moystaki_katerina.jpg

  1. Τα σύγχρονα πρότυπα των νέων, συχνά χτίζονται και καθορίζονται από την αυτοκρατορία της εικόνας. Ποιος πιστεύετε πως μπορεί να διδάξει τα παιδιά σήμερα να χτίζουν «εαυτούς» και όχι αντίγραφα;
  2. Οι μαθητικές εκλογές, εισάγουν τον μαθητή στον κόσμο του ενεργού πολίτη ή ποδηγετού-
  3. ται από τα κόμματα;
  4. Τα σχολεία, γιατί αδυνατούν να απελευθερώσουν την ψυχή ενός μαθητή;
  5. Ο Μέσι στην Μπαρτσελόνα αμείβεται με 140 ευρώ το δευτερόλεπτο για να «παίζει μπάλα».  Στην ίδια χώρα(αλλά και σε πολλές άλλες ανά την υφήλιο) πολλοί ? υπ? ατμόν – εργαζόμενοι  παίρνουν αυτό το ποσό κάθε 10 μέρες. Όλοι γνωρίζουν αυτή την πασιφανή αδικία, αλλά αποθεώνουν και πανηγυρίζουν με τον Μέσι και κάθε Μέσι. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει  αυτό;
  6. Ο πιθηκισμός και η ξενομανία, δεκαετίες τώρα, μας έκαναν να χάσουμε την ταυτότητα και να απομακρυνθούμε από την παράδοση μας. Πέρα από «SUVLAKI», «ΟΠΑ» και «ΤΖΑΤΖΙΚΙ», στα μάτια τουλάχιστον μιας σοβαρής ανθρωπότητας, υπάρχει κάποιο Ελληνικό  σημείο αναφοράς;
  7. Παρά τις όποιες ενστάσεις, μπήκαμε στον ΕΟΚ το 1979. Στην καθημερινή μας πρακτική  όμως, δεν ξεφύγαμε από «τον φτωχό νότο». Ετσι μας έβλεπαν πάντα. Υπήρχε πάντα ένα στρεβλό δίπολο: ΕΛΛΑΔΑ-ΕΥΡΩΠΗ, και όχι ΕΛΛΑΔΑ -ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΥΡΩΠΗ.  Πού ανήκουμε  τελικά;
  8. Ο υλικός πλούτος, μπορεί να συμβαδίσει με τον πνευματικό πλούτο;  «Οι αγανακτισμένοι πολίτες» είναι η επιστροφή των νέων κυρίως ανθρώπων στο πολιτικό σκηνικό ή μια ύστατη κοινωνική κραυγή; Το σύγχρονο αποτύπωμα της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη, ποιό είναι;

    1. Γιατί αυτός ο αφορισμός εναντίον των νέων; Ποια εποχή δεν ήταν η «εικόνα» πρότυπο, για όλες τις ηλικίες και για όλες τις τάξεις; Όλοι θέλαμε και θέλουμε κάπου να μοιάσουμε. Η παγίδα σ? αυτό είναι αν το πρότυπο μας, έχει και ποιότητα και διάρκεια ή μόνο φαίνεσθε.  Δεν είναι απαραίτητα κακό, λοιπόν, η «αυτοκρατορία της εικόνας» αλλά είναι σίγουρα κακό η αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε πιο μοντέλο από αυτά, που προβάλλονται μέσα από τις εικόνες τους, είναι κατάλληλο και δεν ενέχει κινδύνους για μας, που το αντιγράφουμε. Τα παιδιά ζουν και αναπτύσσονται στο οικογενειακό τους περιβάλλον και το σχολικό, απ? όπου εισπράττουν και τις πρώτες τους αρχές. Αν αυτές είναι δυνατές και καλά ριζωμένες τότε θα αντέξουν σε όλες τις μετέπειτα «σειρήνες», που στην ενήλικη ζωή τους θα συναντήσουν. Δύσκολα θα επηρεαστούν από οποιαδήποτε «φανταχτερή» και κενή περιεχομένου εικόνα. Νομίζω ότι όπως κάθε γενιά «νέων» είναι και αυτή παρεξηγημένη και δεν το αξίζει. Ο δικός μας καθρέπτης είναι αυτά τα παιδιά, και έχουν ανάγκες από αγάπη και κατανόηση.
