Χθες βρέθηκα με το αυτοκίνητο στη λεωφόρο Θησέως, στο ύψος της Καστρίτσας και συγκεκριμένα, σε απόσταση διακοσίων μέτρων από τα φανάρια της οδού Αγ. Σαράντα. Κατευθυνόμουν από Εκάλη προς Ν. Ερυθραία.
Ξαφνικά βλέπω μια χελώνα να κινείται αργά στο οδόστρωμα, ίσα που πρόλαβα να την αποφύγω στρίβοντας απότομα το τιμόνι αριστερά. Δεν μπορούσα να σταματήσω για να τη βάλω στην άκρη ή να τη πάρω μαζί και να την ελευθερώσω σε πιο ασφαλές μέρος, επειδή πίσω μου ακολουθούσαν άλλα αυτοκίνητα και θα καταλήγαμε σε καραμπόλα και μετά άντε να τους εξηγήσεις και να το δεχθούν, ότι όλο αυτό το κακό προκλήθηκε για να σωθεί μια χελώνα.
Παρακολουθούσα με αγωνία την τύχη της και με κομμένη την ανάσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Ένα, ένα τα αυτοκίνητα, έκοβαν απότομα το τιμόνι για να την αποφύγουν. Κατάφερα να έχω άμεση αντίληψη,  μέχρι να φτάσει στη διαχωριστική γραμμή και να μπει στο αντίθετο κυκλοφοριακό ρεύμα, σώα και ασφαλής. Η καμπυλότητα του δρόμου και η απόσταση δεν μου επέτρεπαν πλέον, να παρακολουθήσω την πορεία της χελώνας και την έκβαση του «τολμήματος» της, να περάσει απέναντι, μέσω μιας κεντρικής λεωφόρου.
Σκέφτηκα να γυρίσω πίσω για να μάθω για τη τύχη της, δευτέρα όμως σκέψη με απέτρεψε. Και  αν την είχαν σκοτώσει; Προτίμησα να τη θεωρώ ζωντανή, εθελοτυφλούσα βέβαια, αλλά καλύτερα έτσι.
Είναι γεγονός ότι δεν μου έφευγε από το μυαλό.
Έχω πολύ καιρό να δω χελώνα, στην περιοχή, έτσι ελεύθερη στη φύση, συνήθως είναι οικόσιτο, που φιλοξενείτε από κάποιον φιλόζωο.
Η περιοχή στην οποία εκινείτο, δίπλα στην εκτός σχεδίου, δηλαδή επί το πλείστον αδόμητη και με φυσική βλάστηση, μου επέτρεπε να σκεφτώ ότι επρόκειτο για μη οικόσιτο ζώο. Ήθελε να μεταναστεύσει στην απέναντι πλευρά, για καλύτερες συνθήκες ζωής. Η περιοχή που ζούσε, κατά πάσαν πιθανότητα, έγινε εχθρική για αυτή. Άνθρωποι  παρενέβησαν κατέστρεψαν τη φωλιά της και τα νεαρά χελωνάκια. Ξερίζωσαν τα χόρτα και η γη έμεινε στείρα και σκαμμένη. Έμεινε χωρίς σπίτι και τροφή. Περιπλανήθηκε εκεί γύρω, μήπως και μπορεί να επιβιώσει, γιατί ποιος θέλει να εγκαταλείψει τον τόπο του, αν δεν εξαντλήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του σ? αυτόν; Κανείς! Ούτε οι χελώνες!
Μεγάλη η απόφαση που πήρε. Για αυτήν, το πέρασμα αυτού του δρόμου, ισοδυναμεί με το πέρασμα του Ατλαντικού. Ίδιοι οι λόγοι και στις δυο περιπτώσεις. Αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά σιγά-σιγά άρχισα να κάνω συνειρμούς με τους μετανάστες, με τους πρόσφυγες και μ? όλους εκείνους, που ψάχνουν μια καλύτερη τύχη σε ξένους τόπους.
Αυτή η χελώνα με προβλημάτισε και μ? έκανε να την αγαπήσω, για την τόλμη της, την απέλπιδα προσπάθεια της και το σταθερό, αργό και χωρίς βήμα προς τα πίσω, περπάτημα της. Αποφασισμένη για όλα θαρρείς.
Με το κεφάλι κάτω, με πείσμα, προχωρούσε προς το πεπρωμένο της, αυτό το τόσο άγνωστο, αλλά το τόσο γοητευτικό και ελπιδοφόρο.
