Άπολλον αποτρόπαιε! φώναξα και κατατρόμαξα την σύντροφό  μου.
Τί λες;
Δεν λέω εγώ, λέει ο Αριστοφάνης, γι αυτά που δείχνει η τηλεόραση!

Τύχη αγαθή, διάβαζα τα λόγια αυτά του μεγαλοφυούς Αριστοφάνη, Όρνιθες στίχος 61, την ώρα που η τηλεόραση, την Κυριακή της 12ης Δεκέμβρη του 2010, μετέδιδε από την πλατεία της Θήβας τους μουσουλμάνους να μαστιγώνουν τα σώματά τους, τούς ιερούς ναούς που φυλάσσουν την ψυχή τους ? σύμφωνα με την δική μας παράδοση.
Και μετά έναν νεαρό άνδρα που εξηγούσε ότι με το έθιμο αυτό συμμετέχουν στην ασούρα, για να θρηνήσουν τον θάνατο του Ιμάμη Χουσεΐν, εγγονό του Μωάμεθ, που το 688 στην Καμπάλα, μετά από φρικτούς βασανισμούς, εξοντώθηκε μαζί με την οικογένειά του από τον Γιαιζίντ, έναν διεκδικητή της εξουσίας. Αυτή η χειρονομία πίστης και θρήνου, η ποία συνοδεύεται από λάβαρα και μοιρολόγια, αποτελεί το αποκορύφωμα της ασούρα ? το Πάσχα των σαϊτών.
Περιττό να πω πόσο σοκαρίστηκα από τις βίαιες  και αιματηρές αυτές σκηνές. Καθότι θεωρώ ότι τα έθιμα είναι κάτι που ομορφαίνουν την ζωή μας, διατηρούν στην μνήμη μας συλλογικά βιώματα του παρελθόντος και κατά κάποιο τρόπο μας εξαγνίζουν, μας λυτρώνουν, αλλά σίγουρα δεν μας τιμωρούν. Και, μολονότι υπάρχουν άνθρωποι σαφώς καταλληλότεροι από μένα να το κρίνουν, διερωτώμαι ως πολίτης με κοινό νου, μήπως το «έθιμο» αυτό είναι εκδήλωση μιας πιθανής αγριότητας που μπορεί να φωλιάζει καταχωμένη βαθιά στη ψυχή μας.
Προβληματίζομαι ακόμα, ποιό μήνυμα εισπράττουν τα παιδιά μας, βλέποντας αυτά, που στην αγνή ψυχούλα τους θεωρούν Πραγματικότητα ό,τι προβάλλεται από την τηλεόραση; Αφού μπορείς να μαστιγώνεις τον εαυτό σου, τότε γιατί να μη μπορείς να μαστιγώνεις και τον πλησίον σου, όποιος και αν είναι αυτός! Γείτονας ή γειτόνισσα, συμμαθητής ή συμμαθήτρια, αδελφός ή αδελφή, πατέρας ή μάνα! Δεν λέει η ευαγγελική ρήση, αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν;
Και επί πλέον, μήπως η αυθεντία της τηλεόρασης συμβάλλει στο να εγγραφούν μέσα τους εκείνες οι ψυχικές δομές, που στο όνομα της ανοχής ή του φόβου, καθιστούν την βία αναπόσπαστο και αποδεκτό παράγοντα της ζωής τους;
Είχα την εύνοια της τύχης να εργαστώ αρκετό χρονικό διάστημα σε μεγάλη, αμιγώς μουσουλμανική χώρα. Θαύμασα την αδελφοσύνη που διέκρινε την κοινωνία τους. Ό,τι είχε ένα μέλος της οικογένειας το μοιραζόταν με τα υπόλοιπα. Το μεγάλο σπίτι που ευτύχησε να κτίσει ένας θείος, στέγαζε όλο το σόι, κάτι αδιανόητο στις δυτικές μας κοινωνίες. Κοντά στον έναν κατέχοντα, ζούσαν και οι υπόλοιποι μη έχοντες. Αλλά και πέραν της οικογενείας, το κομμάτι ψωμί που είχε ο ένας, το μοιραζόταν με αυτόν που στεκόταν δίπλα του. Κοντολογίς, η ευσπλαχνία ήταν καθημερινή τους πράξη.
Τα τεμένη τους στις φτωχογειτονιές ήταν απλά και καθαρά οικήματα, με τον ξυπόλυτο ιερέα τους να κάθεται σε ένα λιθάρι της αυλής. Ένιωθα ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι ευλαβείς.
Ακόμα και αυτή την αναθεματισμένη μίζα, την αντιμετώπιζαν με «αδελφοσύνη»:
Μας λέτε ότι παίρνουμε μίζες, μου έλεγε ένα στέλεχος. Εσείς δεν παίρνετε για κάθε δουλειά προμήθεια;
Βεβαίως!
Όμως, σε μας, από αυτό που εισπράττει ο Πρώτος κρατά μόνο το 50%, το υπόλοιπο το δίνει στο αμέσως κατώτερο πεδίο. Εκείνος πάλι, κρατάει επίσης ένα 50% για τον εαυτό του, αλλά το υπόλοιπο το δίνει παρακάτω. Στο τέλος πίνει και ο πορτιέρης ένα τσάι από την μίζα. Σε σας όμως όλη την προμήθεια την εισπράττει Ένας! Όλοι οι άλλοι μένουν εκτός νυμφώνος?

