Ο γνωστός δημοσιογράφος μεταφέρει τη «Μηχανή του Χρόνου» στη Νέα Ερυθραία


Από το Λύκειο της Νέας Ερυθραίας και το πρωτοποριακό για την εποχή του περιοδικό «Πρόβα», όπου έκανε το ντεμπούτο του στη δημοσιογραφία με μια δημιουργική ομάδα συμμαθητών του, στην ΕΡΤ κι έπειτα στις συχνότητες των πρώτων χρόνων της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης, πίσω από το λιτό σκηνικό του Σκάι. Ο συμπολίτης και συνοδοιπόρος μας, από τα μαθητικά του χρόνια, Χρίστος Βασιλόπουλος, βρέθηκε τα τελευταία χρόνια σε επιτελικές θέσεις, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος, στο Mega και τον Alpha. Περισσότερο απ? όλα, όμως, αγάπησε τα ιστορικά θέματα και τις ροκ ιστορίες, όπως εξομολογείται σήμερα στη «Ν.Ε.». Γι? αυτό και ανέβηκε για τα καλά στη «Μηχανή του Χρόνου», τη γνωστή τηλεοπτική εκπομπή που συνεχίζεται με επιτυχία για έκτη τηλεοπτική χρονιά, σήμερα, μέσα από τη συχνότητα της ΝΕΤ.

– Η «Πρόβα», εκτός των άλλων, έβγαλε και την είδηση για τον Χρίστο Βασιλόπουλο και τη μετέπειτα πορεία του στη δημοσιογραφία;
«Ήταν το πρώτο και μοναδικό περιοδικό νεολαίας στη Νέα Ερυθραία, αφού δεν υπήρξε ποτέ άλλη αντίστοιχη προσπάθεια. Εκείνα το χρόνια έφτιαχνα το αρχείο μου στη Νέα Ερυθραία για να κάνω αυτό που κάνω τώρα. Μπορώ να πω ότι ήμουν ήδη αποφασισμένος από το Δημοτικό. Τότε έβγαζα την ??εφημερίδα της πολυκατοικίας??. Εφημερίδα σε ένα τεύχος που πήγαινε από χέρι σε χέρι. Πάντα μάζευα θέματα από την επικαιρότητα με μια ματιά προς τα πίσω, και όπως βλέπουμε ως δημοσιογράφοι, η ζωή επαναλαμβάνεται. Ξανασυναντάμε γεγονότα μπροστά μας με άλλο χρώμα και με άλλα ρούχα? και τις πτωχεύσεις και τις δυσκολίες και τα οικονομικά μέτρα και τις έκτακτες φορολογήσεις».

– Από την Ερυθραία των μαθητικών σου χρόνων, τι έχεις να θυμάσαι;
«Στην περιοχή ήρθαμε εντελώς τυχαία οικογενειακώς, όταν ο πατέρας μου ως δικηγόρος βρέθηκε να εκπροσωπεί νομικά τις πολυκατοικίες των μηχανικών (περιοχή Ζαφειρίου), στη δεύτερη περίοδο της κατασκευής τους. Έτσι, εγκαταλείψαμε το κέντρο και συγκεκριμένα το Παγκράτι και ήρθαμε να κατοικήσουμε εδώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν το καλοκαίρι του 1982 πήρα για πρώτη φορά το ποδήλατό μου και μέχρι να συναντήσω άνθρωπο, πέρασε πάρα πολλή ώρα. Η αλήθεια είναι ότι τρομοκρατήθηκα λιγάκι. Τότε έγινα μαθητής του Λυκείου Νέας Ερυθραίας που λειτουργούσε στο κτίριο του σημερινού Γυμνασίου. Ήταν ένα πολυσυλλεκτικό σχολείο και το νοσταλγώ, όπως και τους καλούς συμμαθητές μου. Ήμασταν δραστήριοι και ανήσυχοι. Θυμάμαι τις μαθητικές μας εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο με τις κιθάρες και το σχολικό μας συγκρότημα. Τις παράλληλες εκδηλώσεις του περιοδικού μας, με κορυφαία ένα ροκ φεστιβάλ, το ??ερυθραιώτικο Γούντστοκ?? με συγκροτήματα από την ευρύτερη περιοχή. Ήταν οι εκδηλώσεις ??Πρόβα??, όπως ονομαζόταν και το περιοδικό, με μουσική σκηνή στο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου. Το σχολείο μας ήταν ένας χώρος πολιτιστικής δημιουργίας, όπως πρέπει να είναι τα σχολεία. Εκεί γνώρισα και τη γυναίκα μου την Εύη, που μαζί με τους φίλους και συμμαθητές της βοήθησαν στην έκδοση του περιοδικού. Στην πραγματικότητα αυτό βγήκε αφού εγώ αποφοίτησα. Η ομάδα διευρύνθηκε και η ενασχόληση με το περιοδικό μας ήταν μια κοινή προσπάθεια. Από την ??Πρόβα?? πέρασαν σημαντικά πρόσωπα που έγραφαν, αλλά και έδωσαν συνεντεύξεις. Υπήρχε μεγάλη δραστηριότητα και ένας πυρήνας ανθρώπων που ασχολήθηκε με τα κοινά της Νέας Ερυθραίας με ένα διαφορετικό τρόπο».