Δεν ήξερε αν θα προλάβαινε ζωντανή να περάσει απέναντι. Δεν είχε ιδέα τι την περίμενε! Και αν ακόμη κατάφερνε να περάσει το δρόμο, είχε και την τσιμεντένια τάφρο να «πηδήξει». Και  αν πάλι τα κατάφερνε να φτάσει επιτέλους στον απέναντι κήπο, τα φυτοφάρμακα την περιμένουν ή ίσως κάποιος άλλος τρόπος θανάτου της. Κανένας κηπουρός δεν τη συμπαθεί, αφού ζει από τα πράσινα φύλλα των φυτών. Και αυτά τα συγκεκριμένα φυτά δεν είναι ό,τι και ό,τι, έχουν «ονοματεπώνυμο», δεν μπορεί να τα τρώει μια χελώνα του δρόμου!
Διάβασα ότι από τα 270 είδη χελώνας τα 110, απειλούνται με εξαφάνιση.
Πυρκαγιές και ανθρώπινη δραστηριότητα, μετέτρεψαν τα δάση σε αφιλόξενους τόπους για τα ζώα που ζούσαν σ? αυτό το περιβάλλον. Πολλοί θα θυμούνται ίσως, ότι στις παρυφές της Πεντέλης, στα όρια της πόλης κατέβαιναν αλεπούδες, όταν όμως η ανθρώπινη παρέμβαση στο δασικό οικοσύστημα, ελάττωσε σοβαρά την τροφή, οδηγήθηκαν σε ολικό αφανισμό. Βέβαια και η συντεταγμένη πολιτεία, συνέβαλε σ? αυτό από άγνοια και έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στο περιβάλλον με την επικήρυξη τους. Και να ήταν το πρώτο ή το τελευταίο;
Είναι γνωστό σ? όλους πια ότι το περιβάλλον είναι μια λεπτή ισορροπία φυτών, ζώων, ανθρώπων, νερού, αέρα, δασών, ποταμών, λιμνών και άλλων.
Με υπαίτιο τον άνθρωπο και τη δραστηριότητες του, η ισορροπία αυτή έχει φτάσει στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής.
Η φύση είναι πολύ υπομονετική και αρκετά ανεκτική, αλλά δεν συγχωρεί ποτέ και τίποτα! Επιστρέφει στον άνθρωπο την αγένεια του απέναντι της, το θράσος του και την αμετροεπή συμπεριφορά του. Και από φίλη, γίνεται σκληρός εκδικητής!
Αυτή η μικρή, απροστάτευτη, διωγμένη χελώνα, με έκανε να σκεφτώ όλα αυτά, θυμίζοντας μου ότι όλοι μας μικροί μεγάλοι, μπορούμε με τη συμπεριφορά μας και τον καθημερινό τρόπο ζωής μας να συμβάλλουμε στη διάσωση της φύσης, δηλαδή της ίδιας μας της ζωής.
«Αυτό που μας μαθαίνει η Ιστορία είναι ότι ακόμα και η πιο μικρή δράση έχει σημασία?Δεν είναι οι ηρωικές πράξεις που φέρνουν τα κοινωνικά κινήματα. Τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα, που κάτι πετυχαίνουν, εμφανίζονται επειδή εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν μικρά πράγματα και σε συγκεκριμένες στιγμές.
Όλα αυτά τα μικρά πράγματα αθροίζονται και τότε έρχεται η αλλαγή.
Αν συμμετέχετε σ? ένα κίνημα, έστω και με την πιο μικρή πράξη, αν συμμετέχετε στον αγώνα για μια πραγματική δημοκρατία, είτε η προσπάθεια αυτή στεφτεί με επιτυχία είτε όχι, είτε κερδίσετε μια νίκη, είτε όχι, απλώς και μόνο με την συμμετοχή σας στον αγώνα η ζωή σας θα γίνει καλύτερη, η ζωή σας θα αποκτήσει νόημα, η ζωή σας θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα» *

Σημείωση:
* Απόσπασμα από την ομιλία του Αμερικανού ακτιβιστή και ιστορικού, Χάουαρντ Ζίν στην Αθήνα (Μάιος 2009) με τίτλο «Η δράση των πολιτών ως προϋπόθεση της δημοκρατίας»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.