Όντως, αυτοί τα τρώνε όλοι μαζί!
Απορούσα πως στη διεύθυνσή μου, που ήταν υψηλής τεχνολογίας, εργάζονταν τόσες πολλές γυναίκες. Και επί πλέον, η συνεργασία με αυτές ήταν πολύ παραγωγική. Μια μέρα ρώτησα τον επικεφαλής τους:
Γιατί  οι γυναίκες είναι πιο αποδοτικές από τους άνδρες;
Γιατί οι γυναίκες σπούδασαν από αγάπη για την επιστήμη, ενώ οι άνδρες συχνά από κοινωνική υποχρέωση.

Επί πλέον, η κοινωνία τους εισήγαγε τις κατακτήσεις της Δύσης χωρίς να απεμπολά την παράδοσή της. Υπήρχε από την μια χειραφέτηση των γυναικών, αλλά και πλήρης σεβασμός των συζύγων τους από την άλλη, με αποτέλεσμα όσοι Δυτικοευρωπαίοι συνάδελφοί μου δεν ήταν δεσμευμένοι, να παντρευτούν με γυναίκες από εκεί.

Για τους παραπάνω λόγους δεν ασπάζομαι θεωρίες όπως, ότι οι μουσουλμανικές κοινωνίες είναι οπισθοδρομικές, ή ότι δεν μπορούν να γίνουν προοδευτικές. Εγώ γνωρίζω και δεν έχω δικαίωμα να αμφιβάλλω!
Ως εκ τούτου θεωρώ την αυτομαστίγωση θρησκευτική έκφραση που αφορά ίσως μία μειονότητα και δεν έχει να κάνει τίποτε με βασικές επιλογές του Ισλάμ. Μία θρησκεία την οποία απόλυτα σέβομαι, όπως άλλωστε κάθε θρησκεία που έχω γνωρίσει από κοντά, και οι οποίες όλες μου δώσανε κάτι χρήσιμο και για την δική μου ζωή. Ίσως, βέβαια, παρόμοιες πράξεις να γίνονται και σε άλλες θρησκείες και να μη προβάλλονται, ή και να προβάλλονται. Τέλος πάντων, εγώ έγινα μάρτυρας της προβολής από την τηλεόραση αυτής της  εκδήλωσης.

Και ερωτώ, γιατί το θέαμα της αυτομαστίγωσης, πρώτον λαμβάνει χώρα σε δημόσιο χώρο της πατρίδας μας, και δεύτερον προβάλλεται από την τηλεόραση;
Δόξα τω θεώ, είμαστε λαός με μεγάλη παράδοση και πάρα πολλά έθιμα, που μπορούν και να ψυχαγωγήσουν, και να τρέψουν, και γνώση να μεταφέρουν στον  τηλεθεατή. Και σίγουρα, οι άλλοι λαοί που ζουν στη χώρα μας, έχουν επίσης έθιμα από τα οποία μπορούμε να πάρουμε κάποιο δίδαγμα.
Επειδή όμως ζουν στην Ελλάδα πολίτες άλλων χωρών, θα πρέπει να εισάγεται στην χώρα μας κάθε ξενόφερτο έθιμο που αυτοί κουβαλούν; Και αν έτσι, τί είδους Ελλάδα θέλουμε; Θέλουμε να έχουμε χώρα με νόμους, ήθη και έθιμα, ή Νεφελοκοκκυγία, σύμφωνα με το μάθημα του Αριστοφάνη, όπου διαβάζω (Όρνιθες 757 ? 759): «? Αν εκεί (στην Αθήνα) ο νόμος λογαριάζει κακό να βαράς τον πατέρα σου,  σ? εμάς εδώ είναι καλό αν κάποιος πάει και χτυπήσει τον γονιό του?».
Ερωτώ ακόμη, καταφέραμε εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, με ποταμούς αίματος και εκατόμβες θυσιών, να γίνουμε ελεύθεροι, είμαστε μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συναποτελούμε τις πιο φιλελεύθερες κοινωνίες της υδρογείου, για να επιτρέψουμε, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, να δημιουργούνται στη χώρα μας εξαρτήσεις από τους «εισβολείς μετανάστες»;

