 Ο Σταύρος Μαυρουδέας, αναπληρωτής καθηγητής τμήματος οικονομίας του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, ο Γιάννης Αδριανός, συντονιστής εκ μέρους της Επιτροπής Αγώνα, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ο Χάρης Σμυρνιώτης επίσης μέλος της Επιτροπής, στο πάνελ της εκδήλωσης

Συζήτηση της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς στο Δημαρχείο

Ο Σταύρος Μαυρουδέας, αναπληρωτής καθηγητής τμήματος οικονομίας του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, ο Γιάννης Αδριανός, συντονιστής εκ μέρους της Επιτροπής Αγώνα, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ο Χάρης Σμυρνιώτης επίσης μέλος της Επιτροπής, στο πάνελ της εκδήλωσης

Πολύ μικρή αποδείχτηκε η αίθουσα που συνεδρίαζε παλιά το δημοτικό συμβούλιο στο Δημαρχείο Κηφισιάς την περασμένη Δευτέρα 19 Μαρτίου, για να χωρέσει τους πολίτες και τις αγωνίες τους, στην συζήτηση που διοργάνωσε η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς.
Η εκδήλωση αυτή ήταν η 6η στους 22 μήνες λειτουργίας της δραστήριας Επιτροπής και θέμα της είχε την ανάλυση της νέας κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά την ψήφιση του Μνημονίου Νο 2, της δανειακής σύμβασης και του PSI. Εισηγητές ήταν ο Σταύρος Μαυρουδέας, αναπληρωτής καθηγητής τμήματος οικονομίας του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας και ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Το μέλος της Επιτροπής Γιάννης Αδριανός ανοίγοντας την εκδήλωση αναφέρθηκε στη δράση της Επιτροπής Αγώνα, που είτε με τη μορφή των εκδηλώσεων, είτε με τη μορφή των παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων, στόχευσε από την αρχή στην ενημέρωση των πολιτών για τα κυβερνητικά μέτρα και την αντιμετώπισή τους, συμμετείχε και στήριξε κάθε σχετική κινητοποίηση, κεντρική ή τοπική, οργάνωσε τοπικούς αγώνες για τα χαράτσια (μαζί με την Πρωτοβουλία Κατοίκων Κηφισιάς και άλλους φορείς) και όχι μόνο, στήριξε τους αγώνες των εργαζομένων στην περιοχή μας. Στη συνέχεια αναφέρθηκε σύντομα στον αγώνα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ, αγώνας που συνεχίζεται μετά και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, και παρουσίασε τους 2 ομιλητές
Ο οικονομολόγος Σταύρος Μαυρουδέας στην εισήγησή του με την χρήση πολλών παραδειγμάτων αποδόμησε την κυρίαρχη επιχειρηματολογία περί «σωτηρίας της πατρίδας» και «μονοδρόμου» στην ανάγκη ψήφισης των δύο μνημονίων αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι: «ο κ. Παπακωνσταντίνου που δε δίσταζε να δηλώσει ότι από το τέλος του 2011 η χώρα θα έμπαινε σε ρυθμούς ανάπτυξης. Το 1ο μνημόνιο είναι νεκρό εδώ και καιρό. Το 2ο είναι συνέχεια του 1ου, είναι νεκρό από τη γέννησή του και το ξέρουν οι ίδιοι οι εμπνευστές του».
Στη συνέχεια εξήγησε το γιατί και ανέφερε ότι: «Η προσπάθειά τους είναι θα μπέιτε στην ύφεση, αλλά στα πλαίσια αυτής της πορείας, θα υπάρξουν βασικά 2 δομικοί μετασχηματισμοί: Οι μισθοί θα φτάσουν σε επίπεδα Ρουμανίας στην καλύτερη περίπτωση Θέλουν να μετατρέψουν μια καπιταλιστική κρατικοδίαιτη οικονομία σε μια οικονομία με κέντρο τον ιδιωτικό τομέα. Να συρρικνώσουν τον κρατικό τομέα και να αναπτυχθεί «υγιής» ιδιωτικός τομέας. Πουθενά δεν έχει γίνει αυτό. Κλασσικό παράδειγμα το Μεξικό, όπου επιχειρήθηκαν τα ίδια πριν από μια δεκαετία, και δεν έχει αλλάξει τίποτα σ΄ αυτό.
Αυτή η πολιτική έχει την εξής επίπτωση στην Ελληνική οικονομία: Τη βάζει σε βαθύτατη ύφεση. Το 2011 ήταν -7%, αθροιστικά από το 2008 η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 14%. Για φέτος ξεκίνησαν με -2,8% και ήδη η Citibank λέει -8%, που είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα αν δεν την υποτιμά κιόλας. Αν τα αθροίσουμε έχουμε ύφεση 22%.
Ξέρουν καλά ότι το σενάριο το 2020 το χρέος να είναι 120% του ΑΕΠ, δε βγαίνει. Ακόμα και 120% να είναι, δεν είναι διαχειρίσιμο. Ένα χρέος 60 μέχρι 80% είναι διαχειρίσιμο. Τι έχουν κάνει; Το πάνε παρά πίσω. Γιατί; Τι θέλουν; Να μην έχουμε μια χρεοκοπία καθαρή, να έχουμε ελεγχόμενη, αυτή με το PSI δηλαδή, μέσα στο Ευρώ. Να πάμε τα πράγματα για κανένα χρόνο παραπίσω, να φύγει αυτή η χρονιά της παγκόσμιας ύφεσης, και μετά βλέπουμε. Αν ήταν απλά μια ύφεση, θα διαχειριστούμε την περίπτωση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Αν έχουν πάει έξω τα πράγματα καλά, θα το δούμε λίγο πιο άνετα.
Αν έχουν πάει άσχημα, τότε θα βάλουμε ακόμα μεγαλύτερο μαχαίρι: 2η χρεοκοπία, πάλι μέσα στο Ευρώ, χειρότερη από την 1η, εκεί θα πρέπει να κουρέψουν τους εαυτούς τους, τα κρατικά δάνεια, και αυτό δεν το κάνουν ποτέ τζάμπα. Θα μας έχουν φτάσει κάτω από τη Ρουμανία.
Αν ούτε η 2η χρεοκοπία δε βγαίνει, υπάρχει η έξοδος από το Ευρώ, αλλά με τους δικούς τους όρους. Θα σας βγάλουμε σε ένα προθάλαμο, που θα ελέγχουμε εμείς. Όπως παλιά με το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, όπου μια σειρά νομίσματα συνδέονταν με το ECU, και μπορούσαν να κυμανθούν 5-10%, άρα εξαρτιόντουσαν από το άλλο νόμισμα, δεν κινιόντουσαν ελεύθερα. Θα δώσουν πιθανά και ένα «τυράκι», 10 δις αναπτυξιακή βοήθεια, για να βγεις σ’ αυτόν τον προθάλαμο και να μη μας τινάξεις το μαγαζί στον αέρα, δηλαδή να βγεις και να πεις φεύγω από την ΕΕ, όχι μόνο από το Ευρώ, αυτό τους πονάει πιο πολύ γιατί από κει βγάζουν τα πιο πολλά λεφτά, και γιατί έτσι ταράζεται ολόκληρο το γεωπολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ. Αυτό είναι το σχέδιο, το κουβεντιάζουν ανοιχτά, το ξέρουν κι εδώ, το έχουν διαμηνύσει στο Βενιζέλο, τον Παπαδήμο κλπ.

