Η  «δημοκρατία σε κίνδυνο», βρόντηξε η Βουλή.
«Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την άβυσσο», η κραυγή αγωνίας του προέδρου της δημοκρατίας.

Παρασκευή, Αγγελική, Επαμεινώνδα,   ακούτε;
Όχι, δεν ακούμε, γιατί οι αναθυμιάσεις από την φωτιά στο υποκατάστημα της τράπεζας που εργαζόμασταν, δεν επιτρέπουν πλέον στα πνευμόνια μας και στην καρδιά μας να στείλουν στον εγκέφαλό μας, το αίμα που χρειάζεται για να λειτουργήσει.
Οι αισθήσεις μας δεν λειτουργούν, πλέον. Είμαστε νεκροί.

Και εμείς ζωντανοί.
Αλλά σε αμφιβολία αν οι δικές μας αισθήσεις λειτουργούν.

Βλέπουμε ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι, πλάσματα, που το καθένα από μόνο του αποτελεί ένα περίπλοκο αλλά και θαυμάσιο κόσμο;
Ακούμε τις ανάσες αυτών που πασχίζουν να καταλάβουν;
Αισθανόμαστε την καυτή επιφάνεια ενός κόσμου που θερμαίνεται επικίνδυνα από αιτίες που οδηγούν στην έκρηξη;
Μυρίζουμε την αποφορά του παλιού που αποσυντίθεται και παλεύει μανιασμένα για να επιβιώσει;
Καταλαβαίνουμε την πίκρα που έχει η  στέρηση όταν τα όνειρα σβήνουν ξυπνώντας από τον τηλεοπτικό λήθαργο;

Οι αισθήσεις μας παραλύουν.

Όταν δεν παρατηρούμε ότι το θηρίο αρχίζει να μας μοιάζει.
Όταν οι σειρήνες ηχούν για τους άλλους.
Όταν το άγγιγμα έχει αξία ανταλλακτική.
Όταν η μυρωδιά του αέρα είναι ίδια όλες τις εποχές του χρόνου.
Όταν η γεύση του άλλου είναι ενοχλητική.

«Ένα βήμα πριν την άβυσσο». Είναι σίγουρο ότι όλοι επιθυμούν να κάνουμε προς τα πίσω;
Ελάχιστοι, αλλά με δύναμη περισσή,  πιστεύουν ότι η τάφρος της αβύσσου μπορεί να γεμίσει με πτώματα ώστε να τη διαβούν, επιζώντες και θριαμβευτές.
Κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι αλλά με  φανατισμό που ξεχειλίζει, αποδεχόμενοι την πρόκληση, πασχίζουν να γεμίσουν την τάφρο με τα πτώματα των «άλλων».

Η πλειοψηφία δεν έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στη «δημοκρατία», αλλά δεν «αισθάνονται» την ανάγκη να την σπρώξουν λίγο ώστε η «δημοκρατία» να κάνει… μεταβολή, για ν΄ αποφύγει την άβυσσο, για να γυρίσει στο φυσικό της λίκνο.
Στην ικανοποίηση των φυσικών και πνευματικών αναγκών των ανθρώπων, στη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την έλλειψη άγχους και την ξενοιασιά.
Ο ανταγωνισμός, η επικράτηση του ισχυρότερου, το δίχτυ που λείπει για να προστατεύει όσους πέφτουν και αποτυγχάνουν επειδή ρίσκαραν, δεν έχουν σχέση με τη δημοκρατία.

Η δημοκρατία έχει σχέση με τις αισθήσεις;
Οι «αναίσθητοι» έχουν ανάγκη από «δημοκρατία»;
Η «δημοκρατία» μπορεί να υπάρξει χωρίς «ευαισθησίες»;
Ψάχνω τις απαντήσεις.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.