Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, ήταν εξέγερση και πάλη λαϊκή… Η εξέγερση στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του 1973 ένωσε φοιτητές, εργάτες, αγρότες, όλο το λαό, σε ένα μεγαλειώδη αντιδικτατορικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιφασιστικό αγώνα μέχρις εσχάτων.  Το Πολυτεχνείο ζει 35 χρόνια μετά. Η εξέγερση του Νοέμβρη παραμένει ζωντανή, επίκαιρη.
Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ακόμα ζητά δικαίωση. Η παγκόσμια οικονομική κρίση βυθίζει τους εργαζόμενους, κυρίως τους νέους μας, στην εξαθλίωση. Δεν αγωνίστηκαν τότε για γενιές των 700 ευρώ, χωρίς ασφάλεια, για στρατιές ανέργων πτυχιούχων και απολυμένων χωρίς ελπίδα.
Δεν αγωνίστηκαν τότε για να αναγνωρίζονται κολέγια, κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, να γίνονται προσπάθειες με κάθε τρόπο να λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ τα δημόσια ΑΕΙ συνεχώς να υποβαθμίζονται.
Χθες, όμως, 17 Νοέμβρη 2008, στην πορεία, τη μεγάλη πορεία, θαύμασα τους νέους μας, τα παιδιά μας, μια γροθιά, να ανεβαίνουν δυναμικά, γελαστά, προς την αμερικανική Πρεσβεία, με τα πανώ τους, αψηφώντας την καταρρακτώδη βροχή, βρεγμένα μέχρι το κόκκαλο, αγκαλιασμένα, να φωνάζουν συνθήματα…
«Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!!», σκέφτηκα. «Ας λένε ό,τι θέλουν ορισμένοι για τις νέες γενιές!!».
Σε γερούς, όμορφους, νέους αγωνιστές πέρασε η σκυτάλη.
Αυτά τα νιάτα, τα παιδιά μας, αυτή η γενιά, θα συνεχίσει να αγωνίζεται, να διεκδικεί καλύτερη παιδεία, υγεία, εργασία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, μέχρι τη τελική νίκη.
Αυτοί οι νέοι, τα παιδιά μας, θα τα καταφέρουν  καλύτερα  από  εμάς,   το  διάβαζες  στα βρεγμένα μάτια τους, στον τρόπο που ατενίζουν με πάθος, αποφασιστικά το μέλλον!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.