– Σήμερα είναι εξίσου ανήσυχες οι εποχές για τους νέους ανθρώπους, ώστε να κινηθούν σε παρόμοιες κατευθύνσεις;
«Φυσικά και θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν και να κινηθούν με πολλούς τρόπους, αν και δεν ξέρω κατά πόσο τους ευνοεί η εποχή. Θα έλεγα όμως ότι σήμερα έχουν τα εργαλεία και την τεχνολογία στα χέρια τους. Τότε, θυμάμαι, για να σελιδοποιήσουμε το περιοδικό, μάς έδινε ο Χρήστος Τραγέας ένα χώρο που έβγαζε τις ??Απόψεις?? και είχαμε δημιουργήσει έναν αυτοσχέδιο πάγκο για τη φωτοσύνθεση. Γράφαμε σε γραφομηχανή τα κείμενα, τα κόβαμε με ψαλίδι και τα κολλάγαμε πάνω στη διαφάνεια. Μαθαίναμε όλη τη διαδικασία της εκτύπωσης.  Σήμερα όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις απλά σε ένα κομπιούτερ. Η Νέα Ερυθραία θα πρέπει να αγκαλιάσει τα παιδιά της λίγο παραπάνω. Έπαιξα στην πρώτη εφηβική ομάδα βόλεϊ του Πανερυθραϊκού, όταν και πήραμε το πρώτο σχολικό πρωτάθλημα βορειοανατολικής Αττικής το 1984. Σήμερα στον δήμο μας έχουν δεσμευθεί όλοι οι χώροι αθλητισμού για άλλους σκοπούς. Τα παιδιά καβαλάνε τις μάντρες του Δημοτικού και του Γυμνασίου για να παίξουν μπάσκετ και δεν έχει ενδιαφερθεί κανένας να τους διαθέτει τις εγκαταστάσεις έστω και για δυο ώρες. Από την άλλη πλευρά, στην πόλη μας υπάρχει αναξιοποίητο δυναμικό, νέοι άνθρωποι που παραμένουν εκτός. Θα πρέπει να σταματήσει η Νέα Ερυθραία να είναι για κάποιους τόπος παραθερισμού και ύπνου. Είναι και τόπος που όλοι μας θα πρέπει να ασχοληθούμε στοιχειωδώς με τα κοινά».

– Και τώρα που θα γίνουμε «Κηφισιώτες» ή «Εκαλιώτες» κατ? άλλους, ελέω «Καλλικράτη», νομίζεις ότι θα χαθεί η ταυτότητα της περιοχής μας;
«Αποκλείεται. Η Κηφισιά, όπως και η Εκάλη κατά ένα βαθμό, είναι μέσα στη ζωή της Νέας Ερυθραίας και των Ερυθραιωτών. Το σχολείο μας ήταν πολυσυλλεκτικό από τη δεκαετία του ?80 και μεγαλώσαμε και με παιδιά από άλλες περιοχές. Τα ψώνια μας, τις κοπάνες μας, τις εκδρομές μας, τα κάναμε στους όμορους δήμους. Μέχρι να αποκτήσει η Νέα Ερυθραία γυμναστήρια, πηγαίναμε στις εγκαταστάσεις της Κηφισιάς. Έχουν μεγαλώσει γενιές ολόκληρες, χρησιμοποιώντας υποδομές και υπηρεσίες της Κηφισιάς. Χρησιμοποιούμε τα ίδια συγκοινωνιακά μέσα. Έχουμε τους ίδιους άθλιους δρόμους, τα ίδια προβλήματα με το κυκλοφοριακό και τη διαχείριση των απορριμμάτων. Το ίδιο βουνό ??καίγαμε??, το ίδιο βουνό καταπατήθηκε. Η Νέα Ερυθραία, όταν δημιουργήθηκε ως προσφυγούπολη, βρήκε καταφύγιο στην τότε οργανωμένη Κηφισιά και αποτέλεσε μέρος της διοικητικής της οργάνωσης. Η ίδια η ζωή έχει συνενώσει τους δήμους αυτούς. Είναι λογικό κάποιοι που έχουν βολευτεί διοικητικά και ελέγχουν μια περιοχή, να αντιδρούν στο ξεβόλεμα».

