basteas_petros_skitso.jpg

Μπορεί η Ελλάδα να βλέπει το όνομα της τελευταίο στην κατάταξη των Ευρωπαϊκών χωρών σε αναπτυξιακές επενδύσεις, κοινωνική φροντίδα, περιβαλλοντική προστασία· μπορεί στον πίνακα με τις κοινωνικές ανισότητες, την ανεργία, την φτώχεια και την διαφθορά να παλεύουμε για την πρωτιά με την Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Λεττονία· αλλά όλα αυτά ουδόλως μας απασχολούν.
Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να μειώσουμε αυτό το ρημάδι το έλλειμμα. Όχι το αναπτυξιακό, το κοινωνικό, το περιβαλλοντικό, το πολιτιστικό. Όχι. Αυτό που μετράει είναι το δημοσιονομικό έλλειμμα. Γι αυτό το έλλειμμα μας πιέζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, τα άλλα ελλείμματα τους αφήνουν παγερώς αδιάφορους.
Το κράτος ξοδεύει περισσότερα απ όσα εισπράττει. Αναγκάζεται αν δανείζεται όλο και περισσότερο, το χρέος αυξάνει και δημιουργεί η υπερχρεωμένη Ελλάδα πρόβλημα στο ενιαίο νόμισμα, το ευρώ.  Να αδιαφορήσουμε για το μέλλον του ευρώ;
Βέβαια οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, είναι κύριοι και δεν μας υποδεικνύουν στα φανερά πως θα μειώσουμε το έλλειμμα. Ατύπως έδειξαν την δυσαρέσκειά τους για τις υψηλές συντάξεις των 700 ευρώ.
Η υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας μας έχει πείσει την πλειοψηφία των συμπατριωτών μας (57% σύμφωνα με την GPO) ότι τα μέτρα που προτείνει είναι μονόδρομος.  Εν συντομία τα μέτρα αυτά είναι στην κατεύθυνση που υποστήριζε προεκλογικά ο Κώστας Καραμανλής και «έφαγε πόρτα» με δέκα μονάδες διαφορά.  Περικοπή κοινωνικών δαπανών (ασφάλιση, κοινωνικά επιδόματα), μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, πάγωμα των προσλήψεων, κατάργηση των φοροαπαλλαγών των μισθωτών, αύξηση των έμμεσων φόρων, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα της οικονομίας (αποκρατικοποιήσεις, κλείσιμο δημοτικών επιχειρήσεων, βλέπε Καλλικράτης)
Το πιο πιθανό είναι τα μέτρα να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα και να χρειαστεί λίαν συντόμως να ληφθούν πρόσθετα μέτρα.
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αχνοφαίνεται στο βάθος του τούνελ, μετά και από αυτή την σημαντική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας των εργαζομένων, η προοπτική το έλλειμμα να μειωθεί και η οικονομία να βρεθεί σε θέση να αντιμετωπίσει το μέλλον από καλύτερες θέσεις.
Που θα βρεθούν τότε οι πόροι για να ξεκινήσει μια νέα αναπτυξιακή προσπάθεια;
Φορολογώντας εκ νέου τους εργαζόμενους; Θα έχουν φοροδοτικά εξαντληθεί.
Μειώνοντας και άλλο τις κοινωνικές δαπάνες; Κινδυνεύεις να έχεις ανεξέλεγκτες κοινωνικές εντάσεις.
Ή φορολογώντας, τότε, τον συσσωρευμένο πλούτο, τα εταιρικά μερίσματα, τα υπερκέρδη των τραπεζών, τις off shore, την παραοικονομία που εν τω μεταξύ θα έχει γιγαντωθεί;
Λίγο δύσκολο γιατί αυτό δεν το επιτρέπει η σύγχρονη θρησκεία μας (ασυδοσία των αγορών) αλλά και αν ήταν εφικτό γιατί τότε δεν το κάνουμε από τώρα να μην υποβάλλουμε τον κόσμο σε τόσες θυσίες;
Εδώ είναι το θέμα. Γιατί στο τραπέζι της  περιβόητης «διαβούλευσης» δεν έχουν πέσει όλες οι διαθέσιμες επιλογές.
Στο συρτάρι κρύβονται λύσεις άντλησης πόρων από τη φορολόγηση του φανερού γύρω μας αδήλωτου πλουτισμού και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, των τραπεζικών κερδών (το πρότεινε και ο Ομπάμα),  την άρση της προκλητικής ασυλίας των αιώνια φοροφυγάδων επαγγελμάτων, της αντιμετώπισης της κλοπής του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών.
Η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των πολλών και η κάλυψη των αναγκών τους δημιουργεί πλούτο, αποφέρει έσοδα στο κράτος και έτσι μπορεί να μειώσει τα ελλείμματά του. Αυτός ο δρόμος όμως απαιτεί ως βασική προϋπόθεσή του την αναδιανομή εισοδημάτων από τους έχοντες προς τους μη έχοντες και από την σπατάλη των λίγων προς τις επενδύσεις για τους πολλούς, την κοινωνία και το περιβάλλον.
Δυστυχώς και αυτές τις λύσεις δεν μας τις επιτρέπει η θρησκεία μας, η λατρεία των αγορών. Και οι κυβερνήτες της χώρας μας ουδέποτε υπήρξαν ασεβείς. Ούτε βέβαια και  μεις οι ψηφοφόροι τους…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.