Τι μπορεί να κάνει κανείς;

Ο κ. Μαυρουδέας απάντησε στο ερώτημα ως εξής: «Να καταρρεύσει το υπάρχον κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Σε ποιο δρόμο; Αυτό είναι που ταλανίζει την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Η μόνη ρεαλιστική πρόταση είναι να φύγει κανείς από την ΕΕ. Μέσα σ΄ αυτήν δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας. Δεν έχεις το συσχετισμό, δεν πρόκειται ποτέ να προκύψει ο συσχετισμός, δεν το είδαμε ποτέ στα τόσα χρόνια της ΕΕ. Και αυτό σημαίνει 5+1 βασικούς άξονες πολιτικής:
Στάση Πληρωμών, γιατί δεν μπορεί να ζήσει η χώρα με αυτό το χρέος
Δικό σου νόμισμα, όχι εξαρτημένο από το Ευρώ ή το «Βόρειο» Ευρώ ή όπως θα πούνε ένα νέο Ευρώ.
Κλείνεις τα σύνορα στα κεφάλαια, γιατί αλλιώς υπάρχει φυγή κεφαλαίων
Εφαρμογή συστήματος προοδευτικής φορολογίας, για να πληρώνουν τα υψηλότερα εισοδήματα περισσότερο, και όχι το αντίθετο όπως τώρα.
Κρατικοποίηση τραπεζικού συστήματος, για να χρηματοδοτήσει τη διαδικασία ανάκαμψης
Το πιο σημαντικό: Το πρόβλημα είναι ότι έχεις μια οικονομία που έχει καταστραφεί πραχτικά, ακριβώς επειδή μπήκε σ΄ αυτή τη νέα μεγάλη ιδέα του κατεστημένου, την ένταξη στην ΕΕ. Πρέπει να ξαναστήσεις αυτή την οικονομία στα πόδια της. Με τρόπο που να παράγει ώστε να ζήσει τη χώρα και το λαό της. Αυτό απαιτεί σχέδιο, και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κοινωνικό, δημόσιο και δημοκρατικό. Γιατί κανένα ιδιωτικό κεφάλαιο δε θα πάρει τα ρίσκα μιας τέτοιας διαδικασίας σε κατάσταση ύφεσης. Μόνο η κινητοποίηση του συνόλου της κοινωνίας και η οργάνωσή της μέσα από ένα τέτοιο δημόσιο σχέδιο μπορεί να το κάνει αυτό.
Ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος στην τοποθέτησή του εστίασε εκτός των άλλων στα θεσμικά προβλήματα που δημιουργεί η πολιτική της συγκυβέρνησης λέγοντας: «Η κρίση δεν είναι κυρίως νομικό ή οικονομικό ζήτημα, είναι κυρίως πολιτικό. Αφορά στην αναδιανομή ισχύος ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Δεν είναι όμως θεσμικά αδιάφορη ..Επιχειρούν να εκβιάσουν στη βάση όχι της πειθούς αλλά του φόβου, όχι τη συναίνεση αλλά τη συνθηκολόγηση.

