της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΟΥΣΤΑΚΗ
Η είδηση με συνεκλόνισε: Στις φυλακές της Άμφισσας, δεκαεπτά, από τους 131 κρατούμενους, που κάνουν απεργία πείνας, έχουν «ράψει το στόμα τους» στην κυριολεξία. Δεν πίστευα στ αυτιά μου νόμιζα ότι ο παρουσιαστής στην τηλεόραση έκανε «μαύρο χιούμορ». Η πραγματικότητα όμως με όλη της την τραγικότητα ξεπερνούσε κάθε φαντασία, ήταν αλήθεια!
Αργότερα, διάβασα στον τύπο ότι δύο ακόμη κρατούμενοι, από τις φυλακές των Τρικάλων από τους 130 απεργούς πείνας «έραψαν το στόμα τους».
Οι φυλακές στη χώρα μας έχουν πληρότητα 148%. Το σύνολο των κρατουμένων είναι 12.192 άτομα εκ των οποίων 4.805 κάνουν απεργία πείνας και περίπου 3.200 ακόμη άτομα αποχή συσσιτίου. Μεταξύ αυτών 12 ανήλικοι και 27 γυναίκες από τις φυλακές Διαβατών και 59 ακόμη γυναίκες από τις γυναικείες φυλακές  της Θήβας.
Αυτός ο ξεσηκωμός των κρατουμένων ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Φαίνονται αποφασισμένοι, επειδή δεν μπορούν να πιστέψουν ότι τα «σωφρονιστικά καταστήματα» στην πραγματικότητα είναι κολαστήρια ψυχών και σωμάτων.
Και οι υπεύθυνοι «ανθρωποφύλακες» προσπαθούν να
«… κρύβουν τέτοια κόλαση απ την  Όραση!
Τι τόσα εκεί μέσα έχουνε πράξει
Που του θεού κι ανθρώπου ο Γιός δεν θάστεργε
Ούτε που να γυρίσει να κοιτάξει» 1
Μετά τις σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική, απεφάσισα να κάνω μια μεταπτυχιακή μελέτη με θέμα «Φυλακές». Για το σκοπό αυτό ταξίδεψα στο εξωτερικό, συγκεκριμένα Αγγλία, Γαλλία, όπου επισκέφθηκα κάποιες φυλακές ασφαλείας, δικαστικές και της ημιελεύθερης διαβίωσης.
Είδα, εξαιρετικές κτηριακές εγκαταστάσεις για ανθρώπινη διαβίωση και γνώρισα σωφρονιστικούς κώδικες, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό βοηθούσαν στην κοινωνική προσαρμογή των παραβατών.
Οι κρατούμενοι, στη Γαλλία, δούλευαν και εξοικονομούσαν χρήματα, τα οποία εισέπρατταν όταν αποφυλακίζονταν, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πρώτα τους έξοδα.
Ακόμη, όσοι ήθελαν σπούδαζαν ή μάθαιναν κάποιο επάγγελμα, στις εγκαταστάσεις της φυλακής.
Όταν εξέτιαν τον τελευταίο χρόνο της ποινής τους, και μέχρι τότε είχαν επιδείξει καλή διαγωγή, ζούσαν σε καθεστώς «ημιελεύθερης διαβίωσης». Δηλαδή όλη την ημέρα ήταν στην εργασία τους, την οποία πολλές φορές φρόντιζε το ίδιο το κράτος να τους εξασφαλίσει, ώστε σταδιακά και μέσα σ αυτό το χρονικό διάστημα να ενταχθούν κοινωνικά, και το βράδυ μένανε υποχρεωτικά σε ειδικά διαμορφωμένα κτίρια όχι φυλακές.
Αυτό βέβαια το καθεστώς ίσχυε από την αρχή της ποινής τους για αυτούς που εκρατούντο για οικονομικά παραπτώματα και κυρίως χρέη.
Επέστρεψα λοιπόν στην Ελλάδα, γεμάτη όνειρα και με ακλόνητη πίστη στα δικαιώματα του ανθρώπου, αποφασισμένη να συμβάλλω με τον τρόπο μου, μέσω της Αρχιτεκτονικής, στη βελτίωση συνθηκών ζωής αυτών των ανθρώπων, στους οποίους στερείται, για κάποιο παράπτωμα μικρό ή μεγάλο, η ελευθερία.
Με αδιαμφισβήτητο πιστεύω μου, την άρνηση της «θανατικής ποινής» και με δεδομένη την κατάργηση της από την Ελληνική πολιτεία, πίστευα και πιστεύω  ότι αυτοί που τιμωρούνται με φυλάκιση στερούνται το σπουδαιότερο αγαθό, την ελευθερία  και μόνον αυτό.
Σαν άνθρωποι, τους οποίους θέλουμε, ως σώφρονες εμείς οι απέξω, να εντάξουμε στο κοινωνικό σύνολο όταν η ποινή τους τελειώσει και να τους αποδώσουμε στην κοινωνία χρήσιμους, μετανοιωμένους, συνειδητοποιημένους και ψυχικά υγιείς, και όχι γεμάτους συμπλέγματα, καχύποπτους, δακτυλοδεικτούμενους και με τη «ρετσινιά» στην πλάτη.
