Ένας δάσκαλος στην επαρχία

  Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες.  Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά. Το σοκ , απίστευτο. Η πίεση ξεπέρασε το 20… Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω αν τους...

Σαν σκιά και σαν ήλιος

Είχε σουρουπώσει στη ταβέρνα του Αλέξη, κοντά στο Σούνιο. Τα τραπέζια από ώρα είχαν αδειάσει. Τα ανθρώπινα ίχνη όμως, σκόρπια παντού. Αδεια ποτήρια, καφέδες ατελείωτοι, καρέκλες ψάθινες σε κάποιες γωνιές. Ο αέρας σήκωνε τα χάρτινα τραπεζομάντηλα κι έπαιζε μαζί...

Αποχαιρετισμός

«Κάθε αποχαιρετισμός είναι ένας μικρός θάνατος» RAYMOND CHANDLER Ο σκοτεινός αέρας έμπαινε από τη μικρή χαραμάδα του συνοδηγού και με χτυπούσε ελαφρά στο πρόσωπο. Τα νυσταγμένα φώτα της Ελευσίνας ανέμεναν το πρωινό φως που αθόρυβα ερχόταν. Κάποια φορτηγά κυλούσαν στον ανοιχτό δρόμο...

“ΘΕΜΑ ΠΡΩΤΟ”

«Διακοπή ρεύματος» ανακοίνωσε ο επικεφαλής του εξεταστικού κέντρου με λίγο άγχος στη φωνή του. «Οι υποψήφιοι ας παραμείνουν στις αίθουσες όσο χρειαστεί, μέχρι να έρθουν τα θέματα». Σηκώθηκε από τη θέση του, κι άνοιξε το παράθυρο. Το κλιματιστικό ήταν...

Δημοκρατία, πρόσεξε!

Είναι ξημέρωμα. Σ› ένα στενό δρόμο μιας Αθηναϊκής οδού. Τα προεκλογικά διαφημιστικά φυλλάδια κάποιων τολμηρών υποψηφίων τρέχουν στο σκονισμένο οδόστρωμα. Η Ελληνική άνοιξη σκορπούσε στους πρωινούς διαβάτες το άρωμα της νεραντζιάς. Οχι όμως εδώ, σ› αυτό το ελάχιστο μέρος....

Δημοκρατία, πρόσεξε!

Πέρασαν λίγες ημέρες από τότε που η παγκόσμια μνήμη, μέσα στους στρόβιλους και στις ταραγμένες θάλασσες που ταξιδεύει, στάθηκε σιωπηλή και αμήχανη μπροστά σε μια άλλη μνήμη, ψυχρή, μαρμάρινη, χαραγμένη με αίμα. Το αίμα των εκατομμυρίων νεκρών του Β›...

Η πρώτη δύναμη

Ο Νικηφόρος στάθηκε δίπλα στο κρεβάτι του γιού του Στάθη που κοιμόταν. Ηταν ακόμη σκοτάδι, αλλά η λάμπα του δρόμου έστελνε μια ασθενική δέσμη φωτός στο νεανικό δωμάτιο που τελείωνε στην άκρη του λευκού τοίχου. Περπάτησε αθόρυβα στο δωμάτιο. Στο...

Η επιστροφή και η αρχή

«Πως γίνεται να νοσταλγώ κάτι που δεν έζησα; Ποιά άγνωστη δύναμη με κάνει να αισθάνομαι έτσι; Η Ελλάδα μήπως; Το φως; Τι μου συμβαίνει...» Ο Θανάσης κοίταξε έξω από το παράθυρο του δωματίου του. Η πρωινή θάλασσα αργοσάλευε στο λιμάνι....

Στον άνεμο και στο νερό

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ξεπρόβαλλε στο μικρό λιμάνι της Σχοινούσσας, χαιδεύοντας τις ελάχιστες ξύλινες βάρκες. Το καχεκτικό φως της ηλεκτρικής λάμπας έμοιαζε σαν ψεύτικο, καθώς το πλησίαζαν οι ακτίνες του ήλιου. Ενα ελάχιστο σύννεφο ταξίδευε μόνο του στον ανοιχτό ουρανό....

Μακριά, ξανά

Η ελευθερία είναι πόθος. Ασβεστη προσμονή για μια ζωή καλύτερη. Σπίθα δημιουργικής φλόγας. Κάθε ελεύθερη ψυχή, είναι ένα αναμμένο κερί μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και της υποταγής στο τίποτα. Κάθε ελεύθερος άνθρωπος καταργεί αλυσίδες και σύνορα, και στέλνει...