθες προτάσεις για τη σωτηρία της χώρας μας, που είναι υπόθεση ημών των Ελλήνων, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση και την ευημερία:

  1. Φορολόγηση με τον ύψιστο φορολογικό συντελεστή των χρημάτων που τις τελευταίες δεκαετίες εξήχθησαν νομίμως ή παρανόμως στο εξωτερικό χωρίς να έχουν φορολογηθεί στη χώρα μας, από την ημέρα εξόδου. Όσα χρήματα εξήχθησαν και δεν προέρχονται από νόμιμες δραστηριότητες κατάσχονται υπέρ του δημοσίου. Παράλληλα να εισαχθεί το ελβετικό σύστημα για την διαφάνεια των φορολογουμένων: κάθε πολίτης μπορεί, έναντι καταβολής μικρού ποσού (π.χ. 40 ευρώ), να πληροφορηθεί το φορολογήσιμο ποσό οιουδήποτε ατόμου, ώστε να είναι διαφανής και ελέγξιμη η δημιουργία του πλούτου.
  2. Ουσιαστικό πόθεν έσχες. Κάθε πολίτης που διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα μετά την μεταπολίτευση του 1974, καταγράφει και ανακοινώνει στο διαδίκτυο τα περιουσιακά στοιχεία που είχε πριν αναλάβει την δημόσια θέση, και αυτά που κατέχει σήμερα. Η περιουσία αυτή ελέγχεται, και όση δεν δικαιολογείται κατάσχεται υπέρ του Δημοσίου. Τον έλεγχο αυτό αναλαμβάνουν λογιστικές εταιρείες, ή ομάδες ενεργών πολιτών, αμισθί, που κληρώνονται για τον σκοπό αυτό σε κάθε Δήμο.
  3. Σεισάχθεια. Το πρόβλημα με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά δεν οφείλεται, μόνο ή αποκλειστικά, σε λανθασμένες συμπεριφορές των συμπολιτών μας, αλλά είναι βαθειά συστημικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί από την πολιτεία και τις τράπεζες. Αυτό δε επιβάλλεται τόσο για λόγους οικονομικούς (τόνωση της κατανάλωσης) όσο και για λόγους δημοκρατίας. Πολλοί πολίτες πίστεψαν στην προπαγανδιζόμενη ανάπτυξη και «ανοίχτηκαν» σε έξοδα, ή έχασαν τα χρήματά τους στο χρηματιστήριο, ή δανείστηκαν για να επιβιώσουν, ή να πληρώσουν τις πανάκριβες στην Ελλάδα σπουδές των παιδιών τους. Είναι απόλυτη ανάγκη να αντιμετωπιστούν αυτά τα οικονομικά βάρη δραστικά. Και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να επιτραπεί η πρακτική των τραπεζών να κατάσχουν ακίνητα για δάνεια που αυτές έδωσαν χωρίς εγγυήσεις ακινήτων.
  4. Από διεθνείς εταιρείες που ενεργοποιούνται στην Ελλάδα και έχουν είτε υψηλότερες τιμές στην χώρα μας, ή μέσω της τιμολογιακής τους πολιτικής δεν προσφέρουν εισοδήματα στην Ελλάδα, ζητείται, μετά από φιλική διευθέτηση, συνεισφορά στα δημόσια έσοδα της χώρας μας, ανάλογη με τα κέρδη που αυτές μεταφέρουν στις έδρες τους. Να τους καταστεί σαφές, ότι είναι ηθικώς απαράδεκτο, να μεταφέρονται κέρδη που αποκτώνται στην δεινοπαθούσα Ελλάδα, στις πλούσιες χώρες όπου αυτές έχουν τις έδρες τους. Διαφορετικά, καταγγέλλεται δημόσια η συμπεριφορά των εταιρειών αυτών από την κοινωνία των πολιτών.
  5. Αποζημιώσεις Τρίτων: Οποιοσδήποτε πολίτης ή ομάδα πολιτών προξενεί με οιονδήποτε τρόπο, π.χ. πορεία, απεργία, κατάληψη κλπ. βλάβη σε τρίτους, π.χ. εμπόρους, ξενοδόχους, παραγωγούς κλπ, υποχρεούται ο καθένας ατομικά να αποζημιώσει τους παθόντες την ζημιά. Σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής κατάσχονται τα περιουσιακά του / τους στοιχεία.
  6. Δημιουργία μονάδας Ανάπτυξης σε κάθε ΚΕΠ της χώρας, που θα εξασφαλίζει την ίδρυση, εντός μιας ημέρας και με μηδενικό κόστος, μικρών εταιρειών, ενώ θα αναλαμβάνει τις διαδικασίες συγκέντρωσης στοιχείων φακέλου για την αδειοδότηση μεγαλυτέρων εταιρειών.
  7. Δημιουργία ερευνητικών και βιομηχανικών πάρκων και υποδομών σε κάθε Δήμο, με διάθεση χώρων, τηλεπικοινωνιών, αλλά και μικρών κεφαλαίων και επιχειρηματικών συμβουλών, για αξιοποίηση του λιμνάζοντος επιστημονικού δυναμικού της χώρας.
  8. Ο Τουρισμός, η Ναυτιλία, η Γεωργία και ο Ορυκτός πλούτος (πετρέλαιο, χρυσός και άλλα μέταλλα) ορίζονται ως στρατηγικοί πυλώνες της ανάπτυξης της χώρας και τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας και υποστήριξης. Οποιοσδήποτε απέκτησε δικαιώματα επί του ορυκτού πλούτου χωρίς να προσφέρει έσοδα για το κράτος, θεωρείται σφετεριστής του δημοσίου χρήματος, και οι συμβάσεις αυτές αναιρούνται ως αιτίες παρανόμου πλουτισμού. Παράλληλα διατίθεται σε ενδιαφερομένους Ελληνική Γη με μακροχρόνια μίσθωση χαμηλού κόστους και χορηγούνται φθηνά δάνεια για νέες καλλιέργειες βιώσιμων μακροχρόνια μονάδων, ώστε να μην μείνει πιθαμή ακαλλιέργητη.
  9. Αξιοποίηση χορηγιών. Το θεσμικό πλαίσιο για τις χορηγίες προσαρμόζεται στην παρούσα συγκυρία, ώστε να καλυφθούν ανάγκες τις οποίες ούτε οι πολίτες ούτε το κοινωνικό κράτος μπορεί να καλύψει, ώστε να αμβλυνθούν έτσι κοινωνικές ανισότητες. Ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού, της παιδείας, αλλά και της έρευνας και ανάπτυξης, με στόχο την αναβάθμιση της κοινωνίας και της οικονομίας. Για πιο δαπανηρές μέριμνες προωθείται η λύση των «συγχορηγών». Οι χορηγοί τυγχάνουν όχι μόνο του σεβασμού και της αναγνώρισης των πολιτών και της πολιτείας, αλλά και ελέγχουν την αποτελεσματικότητα των χορηγιών και μπορούν να παρέμβουν όταν γίνονται καταχρήσεις.
  10. Ανάδειξη του από χιλιετιών και μέχρι τις μέρες μας Ελληνισμού, ως ιδεώδους συνοχής – προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς, και της καλλιέργειας των γραμμάτων και των επιστημών, ως Νέα Ταυτότητα μιας Ελλάδας με Ισχύ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.