Για πάντα ζωντανοί

Ο Κωνσταντής στάθηκε στην εξώπορτα του σπιτιού του. Κοίταξε τη Μαρία που τον ακολούθησε, κι έμειναν για λίγο σιωπηλοί στη πρωινή δροσιά. «Να προσέχεις» του είπε εκείνη. «Σηκώθηκε αέρας δυνατός». «Μην σκιάζεσαι» απάντησε εκείνος. «Πρόσεχε το παιδί και πες του πως...

Πνοή από το μέλλον

Τα δυο μικρά παιδιά στάθηκαν μπροστά στο ηρώο. Ενα ελάχιστο ηρώο που η ακοίμητη λακωνική γη έστησε για τα τέκνα και τους ανθρώπους της. Η άγρια πέτρα υποχωρεί. Το φως του απογεύματος αγκαλιάζει την απροσκύνητη μνήμη. «Της Μάνης και...

Να μην λησμονήσουμε

«Αν μπορούσα να ξανανιώσω τους ήχους σου, έστω και για λίγο...» Ξύλινο πάτωμα. Φθαρμένα δοκάρια. Ο απογευματινός ήλιος έμπαινε μέσα από το παράθυρο κι αγκάλιαζε την ψηλή ντουλάπα. Σκόνη στο τραπέζι. Αδειο ανθοδοχείο που περιμένει κάποια άνοιξη. Ασπρο κεντητό τραπεζομάντηλο,...

Πλασμένοι να κοιτούν ψηλά

«Ετσι έχει η κατάσταση. Οφείλουμε όλοι να προσαρμοστούμε. Η πατρίδα κινδυνεύει». Ο Σωκράτης κοίταξε από το παράθυρο τη σχολική αυλή. Μέσα από τις χαρούμενες και ανέμελες φωνές των μικρών παιδιών, θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, που τα άκουγε συχνά...

Προσμονή

«Να υποτάσσεσαι; Ολο να υποτάσσεσαι; Τότε τι θα ήταν ολάκερη η ζωή; Ενα αγώνισμα καρτερίας; Γι’ αυτό μας έστειλαν εδώ χάμου; Για να μας πικραίνουν και να μας αναγκάζουν να καρτερούμε; Πόσο φριχτές θα πρέπει να είναι οι επόμενες...

Προσμονή

Αγαπητέ μου πατέρα, Ο Ιβηρικός αέρας φυσάει δυνατός και με κρατάει ξύπνιο. Εχουμε ακόμα πολλές ώρες για το ξημέρωμα και πρέπει ν’ αντέξω. Μόλις φόρεσα μια καινούργια λευκή στολή και το λεπτό άρωμα της λεβάντας χαιδεύει την ψυχή μου. Αυτή...

Μόνοι, στις ίδιες ουρές

«Μα τι κάνουν; Γιατί αργούν;», αναρωτήθηκε ο Κώστας καθώς έβλεπε την ουρά να μένει ίδια. Πίσω του στεκόταν ο Μάνος που κι εκείνος πρέπει να είχε την ίδια απορία. Δυο άνθρωποι. Μέσα σ΄ ένα ανόμοιο πλήθος. Υπηρεσία ΟΑΕΔ. Ανεργίας...

Διαπόντιες ψυχές

Η Μαρίνα στάθηκε μπροστά στο κλειστό κατάστημα. Στη γυάλινη πόρτα, κρεμασμένο ένα χαρτί που ευχαριστούσε τους πελάτες για την προτίμησή τους τόσα χρόνια. Πίσω από την πόρτα, σωριασμένα στο σκονισμένο δάπεδο, λογαριασμοί και διαφημίσεις. Αδειος χώρος. Δίχως το φως...

Διαπόντιες ψυχές

Ο Νίκος ακούμπησε στο γυάλινο παράθυρο που κοιτούσε στη θάλασσα. Ο απογευματινός ήλιος αγκάλιαζε το γαλάζιο θαύμα κι έστελνε μικρές πορτοκαλί ακτίνες στην ακτή. Αυτή την ώρα, όπου και να είσαι, κλείνεις τα μάτια και αφήνεις την ψυχή ελεύθερη. Αφήνεις...

Το λιμάνι των αγνών ματιών

  «Γιατί κρύβεσαι;» φώναξε ο κυνηγός στην αλεπού, μέσα στο πυκνό δάσος, όταν κατάλαβε ότι δεν θα την έπιανε. Η αλεπού τον κοίταξε με τα πονηρά της μάτια, και πριν χαθεί του απάντησε: «Εδώ είναι το σπίτι μου, άνθρωπε. Εσύ...