    2.  Σήμερα σε μεγάλο βαθμό ποδηγετούνται από τα κόμματα, όμως αυτό δεν αποκλείει την συνειδητοποίηση των μαθητών και την συνειδητή συμμετοχή σε όσα τους αφορούν. Ασφσαλώς πολλές φορές η συμμετοχή και η ενεργοποίηση έχει αλλότριες αιτίες από την πρωταρχική και ουσιαστική του ενεργού πολίτη, όμως καθόλου δεν βλάπτει η αιτία για το γεγονός και το αποτέλεσμα.
    Για τον έναν ή τον άλλο λόγο, η ανάμειξη στα κοινά των μαθητών, είναι στοιχείο υγιούς κοινωνικής ζωής.
    Όλοι έχουμε τις δικές μας εμπειρίες από ανάλογες περιπτώσεις και όλοι έχουμε παραδείγματα ανθρώπων, που ξεκίνησαν αλλιώς ως νέοι και κατέληξαν αλλιώς ιδεολογικά ως ενήλικες, και αυτό ασφαλώς δεν είναι επιλήψιμο.
    3. Αυτό συνέβαινε πάντα και θα συμβαίνει πάντα, όσο τα σχολεία είναι «εργοστάσια» κονσερβοποιημένης μάθησης.
    Στο μέγιστο βαθμό συμβαίνει επειδή υπάρχουν «δάσκαλοι» που δεν είναι δάσκαλοι, που κάνουν το επάγγελμα μόνο βιοποριστικά και όχι σαν λειτούργημα.
    Όλοι έχουμε μνήμες από φωτισμένους δασκάλους, αλλά και από τους άλλους τους πολλούς, που δεν ήθελες ούτε να τους δεις ούτε να τους ακούσεις. Πιστεύω ότι τέτοιοι δάσκαλοι ή καθηγητές θα έπρεπε να αλλάξουν επάγγελμα για το καλό όλων. Αλλιώς θα ψάχνουμε όλοι για τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών».
    4. Όσο πιο φτωχός λαός, τόσο πιο επιρρεπής στο «άρτος,  οίνος και θεάματα». Κάποιος είπε ότι «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των φτωχών» και σαν ναρκωτικό έχει όλες τις δράσεις και επιπτώσεις αυτού του «εμπορίου».
    Οι «έμποροι ευτυχίας» πλουτίζουν σε βάρος των «χρηστών» οπαδών, με διάφορους και όχι πάντα σύννομους τρόπους.
    Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες μιας υπόθεσης «στημένων» παιχνιδιών, με τη συμμετοχή παραγόντων «ανωτέρων πάσης υποψίας». Και αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά ούτε στη χώρα μας αλλά ούτε και παγκόσμια δυστυχώς.
    Ο μόνος τρόπος που μπορεί να σταματήσει είναι να επανέλθουν τα αγωνίσματα στον ερασιτεχνικό τους χαρακτήρα, που σημαίνει άμιλλα και άθληση. Να  είναι μαζικός ο αθλητισμός, να μην αγοράζονται και πωλούνται οι αθλητές , να μην υπάρχουν Ανώνυμες Εταιρίες (ΑΕ) και  κυρίως να μη συμμετέχουν στην ενίσχυση τους οι Έλληνες φορολογούμενοι.
    Αν θέλουν να κάνουν αγοροπωλησίες ακριβών παιχτών, να καλλιεργούν φυτώρια χούλιγκανς και να «ελέγχουν» τα παιχνίδια, όχι μόνο δεν τους αξίζει οικονομική ενίσχυση, αλλά τους πρέπει σκληρή τιμωρία.
    Ο Μέσι και ο κάθε Μέσι βρίσκει εύφορο έδαφος επειδή η «αρένα» ήταν και θα είναι πάντα μέσο εκτόνωσης των ταπεινών μας συναισθημάτων, κυρίως του «ανδρισμού» μας.
    5. Δεν νομίζω ότι τα αίτια είναι ο πιθηκισμός και η ξενομανία αλλά η αδιαφορία μας για όλα τα άλλα εκτός από το χρήμα. Έτσι «ξεπουλήσαμε» την αυθεντικότητα των παραδόσεων μας, τις μπασταρδέψαμε και τις κάναμε «φολκ-κλορ», όπως μας είδαν οι διάφοροι σκηνοθέτες κάποιων κινηματογραφικών ταινιών, που στην ουσία προσπάθησαν να δώσουν τη δική τους καρικατουρίστικη και σκωπτική άποψη για τους Έλληνες δημιουργώντας κλισέ, όπως το ΟΠΑ, το συρτάκι, το τζατζίκι και το σουβλάκι, σαν αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά της νέας Ελλάδας. Και  τον περιστασιακά και πολλά υποσχόμενο εραστή, σαν χαρακτηριστικό του νεοέλληνα.
