moystaki_katerina.jpg

Τις τελευταίες ημέρες της εβδομάδας που μας πέρασε, ο καιρός ήταν καλοκαιρινός, έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να περπατήσω αρκετά, στην αγορά της πόλης μας.
Άκουσα πολλά και διάφορα από τους φίλους που συναντούσα, παράπονα για τα έργα του Δήμου που έχουν αναστατώσει τη ζωή τους, αλλά και για την οικονομική τους κατάσταση και τα προβλήματα που τους δημιουργεί η συνεχιζόμενη ανεργία. Κυρίως οι μάνες των παιδιών που ψάχνουν για μια δουλειά, όχι πάντα αντάξια των προσόντων τους, «ας είναι και κάτι λιγότερο, αρκεί να ξεκινήσουν από κάπου». Δεν είναι πάντα, όπως δηλώνουν κάποιες, τα χρήματα ο λόγος, όσο η ανάγκη που έχουν τα παιδιά να δουλέψουν μέσα από σπουδές χρόνων και η ψυχική κατάπτωση που τους οδηγεί αυτή η αναγκαστική αδράνεια.
Τελειώνανε πάντα με τη φράση: «Ελπίζουμε να φτιάξει η κατάσταση» και τι να απαντήσεις παραπάνω, από το να ενισχύσεις τις ελπίδες τους, για να κρατηθούν όρθιοι και ψυχικά υγιείς μέχρι τότε.
«Τα βλέπω να στέλνουν βιογραφικά μέσω Internet, όπου νομίζουν ότι μπορεί να προσληφθούν, να αγωνιούν και να περιμένουν. Είναι σα θηρία στο κλουβί, και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα, για να βοηθήσω. Χτύπησα όσες πόρτες ήξερα, κρυφά τους, τις πιο πολλές φορές. Κάνανε σπουδές, στην Θεσσαλονίκη και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό. Ματώσαμε οικονομικά, δεν είμαστε πλούσιοι, το καλύτερο όμως θέλαμε για τα παιδιά μας. Aκόμη και τις ξένες γλώσσες που μιλάνε, δεν τις μάθανε στο σχολείο αλλά στο φροντιστήριο. Για όλα ξοδέψαμε και τώρα τι; Τα παιδιά μου έχουν αρρωστήσει από απραξία, νομίζω ότι έχουν πάθει κατάθλιψη».
Ήταν, η με μια ανάσα εξομολόγηση μιας φίλης, που συνάντησα σε μια από τις βόλτες μου στην πόλη.
Δεν απάντησα. Κούνησα το κεφάλι μου συμφωνώντας, τι άλλο να έκανα;
Αισθανόμουν ενοχές, λες και ήμουν και εγώ υπαίτια για αυτή την κατάσταση ή γιατί δεν βρισκόμουν και εγώ στην ίδια μοίρα.
Κάθε φορά που συναντώ μια τέτοια περίπτωση απελπισίας, ένα βάρος προστίθεται στο στήθος μου και μου δυσκολεύει την αναπνοή.
Το χειρότερο είναι ότι «το φως στο τούνελ» αργεί να φανεί, αφού η πραγματικότητα που επικρατεί στα οικονομικά της χώρας είναι διπλά χειρότερη απ? ότι υπολογιζόταν προεκλογικά.
Πριν από τις εκλογές ακούγαμε διάφορα νούμερα σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Η τότε κυβέρνηση μείωνε αισθητά το έλλειμμα λέγοντας ότι είναι 6%, η δε τότε αντιπολίτευση ισχυριζόταν ότι έφτανε στο 10%. Όλοι ελπίζαμε ότι η αλήθεια θα ήταν κάπου στη μέση, όμως «δευτέρα πλάνη χείρων της πρώτης». Τελικά η αλήθεια βγήκε αυτές τις μέρες δια του υπευθύνου διοικητή της τράπεζας της Ελλάδος, το έλλειμμα άγγιξε το 12,5%!
Σε αυτή την περίπτωση η οικονομική εξαθλίωση της χώρας χρειάζεται μέτρα και αλλαγές για να ανανήψει, απαιτεί δηλαδή χειρισμούς ? θαύματα. Αυτό σημαίνει να μην είναι επιβαρυντικοί για τους πολίτες αλλά και από την άλλη πλευρά να μειωθεί το έλλειμμα.
