Η εορταστική περίοδος έφτασε στο τέλος της. Οι γιρλάντες, τα στολίδια, τα δέντρα και τα λαμπιόνια μαζεύονται σιγά-σιγά.Τίποτε δεν κατάφερε να αλλάξει την ψυχολογία μας. μια έντονη απαισιοδοξία έχει φωλιάσει στην ψυχή μας τον τελευταίο καιρό.
Σκέπτεσαι πως πέρασες πέρυσι, πρόπερσι την εποχή της ευδαιμονίας και αυτό σε λυπεί ακόμα πιο πολύ. Ακόμα και οι ευχές που ανταλλάξαμε αυτές τις μέρες, δεν είχαν κάτι από παλιά. Στις ευχές μας έπαιζε το «Αντοχές» και «Αισιοδοξία».
Είναι αλήθεια ότι διαβάζοντας τον τύπο ή παρακολουθώντας την τηλεόραση, κάθε άλλο παρά αισιοδοξία σε ενέπνεαν. Αυτό που δυστυχώς καταλαβαίνεις είναι η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την οικονομική και κοινωνική κρίση και να αισθανθείς την αδυναμία όλων μας να κάνουμε κάτι, ένα βήμα, που να μας φέρει πιο κοντά σε μια άλλη καλύτερη ζωή που θα μας βγάλει από το σημερινό τέλμα.
Συνεχώς μιλάμε και αναμασάμε για τα αδιέξοδα για το «τι φταίει» ή το «ποιος φταίει» για τα χάλια μας.Τίποτα δεν ακούμε για το πώς θα μπορέσουμε να πάρουμε μπρος, να ξεκινήσουμε για να επανέλθουμε σε οικονομική και κοινωνική ομαλότητα.
Η κρίση άλλαξε σε μια βραδιά τις ζωές των ανθρώπων, τίναξε στον αέρα προϋπολογισμούς και τρόπους οργάνωσης νοικοκυριών. Κανείς δεν σχεδιάζει τίποτα πια, κανείς δεν ονειρεύεται. Η κατήφεια είναι στο πρόσωπο όλων μας. Κάτι όμως πρέπει να αλλάξει επιτέλους, γιατί αυτή η απογοήτευση, εξαπλώνεται πια, σαν επιδημία, σου τρώει τα σωθικά και πνίγει ακόμα και την διάθεση για οτιδήποτε.
Φτάνει όμως πια! Μέχρι που μπορεί να πάει αυτή η ηττοπαθής στάση. Τα λέω αυτά εγώ που δεν είμαι και από τα πλέον τολμηρά άτομα αλλά κουράστηκα να κλαίμε για τα περασμένα μας μεγαλεία. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι οι καιροί θέλουν δράση και όχι παραίτηση.
Η κρίση φέρνει απώλειες και σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις πήρε διαστάσεις καταστροφής.
Φτάνει όμως πια, δεν έχουμε δικαιολογία για να σταυρώνουμε τα χέρια μας. Ας προσπαθήσουμε να ηρεμήσουμε. Να καταγράψουμε τις απώλειες και τα νέα δεδομένα στη ζωή μας και να σχεδιάσουμε τα νέα μας βήματα. Πρέπει να κινητοποιηθούμε για να ορθοποδήσουμε. Ας σταματήσουμε πλέον να ζητάμε τα «πως» και «γιατί», «ευθύνες» και ας πολεμήσουμε.Ας βρούμε την χαμένη αισιοδοξία και την ελπίδα για να ξαναχτίσουμε ότι γκρεμίστηκε.
Η προσπάθεια στην αρχή σίγουρα θα είναι δύσκολη αλλά όταν κάνεις το πρώτο βήμα, το δεύτερο είναι πιο εύκολο. Ας κάνουμε όλοι μας το πρώτο βήμα ας προσπαθήσουμε για να βγούμε από το σκοτάδι, να δούμε φως. Έτσι μόνο μπορούμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία και ως έθνος.
Η ζωή περιμένει, ας τολμήσουμε.
Τα γράφω για να πάρω και εγώ θάρρος, να προσπαθήσω, δεν γκρεμίστηκαν όλα, θα πολεμήσω για να ξαναβρώ την ελπίδα, την οφείλω στα παιδιά μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.