– Να υποθέσουμε, δηλαδή, ότι είσαι υπέρ του «Καλλικράτη»;
«Η συνένωση δεν είναι πανάκεια. Δεν είμαι γενικά υπέρ του ??Καλλικράτη??, είμαι υπέρ των συνενώσεων για να βγαίνουν από τις συμμαχίες αυτές ωφελημένοι οι πολίτες. Η ισχύς εν τη ενώσει. Νομίζω ότι μπορούν να τα βρουν οι δυο δήμοι που δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα και μπορούν να είναι βιώσιμοι σε ένα καλό μοντέλο διοίκησης. Επίσης, για να μην μπλοκαριστούν έργα που έχουν εξαγγελθεί, όπως είναι η επέκταση του ΗΣΑΠ, το μεγαλύτερο έργο που έχει σχεδιαστεί τα τελευταία 50 χρόνια για τις περιοχές μας. Η κατασπατάληση πόρων, η συντήρηση δημοτικών συμβουλίων, η διόγκωση ενός τεράστιου μηχανισμού που συντηρείται από τους δημότες, είναι πλέον αναποτελεσματικά».

– Ποια είναι η άποψή σου για τους ποδηλατόδρομους, για τους οποίους τόσος λόγος έχει γίνει τελευταία στην πόλη μας;
«Οι ποδηλατόδρομοι είναι άποψη, είναι αισθητική και μια απαραίτητη προοπτική. Το θέμα της χάραξής τους είναι διαφορετικό. Υπήρξε μια υπερβολή, αλλά πιο εύκολο είναι να καταργήσεις και να επαναχαράξεις κάποια τμήματά τους μελλοντικά που δεν είναι λειτουργικά, από το να στήσεις ένα τέτοιο δίκτυο. Εγώ βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Στην ουσία πρόκειται για διευρυμένα πεζοδρόμια. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι θα ωφελήσουν πολλαπλώς και το εμπορικό κέντρο, καθώς βλέπω ότι από εκεί προέρχονται οι περισσότερες αντιδράσεις. Εκτός από εκείνους που έχουν την οικονομική δύναμη στο εμπορικό κέντρο της Νέας Ερυθραίας, υπάρχουν και οι πολίτες. Βασικό λάθος, για παράδειγμα, είναι ότι δεν έχουν συνδεθεί τα σχολεία με το δίκτυο ποδηλατοδρόμων. Το πρόγραμμα της παράταξης των ??Πολιτών?? για το διευρυμένο δίκτυο πεζοδρόμων είναι ένα οραματικό σχέδιο που σε συνδυασμό με τους ποδηλατόδρομους θα μπορούσε να αλλάξει πολλά πράγματα στη Νέα Ερυθραία».

– Εσύ θα εξακολουθείς να ασχολείσαι με τα κοινά στον ενιαίο Δήμο Κηφισιάς μέσα από συλλογικότητες, πιθανώς και σε έναν πιο ενεργό ρόλο στο μέλλον;
«Πάντοτε με ενδιέφερε η τοπική κοινωνία και θεωρώ ότι ο πολίτης θα πρέπει να είναι πάντα ενεργός. Στο μέτρο του χρόνου που διαθέτω, νομίζω ότι ασχολούμαι αρκετά. Θα με ενδιέφερε μια πιο ενεργή συμμετοχή, στο βαθμό που θα είχα χρόνο να ασχοληθώ. Αυτά που κοροϊδεύω, όμως, δεν θέλω να τα ζήσω. Να βλέπουμε, δηλαδή, φαινόμενα τύπου ψηφίζω τον τάδε δημοσιογράφο ή τον τάδε ηθοποιό και όταν έρχεται η ώρα, δεν τον βρίσκουμε ούτε στο δημοτικό συμβούλιο?».