Πάντα είχα την απορία πως γίνεται η απελθούσα Κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι η ανεργία είναι κάτω του 8% του ενεργού πληθυσμού, και εγώ να βλέπω γύρω μου παντού ανέργους. Σίγουρα ένας στους τρεις είναι άνεργος. Και  όσοι δουλεύουν δεν εξασκούν όλοι το επάγγελμα που σπούδασαν, αλλά ό,τι βρήκαν προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, περιμένοντας με αγωνία, την βελτίωση της κατάστασης.
Είναι πόνος να βλέπεις νέους ανθρώπους να σέρνονται απελπισμένοι από καφέ σε καφέ, ξοδεύοντας το χαρτζιλίκι των γονιών τους ή από καναπέ σε καναπέ, επειδή δεν βρίσκουν δουλειά. Και αυτό βέβαια στην καλύτερη περίπτωση, επειδή η χειρότερη τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτες και καταστροφικές δράσεις. Η εργασία θα απελευθερώσει θετικά τις δυνάμεις τους και θα τους εξασφαλίσει προοπτική για το μέλλον τους. Επειδή πέρα από μέσο επιβίωσης, είναι δικαίωμα κάθε ελεύθερου πολίτη που ζει σε ένα οργανωμένο δημοκρατικό και σύγχρονο κράτος αφ? ενός και υποχρέωση της πολιτείας να του εξασφαλίσει αφ? ετέρου.
Οι ψυχοσωματικές ασθένειες που παρουσιάζονται σ? αυτούς τους ανθρώπους, τους φτάνουν στα όρια της σωματικής και της ψυχικής αντοχής τους. Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι ζουν μαζί με τέτοια άτομα και βιώνουν την απελπισία και την αγωνία τους, τόσο για το αύριο, όσο και για το απώτερο μέλλον.
Θα αναφερθώ σε μια περίπτωση αληθινή πέρα για πέρα. Αφορά σε μια οικογένεια, με δυο παιδιά και καλή οικονομική κατάσταση.
Το μεγαλύτερο παιδί είχε σπουδάσει αυτό που αγαπούσε πολύ και που είχε σχέση με την τέχνη της φωτογραφίας, της σκηνοθεσίας, και της μουσικής. Με  σπουδές στην Ευρώπη και μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Όμως σ? αυτό τον τομέα είναι δύσκολο να βρεις δουλειά αφ? ενός για να αναδείξεις το ταλέντο σου και αφ? ετέρου για να εξασφαλίσεις «τα προς το ζειν», χωρίς άλλη βοήθεια. Δεν μιλάμε για εξαιρέσεις.
Οι γονείς του ασφαλώς είχαν πιστέψει στην αξία και το ταλέντο του παιδιού τους, όπως όλοι οι γονείς άλλωστε, αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει και μια δουλειά, να πάρει θάρρος και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, «ένα εκ των ων ουκ άνευ» στοιχείο της προσωπικότητας του  για να συνεχίσει χωρίς συμπλέγματα τη ζωή του και να διατηρήσει την αυτοεκτίμηση του. Απεφάσισαν λοιπόν να ζητήσουν  από κάποιο γνωστό τους να τον προσλάβει στην επιχείρηση του, και τον μισθό του ανελάμβαναν να πληρώνουν οι ίδιοι, με την προϋπόθεση να μην μάθει ποτέ το παιδί τίποτε.
Έτσι έγινε! Αυτή η κίνηση μπορεί στα μάτια κάποιων να μοιάζει υπερβολική και πολυτελής και να αφορά μόνο στους έχοντες, όμως όλοι οι γονείς, ανεξαιρέτως, κατανοούν το πρόβλημα, φτωχοί ή πλούσιοι, όλοι όσοι βλέπουν τα παιδιά τους άνεργα να μαραζώνουν από την απραξία, από τις ενοχές και από τις τύψεις. Με αποτέλεσμα η αυτοεκτίμηση τους να κατεβαίνει τόσο χαμηλά που είναι εξαιρετικά δύσκολο να την αποκαταστήσεις, επειδή αυτή η πρώτη επαφή με την ανάλγητη πραγματικότητα  θα τους κατατρέχει, σαν δική τους αποτυχία, και θα αφήσει σημάδια όπως μια βαριά αρρώστια αφήνει τα σημάδια της για μια ζωή. Στο  άτομο που είχε προσβάλει.
Αυτά όλα σκεπτόμουν, όταν η φίλη μου, που μιλούσε για τα παιδιά της, ανέφερε τη κατάθλιψη και τα ψυχοσωματικά προβλήματα που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σ? αυτά, με ανησυχητική πρόοδο.
Είχε τόση απελπισία στη φωνή!