Πως από τα στερημένα παιδικά χρόνια, στους δρόμους, σε οίκους ανοχής, σε μπαρ της Πιγκάλ, κατάφερε το «μικρό σπουργίτι» με τη συγκλονιστική φωνή, τα υπέροχα τραγούδια, τις αντιθέσεις, να γίνει η διάσημη σε όλο τον κόσμο Εντίθ;
Ο Ζαν Κοκτώ είχε δηλώσει: «δεν υπήρξε ποτέ άλλη Πιάφ ούτε θα ξαναΥπάρξει».
Τρεις πρωταγωνιστές σε μία πρωτότυπη θεατροποιημένη μουσική βιογραφία-ιδέα του Αλαίν Ντελόν – με την ευρηματική σκηνοθεσία της Ρουμπιά Ματινιόν, έφεραν την Εντίθ Πιάφ κοντά στο αθηναϊκό κοινό, ζωντάνεψαν τη περιπετειώδη ζωή της, με τρόπο ευχάριστο αλλά και συγκινητικό.
Η εκπληκτική ερμηνεύτρια – ηθοποιός Ναταλί Λερμίτ, ο φανταστικός ακορντεονίστας -ορχήστρα- Ορελιάν Νοέλ και ο αφηγητής Ζακ Πεσίς, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, πέτυχαν να κατακτήσουν, να ενθουσιάσουν το κοινό.
Η συμμετοχή, η ανταπόκριση του, με συνεχές ζεστό χειροκρότημα έμοιαζε με… λυτρωτικό ξέσπασμα… με εκτόνωση.
Ο κόσμος, δηλαδή εμείς που καθημερινά βιώνουμε πρωτόγνωρη υποβάθμιση της ζωής μας, κατεβαίνοντας ένα-ένα τα σκαλοπάτια προς το «πουθενά», χωρίς να γνωρίζουμε τη κατάληξη,  αυτός ο κόσμος εισέπραξε τη πραγματικότητα, την αλήθεια. Ήταν ένα αξιοπρεπές, καλοδουλεμένο, προσεγμένο στις λεπτομέρειες, αφιέρωμα.
Δεν είχε στηθεί… με τις «γνωστές συνταγές», τυποποιημένη παράσταση ή συναυλία, δεν ήταν μία «αρπαχτή», όπως συμβαίνει συχνά, οργανωμένη… στο πόδι με μοναδικό στόχο το εύκολο, μεγάλο κέρδος.
Θύματα πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι -ποιοι άλλοι; – οι… ανυποψίαστοι θεατές. Σπεύδουν καλοπροαίρετα να γεμίσουν μεγάλες σκηνές, στάδια, πληρώνοντας ακριβά εισιτήρια για παραστάσεις, ορισμένες με τη σφραγίδα… μη κερδοσκοπικού, φιλανθρωπικού χαρακτήρα!
Σε κάποιες από αυτές, ίχνος φιλανθρωπίας δεν υπάρχει, είναι κερδοσκοπικές, οργανωμένες έξυπνα από… γραφεία «παραγωγής και προώθησης πολιτιστικών εκδηλώσεων»! (σαν μανιτάρια έχουν φυτρώσει σε όλη την Ελλάδα).
Το χειρότερο όμως, πολύ επικίνδυνο και παραπλανητικό ταυτόχρονα είναι αυτό που συμβαίνει, με διάφορους «εκφραστές της ελεύθερης δημοσιογραφίας» οι οποίοι μετά από… σοβαρές έρευνες, φέρνουν στο φως… ύποπτες… φιλανθρωπικές, καλλιτεχνικές ιστορίες…! Δεν αποκαλύπτουν όμως ποτέ, όλη την αλήθεια, αλλά μόνο τη μισή! Ότι συμφέρει. Ενώ υποτίθεται, φθάνουν στη «πηγή» διακόπτουν ξαφνικά τις?αποκαλύψεις, ούτε ονόματα, ούτε στοιχεία «πρωταγωνιστών», εξαντλώντας… το δημοσιογραφικό τους δαιμόνιο σε… κομπάρσους (δευτερεύοντα πρόσωπα) ποτέ στην ουσία…! Γιατί;
Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να φανταστούμε τα «διότι». Η δυσχέρεια βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας…. Προσοχή επομένως, σε ορισμένες «μη κερδοσκοπικές εκδηλώσεις»? κυκλοφορούν αρκετές. Επιχορηγούνται, διαφημίζονται (ως λαμπερά καλλιτεχνικά γεγονότα) και αναμένουν… τη λεία. Προσοχή!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.