TOY ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Όταν το οικονομικό κατεστημένο, επιχειρεί να επαναφέρει την σύγχρονη ζωή στον εργασιακό μεσαίωνα (αύξηση επιτοκίων από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, «υποταγή σε αυτό» του Συμβούλιου Υπουργών Απασχόλησης, από την απόφαση να καταργήσει το ανώτατο νόμιμο ωράριο των 48 ωρών την εβδομάδα, ανοίγοντας την πόρτα ακόμα και για πάνω από 65 ώρες απασχόλησης την εβδομάδα), πολιτικές που οδηγούν μαθηματικά στις εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης, της προ του 1919 εποχής, όπου αιματηροί αγώνες, έφεραν τις σημερινές κατακτήσεις δημοκρατίας, ελευθερίας και δικαιοσύνης, τις οποίες καλούνται ξανά οι εργαζόμενοι και η κοινωνία να περιφρουρήσουν από τη νέα εισβολή. Όταν απέναντι σε αυτά, το εργατικό κίνημα εθελοτυφλεί (αν εξακολουθεί να υφίσταται ως τέτοιο), καθώς έφτασε αμυνόμενο να διεκδικεί, ακόμα και τη διατήρηση των κεκτημένων που με πείσμωνες αγώνες έχουν κατακτηθεί και δεν θα πετύχει, όσο παραμένει διασπασμένο στη χώρα και ασύνδετο στην Ε.Ε. πλην της αναξιοπιστίας του, το ερώτημα γίνεται επιτακτικό. Μπροστά στη μονεταριστική λογική των αριθμών, που μέσω της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας προωθούν το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, αγνοώντας επιδεικτικά στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του ανθρώπου), παρεμβαίνοντας αφαιρετικά στις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις, (αύξηση κόστους ζωής και χρόνου εργασίας, ύφεση μισθών και συντάξεων, μείωση κοινωνικής ασφάλισης, πολλαπλασιασμός των φτωχών, συρρίκνωση δημόσιου χώρου, κλιματική επιβάρυνση), η ριζοσπαστική και κινηματική αριστερά στη χώρα και την Ε.Ε. πως απαντούν;
Μπροστά στη κρίσιμη αυτή εξέλιξη, ξενίζει η στάση εκείνων που επιμένουν δογματικά, αρνούμενοι την κοινή προγραμματική δράση, προβάλλοντας την ανυπακοή ως μέτρο πίεσης. Ανυπακοή γιατί και σε ποιους; Στην Κυβέρνηση και τους ομοτράπεζους στην Ε.Ε. του κ. Πρωθυπουργού, που ποτέ δεν άκουσαν και ούτε πρόκειται να ακούσουν τέτοιες «άσφαιρες» αιτιάσεις; («Άσφαιρες», όσο δεν αγγίζεται η κυριαρχία τους, στη στήριξη των συμφερόντων του οικονομικού κατεστημένου, ούτε αμφισβητείται το δικομματικό σύστημα το οποίο υπηρετούν). Αντίθετα, θεωρούν τέτοιες αιτιάσεις, ως αναπόσπαστο και χρήσιμο μέρος εξισορρόπησης τους στο σύστημα. Μήπως στην Αξιωματική Αντιπολίτευση και τον Πρόεδρό της, Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την τρέχουσα περίοδο, που πρόσφατα μαζεύτηκε στο Λαγονήσι και πήρε «φιλολαϊκές» και κλιματικής «προστασίας» κ.τ.λ. αποφάσεις, τις οποίες ουδέποτε σεβάστηκε από θέσεις κυβερνητικής εξουσίας; Ειδικότερα στη χώρα μας, μωροφιλόδοξους που πρόταξαν εκτός συλλογικότητας τέτοιες θέσεις, τους χρησιμοποίησε ως δεκανίκι για να τους αδειάσει στα αζήτητα της κοινωνικής πολιτικής, ως στημένες λεμονόκουπες, υποκύπτοντας στις επιθυμίες του οικονομικού κατεστημένου.
Αν ο εκρηκτικός μηχανισμός που τοποθετήθηκε πρόσφατα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στα Χανιά, έχει χαρακτήρα τιθάσευσης και συμμόρφωσης στο υπάρχων σύστημα, τότε ο πολιτικός αυτός φορέας, βρίσκεται σίγουρα σε σωστό προς την κοινωνία δρόμο. Ενοχλείται το οικονομικό κατεστημένο από την εμβόλιμη παρουσία του στο δικομματικό σύστημα και επιχειρεί να τον «συνετίσει». Ιδιαίτερα, όταν γνωρίζει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει και υποχρεούται να παρουσιάσει άμεσα στην ελληνική κοινωνία, τη δική του εναλλακτική πολιτική πρόταση κυβερνητικής εξουσίας, για την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου και τη χρησιμοποίηση της ενέργειας, με όρους κλιματικής και περιβαλλοντικής προστασίας, στον αντίποδα ακριβώς, της σημερινής οικονομικής και ενεργειακής πολιτικής. Οφείλει να αντιδράσει δημιουργικά, ώστε να μην επιτρέπει να γίνονται ξανά και ξανά «επεισόδια» της διαρκούς αδιαφάνειας του «καθεστωτικού» δικομματισμού, όπου οι επιθέσεις σε βάρος μη αρεστών περισσεύουν, ενώ μπροστά στις δικές του πολιτικές ευθύνες, βρίσκει πάντα «άλλοθι» και «εξαγνισμό» στην παραγραφή, με πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Το στίγμα των οποίων, μορφοποιείται ήδη, στο βάθος της αδιαφάνειας του συστήματος.
Είναι απολύτως σαφές στην κοινωνία και πρέπει να γίνει βαθειά συνείδηση σε όλους τους συντελεστές του ΣΥΡΙΖΑ, ότι τα μεγάλα «πρέπει» της πολιτικής ζωής του σήμερα, απευθύνονται σε αυτόν τον πολιτικό χώρο, καθώς προβάλλει ως η εν δυνάμει εναλλακτική λύση. Ας ακούσουν όλοι, τούτη τη φωνή του Αλέκου Αλαβάνου, όπως διατυπώθηκε για μια ακόμα φορά, σε συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 22ας Ιουνίου, όπου ανάμεσα σε άλλα υπογραμμίζει.  Να ξεφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την παραδοσιακή αντίληψη της αριστεράς, που αρκείτε να εξασφαλίσει μια μικρή θέση στο σύστημα χωρίς να το αμφισβητεί πολιτικά. Να φύγει από την κουλτούρα ενός μουσειακού αριστερού μικρόκοσμου, που καταναλώνεται σε εσωτερικές διαμάχες. Να προβάλει τη συγκρουσιακή του φυσιογνωμία προς την Κυβέρνηση και τον δικομματισμό, πυροδοτώντας ζωντανά κινήματα σε μια κοινωνία που νανουρίζεται από τα μέσα ενημέρωσης, όπως με το άρθρο 16. Να συγκροτήσει σε βάθος το πρόγραμμά του, δεδομένου ότι οι κοινές θέσεις μιας δύναμης που διεκδικεί απλά την είσοδό της στη βουλή, δεν αρκούν για μια δύναμη από την οποία προσδοκά πολλά η κοινωνία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.