Οι ήρωες θυσιάζονται και δεν αυτοκτονούν. Ανασταίνονται και δεν χάνονται. Μνημονεύονται και δεν «μνημονιούσι».
Ο στίχος του ποιητή κρυστάλλινα αποτυπώνει σε καθεμία αδούλωτη ψυχή ότι «ο τράχηλος του Έλληνα ζυγόν δεν υποφέρει». Γι’ αυτό τα τετρακόσια ανυπόφορα χρόνια σκλαβιάς δεν επέδρασαν ως «υπνόσημον» (= δεν κατάφεραν να υπνωτίσουν την ψυχή και το πνεύμα0 του ασυμβίβαστου Έλληνα. Συνέβη λοιπόν το θαύμα της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821, με αφετηρία – ορόσημο την «άγια μέρα» της 25ης Μαρτίου. Και ήταν «άγια», γιατί μαζί: κλήρος, αρματολοί – κλέφτες, οπλαρχηγοί – καπεταναίοι και ρακένδυτοι, αλλά αγέρωχοι επαναστάτες, εκκλησιάσθηκαν και ορκίσθηκαν στη μονή της Αγίας Λαύρας, το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ».
Ξεχώριζαν για τη σθεναρά αφοσίωσή τους στην ελευθερία και δεν λύγισαν μπροστά στο πανίσχυρο πολιτικό ευρωπαϊκό κατεστημένο, την «ιερά συμμαχία» του Μέτερνιχ, που λυσσαλέα εχθρεύονταν κάθε φιλελεύθερο κίνημα. Πέτυχαν το ακατόρθωτο, όχι γιατί ήταν συνέχεια ενωμένοι και οργανωμένοι (οι διαφωνίες – έριδες – συγκρούσεις είναι ίδιον του Έλληνα), αλλά γιατί ήταν ψυχωμένοι και αποφασισμένοι να ποτίσουν με το αίμα τους, το πολυπόθητο δέντρο της Λευτεριάς. Ακόμη, δεν είχαν την κακοδαιμονία να τους βαπτίσουν ήρωες, όπως δυστυχώς συμβαίνει με τους σημερινούς Έλληνες, αλλά κατέκτησαν την καλοτυχία να τους αναδείξει ήρωες, ευτυχώς, η ιστορία.
Τα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης, σε όλες τις πτυχές της, είναι σίγουρα γνωστά στους μεγαλύτερους σε ηλικία και ικανοποιητικά, αλλά μάλλον συνοπτικά στους νεώτερους. Και αυτό συμβαίνει, γιατί προπαντός τα τελευταία χρόνια, επιβάλλουμε την κομψότητα, την «εξ απαλών ονύχων» εξιστόρηση κάποιων, ιδιαίτερα, πολεμικών γεγονότων. Και αυτό επικρατεί, ως μια επιλογή ήπιας δήθεν διπλωματίας, για να μην προκαλείται φανατισμός, με τους γείτονές μας Τούρκους. Όμως «Ιστορία» για κάθε λαό είναι η βιωματική του Αλήθεια και συνάμα η κατά το δυνατόν, αντικειμενική καταγραφή της. Αυτό επιστημονικά είναι κατανοητό. Είναι όμως ακατανόητη η πολιτική τακτική, για εκμοντερνισμό και δήθεν εκσυγχρονισμό της. Η Ιστορία πρέπει να λειτουργεί ωε φάρος φωτισμού για δημιουργικό παρόν και ως εφαλτήριο για εμπνευσμένο μέλλον. Και για να καταγράψω την επικαιρότητα, η 25η Μαρτίου χρειάζεται να είναι διαχρονική «πηγή» άντλησης καθάριων αρχών και διάφανων αξιών.