    Όμως όλα αυτά βρίσκονται στα μυαλά των επιφανειακά σκεπτόμενων ξένων, που για αυτούς το ταξίδι ταυτίζεται με απλές καλοκαιρινές διακοπές σε μέρη «εξωτικά» όπου θα μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο και την θάλασσα. Μέχρις  εκεί.
    Υπάρχουν όμως και οι άλλοι και δεν είναι λίγοι, που ξέρουν για τον ελληνικό πολιτισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, διαβάζουν Όμηρο, Καβάφη, Ελύτη και Σεφέρη, μελετούν τον Πλάτωνα και τους αρχαίους τραγικούς και αποκαλύπτονται μπροστά στη Αφροδίτη της Μήλου αλλά και βλέποντας έναν Γκύζη ή ένα Βαρώτσο.
    Όσους λοιπόν ενδιαφέρονται να μάθουν για την Ελλάδα και τους Έλληνες υπάρχουν όλα τα άλλα σημεία, αναφοράς, εκτός από τα κακόγουστα τσολαδάκια, τις φολκλορικές βραδιές με τα παραδοσιακά δήθεν σουβλάκια και τζατζίκι, όλα όσα εξασφαλίζουν έσοδα για μια σειρά εμπλεκομένων.
    Αλλά μη σας φαίνεται παράξενο ή υπερβολικό, ακριβώς τα ίδια συμβαίνουν και στα πιο «προηγούμενα» κράτη της Ευρώπης, που εξασφαλίζουν στους τουρίστες παρόμοιες καρικατούρες παραδοσιακής διασκέδασης.
    Το χρήμα πρώτα και πάνω απ? όλα.
    6. Αν κατάλαβα καλά, μια δική σας άποψη την θεωρείται δεδομένο.
    Προσωπικά πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι χώρα της Ευρώπης. Η σημερινή οικονομική της αδυναμία, δεν της στερεί όσα δικαιώματα πηγάζουν από αυτή τη σχέση, όπως πχ το VETO, ούτε την υποβαθμίζουν ως εταίρο.
    Το πρόβλημα δεν είναι μόνο της Ελλάδας ή του «φτωχού νότου» αλλά όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν έχει ξεπεράσει τις εγγενείς αδυναμίες της.
    Σε μια τέτοια ένωση θα πρέπει όλοι να προσφέρουν αναλογικά και οι δυνατοί να βοηθούν τους ασθενέστερους.
    Ακόμη οι διάφορες δραστηριότητες, οικονομικές ή άλλες, θα πρέπει να αναπτύσσονται ορθολογικά, ώστε να μην υπάρχουν ανισοκατανομές παραγωγής και ούτε διαφορές στα ισοζύγια εισαγωγών-εξαγωγών μεταξύ των ίδιων των χωρών της Ευρώπης.
    Οι χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να ενεργούν αυτόνομα και ανεξάρτητα επενδύοντας σε τρίτες χώρες ή εισάγοντας φτηνότερα προϊόντα απ? αυτές , όταν κάποια άλλα-κράτη-μέλη παράγουν ή μπορούν να παράγουν τα ίδια προϊόντα. Ακόμα και στο τομέα της μεταποίησης θα μπορούσαν να μπουν προστατευτικοί φραγμοί.
    7. Ασφαλώς και μπορεί. Τέτοιου  είδους κανόνες και αφορισμοί δεν ισχύουν. Ο πλούτος δεν είναι αναγκαστικά προϊόν αθέμιτης ή εγκληματικής συμπεριφοράς. Πολλοί άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων εν ζωή έχουν πλουτίσει από την πνευματική ή καλλιτεχνική τους δραστηριότητα.
    Άλλωστε, ως γνωστών, οι «χορηγοί» ήσαν και είναι πλούσιοι οι οποίοι υποστηρίζουν τις πνευματικές, καλλιτεχνικές και αθλητικές δράσεις. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, μέσα και έξω από την Ελλάδα υπήρξαν πλούσιοι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης. Φιλόσοφοι, ερευνητές, επιστήμονες, ποιητές, ζωγράφοι ήταν μεταξύ αυτών.
    Ασφαλώς δεν είναι οι πολλοί, μα ούτε και οι πλούσιοι είναι οι πολλοί, στο κοινωνικό παγκόσμιο σύνολο.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.