Ερωτώ και πάλι, ποιός ενθουσιάστηκε όταν είδε τους μουσουλμάνους να προσεύχονται στα Προπύλαια, αλλά και σε άλλους ιερούς για μας τους Έλληνες χώρους της Αθήνας; Δεν αρνούμαι το ουσιαστικό πρόβλημα, ότι πρέπει να υπάρχει και στην Αττική μουσουλμανικό τέμενος, για να καλύψει τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων, και ότι είναι τεράστια η ευθύνη μας ως κάτοικοι της πόλης αυτής για την παράλειψη. Όμως, η έλλειψη αυτή,  δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να μετατρέπονται τα Προπύλαια σε μουσουλμανικό τέμενος. Απαιτείται διάκριση! Εμείς οι Έλληνες οφείλουμε να είμαστε ανεκτικοί, αλλά και αυτοί,  οικονομικοί μετανάστες ή πρόσφυγες, οφείλουν να σέβονται τα χώματα που πατούν και εμάς τους ανθρώπους που ζούμε ανέκαθεν εδώ.

Κι ερωτώ, πριν λίγες εβδομάδες η προσευχή στα Προπύλαια, τώρα η αυτομαστίγωση στην πλατεία της Θήβας ? και ίσως και αλλού ? αύριο τί;
Θα μπορούσε κανείς να χλευάσει, ρωτάς για αύριο στην χώρα χωρίς αύριο;
Σωστά, να δεχτώ ότι μας έχει τσακίσει όλους το μνημόνιο και οι όροι του. Να δεχτώ ότι όλων οι οικονομικοί προϋπολογισμοί έχουν τσεκουρωθεί – όλων πλην της Βουλής από όπου σιτίζονται οι τρακόσοι Πατέρες του Έθνους, σύμφωνα με τις δημόσιες καταγγελίες αρχηγού νεοσυσταθέντος κόμματος ή κινήματος ? και ως εκ τούτου έχουμε όλοι πιο υπαρξιακά προβλήματα να λύσουμε. Να δεχτώ ακόμη ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μας βγάλει η Κυβέρνηση από την οικονομική κρίση ? αυτό το δέχομαι ως σχήμα λόγου, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι με κοινή λογική, ειλικρίνεια, φαντασία και προγραμματισμό, σαφώς και αντιμετωπίζεται η κρίση. Όμως γιατί να δεχτώ να γίνονται τέμενος τα Προπύλαια, και η πλατεία των Θηβών τόπος αναβίωσης της ασούρα; Έχει να κάνει αυτό με το Μνημόνιο; Είναι απλό πρόβλημα του ποιός έχει την εξουσία σ? αυτή την χώρα και ποιός επιβάλει την τάξη!

Μήπως όμως κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτά τα φαινόμενα; Μήπως το πολιτικό μας σύστημα που κατάφερε μέσα σε λιγότερο από τριάντα χρόνια να απεμπολήσει το σημαντικότερο μας αγαθό, την Ανεξαρτησία μας, θέλει τώρα να μας σπάσει και το ηθικό; Να μας φοβίσει, να μας τρομάξει, να μας κάνει να παραδοθούμε στην μοίρα μας, να γίνουμε λαός σκυθρωπός και κατηφής, που δεν μιλά, δεν βογκά, δεν αντιδρά, αλλά δέχεται μοιρολατρικά κάθε απόφαση της Εξουσίας;