Δεν αρκεί να αποκτά μόνο επετειακό χαρακτήρα και να ξαναζεσταίνεται με τους σημαιοστολισμούς μιας ημέρας και τις αστυνομοπροστατευόμενες παρελάσεις μιας στιγμής, όπως πολιτικά αποφασίζεται εφέτος. Και αυτό θα συμβεί, γιατί ανησυχούν, αφού προκαλούν οι βαρύγδουπες και ανεδαφικές δηλώσεις, μερικών πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων που εύκολα και λαθεμένα εφαρμόζονται, με συνέπεια να πληγώνουν. Άρα είναι εθνικό ωφέλιμο να ξεϋπνωτισθούμε και να δεχθούμε όλοι ότι η άγια αυτή μέρα αποτελεί προσκυνηματική ημέρα μνήμης – περισυλλογής και κυρίως ώθηση ανάληψης από την περιρρέουσα «αρρωστημένη» και σαθρή πολιτική και οικονομική πραγματικότητα που μας ταλανίζει.
Είναι βέβαια κοινωνικά επιζήμιο και παιδαγωγικά λαθεμένο, οι ήρωες της καρδιάς μας, συνοπτικά καταγράφονται: Ο Ρήγας Φεραίος, ο Κανάρης, ο Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα, ο Παπαφλέσσας, να μην παραδειγματίζουν άμεσα, λόγω απουσίας τους από τις σχολικές αίθουσες και άρα να μην ενδυναμώνουν ως πρότυπα τους μαθητές-τριες. Είναι και αυτό αρνητικό σημείο των καιρών ή καλύτερα «επίτευγμα» της εθνικής και κοινωνικής ανευθυνότητάς μας.
Η Αλαμάνα, τα Δερβενάκια, το Ζάλογγο, το Κούγκι, το Μανιάκι, τα Ψαρά και φυσικά το Μεσολόγγι στοχοθετούν: τις νίκες – τις πληγές μας, τους θριάμβους – τις θυσίες μας. Είναι η Ελλάδα που τόλμησε και αγωνίσθηκε, που δεν συμβιβάσθηκε και άρα δεν ντροπιάσθηκε. Αποτελεί ιεροσυλία να συγκριθεί εκείνη η Ελλάδα, με την Ελλάδα του σήμερα που «σώζεται» επιλεκτικά και ανώδυνα για τους ολίγους, αλλά επίπλαστα και επώδυνα για τους πολλούς. Γι’ αυτό οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι χαμηλόμισθοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, επειδή νιώθουν ως «οι υπερήφανοι πολιορκημένοι» και γίνονται οικονομικά λαβωμένοι, αναγκαστικά συμπεριφέρονται ως αδικημένοι και οργισμένοι. Όμως αγαπούν «το αλωνάκι τους», την Ελλάδα και τη στηρίζουν, αλλά δεν δέχονται να «μνημονοποιούνται» άδικα και αλυτρωτικά. Τελικά τα σκληρά και μονόπλευρα μέτρα εξουθενώνουν, με το να προσφέρεται η οικονομική και κοινωνική ελευθερία στους ολίγους, αλλά ο «θάνατος» στους πολλούς.
Ο Κωστής Παλαμάς μάς δώρισε: «Η μεγαλοσύνη στους λαούς δεν μετριέται με το στρέμμα, αλλά με της καρδιάς το πύρωμα και το αίμα». Αυτό σε περίοδο «οικονομικού πολέμου», όπως αρέσκονται να λένε κάποιοι πολιτικοί, παραφράζεται: «Η σωτηρία του ελληνικού λαού μετριέται με το στρέμμα (= τα ατέλειωτα οικονομικά μέτρα), χωρίς ελληνική λεβεντιά και με το πολιτικό ψέμα.
Καταληκτικά, η 25η Μαρτίου μάς θυμίζει ότι ο Έλληνας δεν δέχεται τον έσωθεν και έξωθεν «ραγιαδισμό». Αποφασίζει να θυσιάζεται για Αξίες. Ιδανικά και ανθίσταται, όταν αδικείται από συμφέροντα και εκβιαστικά διλήμματα. Οι ιθύνοντες, επιτέλους, ας κατανοήσουν: «Είμαστε Ωραίος λαός και δεν ανεχόμαστε να γινόμαστε Μοιραίος».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.