Υπάρχει η δυνατότητα μια κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τα νομικά δεσμά του χρέους;

Ο κ. Κατρούγκαλος είπε ότι μια κυβέρνηση πρέπει να επικαλεστεί «το διεθνή κανόνα του διεθνούς δικαίου της «κατάστασης ανάγκης» και που γίνεται παγίως αποδεκτή από όλα τα δίκαια. Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιεί τις βασικές κοινωνικές λειτουργίες (δημόσια τάξη, παιδεία, ασφάλεια, υγεία) και ταυτόχρονα να πληρώνει τους δανειστές του, έχουν προτεραιότητα οι βασικές του λειτουργίες. Αυτό δεν οδηγεί απλώς σε αναστολή πληρωμής, αλλά σε μονομερή διαγραφή ενός πάρα πολύ μεγάλου κομματιού του χρέους. Οι 5 πετυχημένες σχετικές περιπτώσεις είναι η μονομερής αναδιάρθρωση της Ρωσίας το 98, η στάση πληρωμών της Αργεντινής το 2001, η στάση πληρωμών του Ισημερινού το 2008 και η πρόσφατη άρνηση των Ισλανδών να πληρώσουν το χρέος προς τους Ολλανδούς και Βρετανούς τραπεζίτες. Από νομική άποψη τα όπλα υπάρχουν το πρόβλημα δεν είναι νομικό».
Για να καταλήξει λέγοντας προτείνοντας ότι «το βασικότερο ζητούμενο των ημερών είναι να σταματήσουν αυτές οι πολιτικές. Γιατί δεν οδηγούν στον περιορισμό του χρέους. Αλλά και αν ακόμα μπορούσε με κάποιο μαγικό τρόπο το χρέος να πέσει στο 80%, δεν θα έπρεπε κανείς να πληρώσει το τίμημα της διάλυσης της οικονομίας και της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους. Γιατί το κυριότερο από τις «διαρθρωτικές αλλαγές» είναι η πλήρης αποσάρθρωση οποιασδήποτε προστατευτικής νομοθεσίας υπάρχει σε οποιοδήποτε πεδίο των κοινωνικών σχέσεων. Αυτό σημαίνει μαζική φτωχοποίηση – εξαθλίωση.
Μιλάμε για φτωχούς που θα κοιμούνται στα πεζοδρόμια, θα παλεύουν με τους μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί που θα έχει πεταχτεί στους σκουπιδοτενεκέδες, και που θα χρησιμοποιούνται από τους Χρυσαυγίτες και ακροδεξιούς, ακριβώς επειδή θα είναι εξαθλιωμένοι και θα πιστεύουν ότι οι μετανάστες φταίνε για τη δυστυχία τους, ως τάγματα κρούσης απέναντι στους μετανάστες. Αυτό είναι το σενάριο.
Η απάντηση είναι να μην τους επιτρέψουμε να το κάνουν. Όσο και αν οι εκλογές δεν είναι το μείζον, είναι σημαντικό στις επόμενες εκλογές τα κόμματα του μνημονίου να μην έχουν το 50%. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλον ρεαλιστικό στόχο γι αυτές ακόμα, γιατί εξ αιτίας των μεγάλων αναπηριών της αριστεράς δεν έχει μπορέσει να γίνει ρεαλιστικό να έχουμε μια εναλλακτική λύση. Είναι μοιραίο να περάσουμε από μια μεταβατική περίοδο ρευστότητας, έως ότου έχουμε το εναλλακτικό. Το κενό από την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος δε θα βγάλει αναγκαστικά θετική εναλλακτική λύση. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίσουμε είναι ένα αριστερόστροφο πρόσημο στη ρευστότητα που θα δημιουργηθεί, ώστε η μήτρα των κοινωνικών εξελίξεων να μη βγάλει τέρατα, αλλά πράγματα θετικά για μας».
____________
Δείτε στο http://epitropikifisias.blogspot.com/ ολόκληρες τις εισηγήσεις σε βίντεο


ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.