ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Γεννήθηκα στον όμορφο προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Ερυθραίας από πρόσφυγες γονείς, μεγάλωσα λόγω του επαγγέλματος του πατέρα μου με τους Ερυθραιώτες τους τεχνίτες, τους εργάτες και τους βιοπαλαιστές επαγγελματίες.  Το πολιτικό φρόνιμα της πλειοψηφίας των συγχωριανών μου και της οικογένειάς μου ήταν δημοκρατικό και πάντα προσδοκούσαν μια κυβέρνηση που να προστατεύει τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων και να τους εξασφαλίζει μια καλύτερη ζωή.
Όταν ήμουνα παιδί (όπως έχω περιγράψει και στο βιβλίο) μου καθόμουνα στο μαγαζί του πατέρα μου δίπλα στον παππού μου.  Όταν ήταν προεκλογική περίοδος οι πελάτες που ερχόντουσαν που ήταν και φίλοι του πατέρα μου, καθόντουσαν και τους κερνούσε και κανένα ουζάκι.  Το ένα ούζο γινόταν δυο και η συζήτηση άναβε.  Όταν ανέβαιναν οι τόνοι ο παππούς έλεγε «Μην μαλώνετε μην φωνάζετε, άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος,  όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουνε».  Κανείς δεν έδινε σημασία στα λόγια του παππού.  Μεγάλωσα κι εγώ με αυτή την προσδοκία.  Να έρθει μια δημοκρατική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση λαϊκή.
Πρώτη φορά ψήφισα το 1961 και είχα την ικανοποίηση να κερδίσει η παράταξη της αρεσκείας μου που ήταν και η επιλογή των 3/4 του ελληνικού λαού.  Η ικανοποίηση αυτή δεν κράτησε πολύ και πριν να δούμε καν τα αποτελέσματα της επιλογής ένας πολιτικός εφιάλτης, προδότης δεν πρόδωσε μόνο τους συναδέλφους του της παράταξης του, πρόδωσε τη γνώμη των 2/3 του ελληνικού λαού.  Το τι επακολούθησε είναι γνωστό.  Την περίοδο της χούντας δεν ησύχαζα νόμιζα ότι είχα αλλεργία.  Ουδέποτε εκφράστηκα ευμενώς για τους συνταγματάρχες, τους κατηγορούσα και έκανα το λάθος να φέρομαι εχθρικά και σε όσους συμφωνούσαν μ αυτούς.
Παρ όλο που όλα τα παρακολουθούσαν και τα ήλεγχαν κανείς δεν μ έκλεισε στο κρατητήριο κανείς δυστυχώς δεν μου έδωσε δυο χαστούκια .  Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο ίσως ήμουν ένας βουλευτής κι εγώ που το μόνο που θα είχα να προβάλω για τον εαυτό μου θα ήταν η αντιστασιακή μου δράση και η κατόπιν δράση υπέρ του συμφέροντός μου.  Πέρασε η χούντα και καινούριες τώρα προσδοκίες γεννήθηκαν, καινούργιες ελπίδες.  Για αλλαγή .
Για μια πατρίδα ελεύθερη, ανεξάρτητη, υπερήφανη που να ανήκει στους έλληνες. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.  Οπαδός κι εγώ αυτής της προσδοκίας δεν έχανα ευκαιρία για να μιλάω στο μαγαζί με τους πελάτες για την αλλαγή που θα έρθει και πρέπει να την υποστηρίξουμε.  Ο πατέρας μου μεγάλος τώρα παππούς μου έλεγε « Γιάννη μην μιλάς, δεν είναι σωστό μέσα στο μαγαζί να εκδηλώνεσαι.  Μαύρος σκύλος, άσπρος σκύλος παιδί μου κι όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουνε».
Ήρθε η αλλαγή και κάθε μέρα που περνούσε ήταν μια προδοσία μια απογοήτευση.  Μέχρι που φτάσανε στη γελοιότητα και μετά στη δραματική περίοδο της οχταετίας του Σιμήτη.  Αυτή την περίοδο δεν την πέρασα με αλλεργία αλλά με κίτρινο πυρετό.  Νομίζω δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω το λόγο.  Θυμηθείτε κτηματολόγιο , θυμηθείτε ληστεία του ελληνικού λαού με το χρηματιστήριο και το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων, άλλοι τα φάγανε και άλλοι πληρώνουν ακόμα.  Για την μετά Σιμήτη περίοδο τίποτα δεν με εκπλήσσει διότι πάντα κάτι τέτοιο περίμενα να συμβεί.
Την περίοδο της επταετίας πρώτη φορά βγήκα στο εξωτερικό.  Όταν έδειξα το διαβατήριό μου στο Ιταλικό τελωνείο οι δύο τελωνιακοί υπάλληλοι που το είδαν κούνησαν το κεφάλι τους και το χέρι τους όταν είδαν Ελλάδα.  Ντράπηκα τι να τους πω ότι για τη χούντα δεν φταίω εγώ.  Τώρα δεν τολμώ να βγω εκτός συνόρων.  Τι να πω ότι είμαι από τη χώρα της ΕΟΚ με τους μεγαλύτερους κλέφτες πολιτικούς.  Τη πρώτη χώρα σε όλα τα αρνητικά και στην τελευταία σε όλα  θετικά επιτεύγματα.
Και τώρα μας λένε να ψηφίσουμε.  Να εκλέξω ποιόν;  Αφού κανείς δεν αξίζει και να το στείλω που, στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο; Εγώ γνώρισα μια Ευρώπη με μία Μεγάλη Βρετανία του Τσόρτσιλ. Του μεγάλου πολιτικού.  Σήμερα οι Άγγλοι πολιτικοί πιάστηκαν κλέβοντας οπώρες.  Και ας έχουνε δημοκρατία και βασιλεία μαζί.  Γνώρισα μια Γαλλία του μεγάλου Ντεγκόλ.  Σήμερα έχουμε τη Γαλλία του Σαρκοζί που γελάει συνεχώς σαν γελωτοποιός και το μόνο θετικό το οποίο έχει να επιδείξει είναι η καλλίγραμμη γυναίκα του.  Στην Ιταλία έχουμε τον Μπερλουσκόνι, πάμπλουτος ελέγχει όλα τα κανάλια της τηλεόρασης άρα αυτός διαμορφώνει την αντίληψη των πολιτών.  Για εκείνο που μπορεί να καυχηθεί είναι τα πολλά λεφτά του και τις πολλές γκόμενες.  Γι αυτό τον χωρίζει η γυναίκα του και ας λέει ότι τον χωρίζει γιατί δεν ανταποκρίνεται στις οικογενειακές του υποχρεώσεις.  Την  Γερμανία  κάποτε την κυβερνούσε ο Αντενάουερ σήμερα η Μέρκελ, η εμφάνισή της με μπικίνι ήταν απογοητευτική, ίσως πάει στην Ελβετία και της κάνουν κανένα μερεμέτισμα και φορέσει κανένα πιο μοντέρνο και αποκαλυπτικό μπικίνι για να την θαυμάσουμε.
Αυτές τις σκέψεις έκανα και δεν πρόκειται με κανένα τρόπο να χάσω το τριήμερο στην εξοχική μου παράγκα κοντά στη θάλασσα παρέα με τον σκύλο μου, εκεί που κατεβάζω ωραίες ιδέες όπως αυτή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.