Vellios_thomas

28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. Εθνική εορτή. Μνήμη, άλλοτε συλλογική κι άλλοτε ατομική.Τότε, από τα χαμηλά σπίτια ξεπρόβαλλαν η αποφασιστικότητα,το πείσμα,η συνείδηση, η ελπίδα και η πίστη για την υπεράσπιση πανάρχαιων αξιών, όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισονομία.
Σήμερα,από τα ψηλά σπίτια ξεπροβάλλουν και υψώνονται οι σημαίες,σαν μια συνήθεια που πρέπει να τηρηθεί, σαν ένα υπηρεσιακό πρωτόκολλο που το μόνο που του ανήκει είναι ένας αριθμός και μια ημερομηνία.
Είναι λάθος να ζείς στο παρελθόν.Είναι όμως σωστό να μαθαίνεις από αυτό. Πέρα σαν χρόνια από τότε που ο παππούς μου, όταν o «μνησιπήμων πόνος» του πολέμου γινόταν ήπιος, με κοιτούσε και μια εικόνα μου πρόσφερε: «Ελιωνα το χιόνι στην παλάμη μου κι έπινα νερό. Μα προχωρούσα. Ενας δρόμος υπήρχε. Μπροστά».
Κι εγώ,ένα μικρό παιδί που δεν καταλάβαινε, έπιανα την μπάλα και χανόμουν στον κήπο. Ο κήπος έμεινε ίδιος, κι ο παππούς φωτογραφία κρεμασμένη στον τοίχο.
Πέρα από τις μαθητικές παρελάσεις-παρωδία, που όλοι απλώς βαριούνται, πέρα από τις στρατιωτικές παρελάσεις, στις οποίες οι διπλοκουμπωμένοι πολιτικοί απαγγέλουν στο εκλογικό τους κοινό το ποίημα που αποστήθισαν,πέρα από τους αλλοεθνείς που πουλάνε σημαίες για να ζήσουν, υπάρχει μια αυτόφωτη, αψεγάδιαστη και ιερή αξία:ο ανώνυμος στρατιώτης που τότε χάθηκε στο σκοτάδι αλλά πίστεψε.
Ο ανώνυμος στρατιώτης που γύρισε λειψός, αλλά άκουσε το γέρο πατέρα του να τον προσφωνεί «ΑΞΙΟΣ!».
Ολοι αυτοί,που ακόμη και χωρίς πόδια, μας δίδαξαν πώς να περπατάμε.Κι όσοι, με το πέρασμα του χρόνου, αναχώρησαν,μέσα στην αξιοπρέπεια  της σιωπής τους,αφού μας έδειξαν ότι οι νίκες δεν χαρίζονται, αλλά κατακτώνται.
Ας είναι επιεικείς μαζί μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.