– Οι περισσότεροι σε θυμόμαστε από την πρώτη εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης, σ? εκείνα τα πρόχειρα στημένα τηλεοπτικά πλατό του Σκάι με τις χαρακτηριστικές πάνινες καρέκλες τύπου «σκηνοθέτη»?
«Θυμάμαι ότι μας έριξαν μια μέρα στο στούντιο και φαίνονταν μέχρι και οι κάλτσες μας. Να φανταστείτε ότι είχαμε μπροστά μας ένα σχεδόν πάγκο από χασάπη, γιατί όταν κάτσαμε, μάς ερχόταν πάνω από το στήθος. Εκείνα τα χρόνια, βέβαια, τέλη της δεκαετίας του ?80, περισσότερο θυμάμαι την έξαρση της λεγόμενης ιδιωτικής ραδιοφωνίας, το ενδιαφέρον του κόσμου να ακούσει πράγματα που μέχρι τότε δεν άκουγε και πώς ??ρούφαγε?? το ρεπορτάζ μας. Κοινωνικό ρεπορτάζ που απογειώθηκε κι εμείς, νέα παιδιά στο επάγγελμα, δεν είχαμε ύπνο. Γυρνάγαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με το μαρκούτσι, όπως έλεγε και ο Κακαουνάκης, να μαζεύουμε ήχους και πληροφορίες από την πόλη μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την εποχή που ο κόσμος άκουγε τον Σκάι, ο οποίος και αποτελούσε ένα καταφύγιο για τη διαμαρτυρία του και την καταγγελία του. ??Θα το πω στον Σκάι??, λέγανε και αισθανόσουν πολύ σπουδαίος που δούλευες σ? αυτό το ραδιόφωνο που έδινε φωνή στον πολίτη. Ήταν ανεπανάληπτα χρόνια, γιατί σήμερα το δημοσιογραφικό επάγγελμα περνάει τέτοια κρίση, που δεν αποτελεί κατ? ανάγκη ο δημοσιογράφος το αποκούμπι της κοινωνίας, ούτε ο άνθρωπος στον οποίον ο πολίτης προσφεύγει με εμπιστοσύνη. Δυστυχώς, στο επάγγελμα μπήκαν ??λαθρόβιοι?? και πάρα πολλοί οι οποίοι χειρίστηκαν τα ΜΜΕ προς ίδιον όφελος. Ο κόσμος το κατάλαβε κάποια στιγμή, τον ενόχλησε, γι? αυτό και μας θεωρεί μέρος του συστήματος».

– Ο νέος κύκλος των εκπομπών σου στη «Μηχανή του Χρόνου» μέσα από τη ΝΕΤ έχει αλλάξει θεματολογία σε σχέση με το παρελθόν στην ιδιωτική τηλεόραση;
«Όχι, όμως, έχουμε αρχίσει και κάνουμε θέματα τα οποία στην ιδιωτική τηλεόραση δεν θα μπορούσαμε να τα κάνουμε ποτέ. Στην ιδιωτική τηλεόραση τα ζητήματα που τίθενται, είναι με βάση και τη φυσιογνωμία του κάθε καναλιού και την πορεία πλεύσης του. Τα θέματα για την Αγία Σοφία, την Άλωση της Πόλης, η διπλή εκπομπή για τη Δίκη των Έξι, εκπομπές τις οποίες είδε ο κόσμος, απλά δεν θα φάνταζαν τόσο φυσιολογικές και δεν θα είχαν τύχη σε κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης που ασχολούνται συνεχώς με ριάλιτι ή συνταγές μαγειρικής. Ούτως ή άλλως, τα ιστορικά θέματα ήταν τα προνομιακά θέματα της εκπομπής. Απλώς, επεκτείναμε λίγο τη θεματολογία. Η ??Δίκη των Έξι?? είναι ένα εξειδικευμένο θέμα, το οποίο όμως προέκυψε μέσα από την τετραπλή εκπομπή για τη Μικρά Ασία, με τη συμμετοχή μάλιστα σε αυτήν, πολλών Ερυθραιωτών. Κάναμε επίσης τα μεγάλα ολοκαυτώματα των Γερμανών ναζί στην Ελλάδα. Είχαμε ξεκινήσει τις εκπομπές αυτές στον Alpha και θα σας πω, μάλιστα, και κάτι σημαδιακό. Τη μέρα που μπήκαν οι νέοι Γερμανοί ιδιοκτήτες στο κανάλι, είχε προγραμματιστεί ??η Μάχη της Κρήτης??. Ήταν λίγο περίεργο πώς υποδεχτήκαμε τους νέους ιδιοκτήτες. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι, πάντως, την επόμενη χρονιά εγώ δεν ήμουν στον Alpha».

