ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

  1. Φιλοπατρία, ανδρεία, καρτερία, πειθαρχία, αγωνιστικό πνεύμα. Αυτές θεωρούνται, πολλές δεκαετίες τώρα, οι ύψιστες στρατιωτικές αρετές. Ο  Ελληνας πολίτης, αισθάνεται «στρατιώτης» ή «στρατευμένος»;
  2. Οι σκιές των λησμονημένων μας προγόνων συχνά «μας ακουμπάνε  στον ώμο». Η ιστορία αυτού του τόπου άφησε μπροστά μας ένα τεράστιο φορτίο. Μπορούμε να το σηκώσουμε;
  3. Ποιά αισθήματα σας προκαλεί το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη;
  4. Δεδομένου ότι η μνήμη του νέο-Ελληνα εξασθενεί πολύ γρήγορα, τι από τα δύο θα σας ικανοποιούσε περισσότερο: ένα αξίωμα ή μια νίκη στο  πεδίο της «μάχης»;
  5. Ένα έθνος χρειάζεται ήρωες ή συνειδητοποιημένους πολίτες;
  6. Οι «αρχαίοι» Ελληνες έκαναν το καθήκον τους. Οι «αθόρυβοι» Ελληνες διαπρέπουν εκτός χώρας. Οι «πλατύστομοι» Ελληνες δεν ομονοούν. Τι φταίει γι΄ αυτό;
  7. Ο Κάφκα, πριν από 90 χρόνια στη ΔΙΚΗ, έγραφε: «Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τα δεχτούμε όλα σαν αληθινά, απλώς πρέπει να τα δεχτούμε σαν αναγκαία. Το ψεύδος, γίνεται παγκόσμιος κανόνας». Ποια αλήθεια μπορεί να αλλάξει αυτή την προφητική διαπίστωση;

1.Το συναίσθημα του σύγχρονου έλληνα, με καμία από τις παραπάνω αυτές έννοιες, ή με σχεδόν καμία, για να μην αδικήσω κάποιους ευπατρίδεις, δεν επηρεάζεται τούτη την περίοδο του βίαιου κοινωνικού εξανδραποδισμού και της υποτέλειας που βιώνει. Αν και αναμφίβολα τις διαθέτει όλες αυτές τις υπέρτατες αρετές και αξίες, νομίζω πως ότι σήμερα αισθάνεται, είναι εγκλωβισμός, αιχμαλωσία, ντροπή και προδοσία, για τις επί σειρά ετών ατομικές του, κοινωνικές και πολιτικές επιλογές.
2. Τούτο τον σκιερότατο καιρό, που οι ελλειπτικοί κυβερνήτες, εσκεμμένα ξεπουλούν ότι ιστορικό, πνευματικό, κοινωνικό και δημόσιο απομένει, η φιλοτιμία, η αγωνιστικότητα και το πάθος, θα εγερθούν. Συμβαίνει άλλωστε και γιγαντώνεται από συλλογικότητες που απεγκλωβίζονται και ξεπερνούν τον επιτηδευμένο φόβο, κάθε μέρα στις πλατείες της χώρας. Ασφαλώς μπορούμε ως λαός και θα αντέξουμε το φορτίο των κοινωνικών αξιών, αν αλλάξουμε εδώ και τώρα, την πολιτική θεώρηση που μας έφερε στην υποτέλεια.
3.Η Ελλάδα, καθιερώθηκε στην παγκόσμια κοινότητα από την ιστορία, την επιστήμη, τη γλώσσα, τη δημοκρατία, τους απελευθερωτικούς αγώνες και τις κοινωνικές της αξίες, ως έθνος ανάδελφο και δυσανάλογα ισχυρό, με βάση τον πληθυσμό και τα εδάφη του. Υπάρχουν αξίες, που σε κάνουν ταπεινό προσκυνητή μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη, μα περισσότερες σε θλίβουν, αν κριτικά το βλέμμα σου ανοίξεις, ακριβώς πίσω από αυτόν, ψάχνοντας λαθεμένες πολιτικές και αποφάσεις, ως την αρχαιότητα.
4. Το ένα, δεν αναιρεί κατ? ανάγκη το άλλο, αν το πεδίο των επιλογών σου εντάσσεται στη συλλογικότητα, όπου εκεί, το αξίωμα, είναι υποδεέστερο του αποτελέσματος της συλλογικής προσπάθειας. Αρνούμαι τη άποψη, πως εξασθενεί γρήγορα η μνήμη του νέο-έλληνα και πιστεύω, πως για αυτή την εξασθένηση, ευθύνονται πρώτα και πάνω από όλα, οι ταγοί του τόπου. Αυτοί διαμορφώνουν την ηθική, την αξιοπιστία, την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη, που καθοδηγούν το νέο-έλληνα.
5. Η επιβίωση ενός έθνους και ιδιαίτερα του ελληνικού, όπου ενώνει ανατολή, δύση, βορά και νότο, με τον πλούσιο και ανεκμετάλλευτο ορυκτό του πλούτο, τις αμέτρητες παραλίες, με διαρκή ηλιοφάνεια και από τις σπάνιες κλιματικές συνθήκες στον πλανήτη, εδράζει στην καθημερινή συλλογιστική συμφερόντων και υπονομεύσεων. Ελάχιστοι εκ των ηγετών του μέχρι σήμερα, τίμησαν την ιστορία του και ελάχιστα η κοινωνική και δημόσια λαϊκή συνείδησή του, ζήτησε συλλογικά, ισονομία, ανάπτυξη και αξιοπρέπεια.
6. Η διαχρονική Ελλάδα, ήταν πάντα φωτεινή και υπηρετήθηκε άλλοτε άξια, άλλοτε όχι. Στη οικονομική κρίση που διέρχεται και δεν είναι μόνο δική της, χειρότεροι απ? τους σημερινούς ταγούς, δεν θα της τύχαιναν. Ήρθαν, ως ανιστόρητοι, μωροί, φοβισμένοι, τρομοκρατώντας το λαό, εξαντλώντας τον οικονομικά, πασχίζοντας να μην αγωνιστεί, να μην ομονοήσει, υποταγμένοι με απίστευτη εμμονή, σε εκμεταλλευτές και κερδοσκόπους. Δυναμικοί και άξιοι είναι οι Έλληνες, μα και θύματα της υποκρισίας τους.
7.Ο λαός μας, πλανημένος και προδομένος, δεν έγινε μέχρι σήμερα κυρίαρχος της βούλησής του. Εμποδίστηκε κάθε φορά που θέλησε να υψώσει τη φωνή της συνείδησης και δέχτηκε άκριτα, ρόλο κομπάρσου, στη διχαστική λογική του διαίρει και βασίλευε, των ταγών. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών, για ότι σήμερα βιώνει. Διακατέχεται από αρχηγική αντίληψη και ατομικότητα, αποθαρρύνει τη διαλεκτική, τη συνεννόηση, την συλλογική απόφαση. Στη συλλογική του λειτουργία, θα αναγνωρίσει την πραγματική αλήθεια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.