Μήπως υπάρχει παράλληλη σχέση μεταξύ της προβολής των ανωτέρω συμπεριφορών των μουσουλμάνων και του Μνημονίου; Μας καλούν να μην αντιδρούμε στο Μνημόνιο, όσο επαχθές και αν μας φαίνεται. Διότι πρέπει να σεβαστούμε την υπογραφή της κυβέρνησης, διότι πρέπει να φοβόμαστε την χρεωκοπία του κράτους, που ? λένε ? θα ήταν αναπόφευκτη. Σεβασμός ή φόβος να μας κρατά στα σπίτια μας. Αυτά τα δύο στοιχεία ενεργοποιεί η προβολή των δραστηριοτήτων των μουσουλμάνων: περιορίζοντας τις δικές μας ελευθερίες, να σεβαστούμε την εκδήλωση θρησκευτικών τους πρακτικών ή να τις φοβόμαστε. Και στις δύο περιπτώσεις, να μην αντιδρούμε. Έτσι, όμως, το σέβας και ο φόβος, αποδεκτές υποσυνείδητες δομές κάθε ανθρώπου, χρησιμοποιούνται από τις εξουσίες, ώστε να μας εθίσουν στα απαράδεκτα και να μας μεταλλάξουν από ανθρώπους σε πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης.
Αν αυτό ευσταθεί, πόσο περήφανο με κάνει ο μεγάλος Δάσκαλος Αριστοφάνης, που μας κληροδοτεί ήρωα που δεν ξέρει τί θα πει φόβος, και μας καλεί να του μοιάσουμε. Ήρωας, που όταν η Ίριδα τον φοβερίζει να μην προκαλεί τον θυμό των Θεών γιατί ο Δίας θα κάνει στάχτη και καπνό εσένα και το σπίτι σου, απαντά (Όρνιθες, 1246 ? 1254): «Το ξέρεις πως αν ο Δίας με παρασκοτίσει, θα κάψω εγώ το παλάτι του?. Κι εσύ αν με τσιγκλήσεις, εσένα λέω την μαντατοφόρα Ίριδα, θα σου ανοίξω τα σκέλια και θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό, που εγώ, αν και γέρος, θα σου ρίξω τρία έμβολα»!
Ας κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που οι εξουσίες προσπαθούν να μας επιβάλλουν: να μην τρομοκρατηθούμε και να μη κλειστούμε στα σπίτια μας. Ας απαιτήσουμε από όλα τα επίπεδα διοίκησης, Δήμο, Κράτος, τώρα πια και Περιφέρεια, να δώσουν την δυνατότητα στους μουσουλμάνους να κτίσουν τους δικούς τους λατρευτικούς χώρους και να μη περιορίζουν τις δικές μας Ελευθερίες.
Ως λαός που εδώ και δύο αιώνες μετανάστευε ? να βάλει ο Θεός το χέρι του και να μη ξανά αρχίσουμε τα ίδια -, ζήσαμε την εμπειρία ότι άλλα δόγματα μας παραχώρησαν αμισθί τους ναούς τους για την δική μας λατρεία, έως ότου κτίσουμε εμείς τους δικούς μας. Ας δώσουμε, αντίδωρο στην προσφορά εκείνων, άδεια και λίγη γη για τις ανάγκες των μουσουλμάνων στην χώρα μας.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη εκδοχή. Αυτά τα τόσο ξένα σε μας έθιμα και συμπεριφορές να εντάσσονται όντως στην Πολυπολιτισμικότητα, που δίνει ή θα δώσει χρώμα και θα εμπλουτίσει την κοινωνία μας, σύμφωνα με απόψεις επισήμων της εξουσίας. Μιλάμε για εκείνη την πολιτική για μετανάστες, που εφαρμόστηκε και απέτυχε παταγωδώς, π.χ. στην Γερμανία, που οδήγησε όχι στην ενσωμάτωση, αλλά στην δημιουργία παραλλήλων κοινωνιών στη χώρα τους, σύμφωνα όχι μόνο με επιστημονικές έρευνες, αλλά και σύμφωνα με επίσημες ομολογίες τόσο της Σοσιαλδημοκρατίας, όπως και της Καγκελαρίου Μέρκελ.
Σ΄ αυτή την περίπτωση, μας αξίζει έπαθλο, επειδή εισάγουμε στην χώρα μας, ό,τι ήδη έχει αποτύχει στην Ευρώπη. Αλλά και γιατί όχι, πρώτη φορά θα είναι;

_________________
* Οικονομολόγος ? Συγγραφέας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.