– Ποιες είναι οι ιστορίες που έβγαλες στον αέρα και σε άγγιξαν περισσότερο ως δημοσιογράφο;
«Μου αρέσουν τα ιστορικά θέματα και οι ροκ ιστορίες, ό,τι έχει σχέση με τη μουσική. Τα ιστορικά θέματα τα εκτιμώ πάρα πολύ, γιατί μαθαίνω κι εγώ μαζί με τη διερεύνηση του θέματος, τις άγνωστες γωνίες τους. Μια ιστορία που αγαπήσαμε και τη βάλαμε και στο βιβλίο ??Ιστορίες από τη Μηχανή του Χρόνου?? ήταν οι τεντιμπόις. Στο βιβλίο γράφουμε ότι ο αυθαίρετος αυτός νόμος εφαρμόστηκε για να τρομοκρατήσει του νέους. Το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο και δημοσιεύουμε σε μια σελίδα όλους τους τίτλους ενός μήνα, όπου κανείς καταλαβαίνει ότι υπήρχε μπαράζ περιστατικών ??παραβατικότητας??. Ένα από αυτά έγινε και στη Νέα Ερυθραία το 1958. Οι θρασύτατοι τεντιμπόις θα δουν τον τίτλο ??Εν Ερυθραία συνελήφθησαν??, διαπομπεύθηκαν στην Ελ. Βενιζέλου κουρεμένοι και οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο. Το αδίκημά τους ήταν ότι παρενόχλησαν έναν ιδιοκτήτη ξενοδοχείου, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Εθνική Τράπεζα».

– Ξαναγράφοντας τα ρεπορτάζ άλλων εποχών, αποκαλύπτετε επίσης ένα ρόλο που είχε αναλάβει ο Τύπος, όχι πάντοτε θετικό. Νομίζεις ότι σήμερα ο Τύπος δεν παίζει έναν τέτοιο ρόλο;
«Είδατε τώρα τι κριτική ασκήθηκε για τον τρόπο που μεταφέρθηκε η ιστορία της τρομοκρατίας. Πάντοτε γίνονται λάθη και υπερβολές, οι Αρχές πάντα θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους, να επιβάλλουν, ακόμη και να γράψουν το ρεπορτάζ, αν μπορούν. Η δική μας δουλειά είναι να τους αμφισβητούμε. Σίγουρα θα χρειαστούν και άλλες ??Μηχανές του Χρόνου?? στο μέλλον για να αποκαλύψουν τις άγνωστες πτυχές του σημερινού ρεπορτάζ».

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Συμπολίτη κ. Χρίστο Βασιλόπουλε,

    Η θετική αύρα, με την οποία πλημμυρίζει τον συναισθηματισμό μου η συνέντευξή σας αυτή, ασφαλώς και δεν “διεγέρθηκε” μόνο από δικές μου ευαισθησίες.
    Δικές σας ευαισθησίες την ωθούν.

    Συμπτωματικά την ίδια περίπου με εσάς εποχή, εγκαταστάθηκα στην Νέα Ερυθραία όταν γνώρισα τη σύζυγό μου και παντρευτήκαμε.

    Πολλές φορές «αναρωτήθηκα», αν δικαιούμαι να μιλώ για λογαριασμό αυτής της πόλης, (κάτι που σχεδόν ανελλιπώς κάνω, καλώς ή κακώς, με ή και χωρίς αφορμή).

    Η ύπαρξη ακόμα και σήμερα ενός τέτοιου προβληματισμού, μάλιστα εντονότερα από ποτέ, είναι τάχα αποτέλεσμα μόνο «δικής μου» ανεπάρκειας?

    Άραγε, ο «απλοϊκός» προβληματισμός μου, συνιστά ενδιαφέρον εύρους?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.