Αν ο στόχος είναι να ζουν σε κελιά κολαστήρια, να στοιβάζονται σαν ζώα και να «απολαμβάνουν» τη συμπεριφορά άξεστων ανθρωποφυλάκων τότε ποιος ο λόγος της υποκρισίας;
Αν τους βάζεις στη φυλακή ως απλά «κλεφτρόνια» και τους «απολύεις» με μεταπτυχιακά στις κλοπές και τις απάτες, τι είδους ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο επιτυγχάνεις;
Επειδή πίστευα και πιστεύω ότι ο χώρος στον οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε μας καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, θεώρησα ότι καλύτερες συνθήκες ζωής θα ήταν μια σοβαρή συμβολή στην προσπάθεια κοινωνικής ένταξης των κρατουμένων.
Αργότερα, διαπίστωσα, διαβάζοντας τον Σωφρονιστικό Κώδικα ότι δεν υπήρχε ελπίς. Ένα κείμενο μνημείο καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που παρέπεμπε και παραπέμπει στο μεσαίωνα και η μέχρι τώρα εφαρμογή του έχει οδηγήσει νομοτελειακά στο απευχόμενο αποτέλεσμα δηλαδή «βάζεις κλεφτρόνια και βγάζεις Αλ Καπόνε».
Οι χρήστες ναρκωτικών που εξελίσσονται σε βαποράκια δεν είναι δυνατόν να οδηγούνται στη φυλακή. Αποτοξίνωση χρειάζονται, όχι βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Αυτό απαιτεί αλλαγή της νομοθεσίας χωρίς διακρίσεις και μεσαιωνικές απόψεις συντηρητικών παραγόντων.
Για να δεχτούμε και να σκύψουμε στα προβλήματα που καθημερινά βιώνουν οι έγκλειστοι, απαιτείται  μεγάλη δόση αγάπης, κατανόησης και κυρίως της νομοτελειακής θέσης ότι: Ό,τι μπορεί να συμβεί στον συνάνθρωπό σου μπορεί κάποτε να συμβεί σε σένα ή στην οικογένειά σου.
Και αυτοί οι άνθρωποι «ράψανε το στόμα τους» για να δανειστούν τη δική μας φωνή και τους το οφείλουμε.
Αυτό το καθεστώς, αυτές τις ημέρες, προσπαθούν οι κρατούμενοι να αλλάξουν με την απεργία πείνας τους και με το ράψιμο του στόματός τους.
Αυτοί πεθαίνουν κάθε μέρα. Αυτό προσπαθούν να δείξουν σε μας, τους έξω.
Αν νομίζουμε ότι τους χαρίζουμε τη ζωή, καταργώντας τη θανατική ποινή, με αντάλλαγμα να τους ξεφτιλίζουμε καθημερινά και κάθε στιγμή να καταπατούμε τα δικαιώματά τους, τότε είμαστε διπλά ένοχοι  εμείς οι άμεμπτοι και δίκαιοι.
Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα σκέπτονται: Μα είναι δυνατόν να υποστηρίζει αυτούς τους εγκληματίες και τους απατεώνες;
Τότε σκέπτομαι φωναχτά και λέω: Γιατί υποκρινόμαστε; Γιατί δεν τους σκοτώνουμε;
Να δείξουμε τον πολιτισμό μας!
«Ας αφήσουμε λοιπόν τα αστεία:
Ένα φίδι και ας μην έφταιξε θα το εξοντώσεις.
Τέτοια η δικαιοσύνη μας» 2
Διεθνείς οργανισμοί και εθνικοί, για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, αναφέρουν ότι: «Η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές δεν περιποιεί τιμή στη ελληνική πολιτεία Στην πραγματικότητα οι φυλακές αποτελούν σχολείο εγκλήματος και χωματερές ανθρώπων και ψυχών» και ακόμη ότι: «άμεσα» μπορούν να ληφθούν μέτρα και να γίνουν «ρυθμίσεις», όπως για:
Κατάργηση πειθαρχικών ποινών εντός της φυλακής (ποινή στην ποινή)
Άρση του αποκλεισμού αυτοψιών στα κρατητήρια από ανεξάρτητους φορείς
Απόλυση όλων των κρατουμένων για χρηματικές ποινές, με βεβαίωση των οφειλών στο δημόσιο ταμείο.
Άμεση μείωση του ανώτατου χρόνου προσωρινής κράτησης στους 12 μήνες.
Κατάργηση των φυλακών ανηλίκων.
Υλοποίηση, ενίσχυση και επέκταση των προβλεπομένων εναλλακτικών ποινών της κοινωνικής εργασίας και ημιελεύθερης διαβίωσης.
Βέβαια 16 είναι τα αιτήματα των κρατουμένων και ανέφερα μόνο μερικά και χωρίς ιεράρχηση.
Ακόμη κάτι που καταγγέλλεται από εκπροσώπους τους είναι ότι: «Η ειρήνη τα τελευταία χρόνια στις φυλακές είναι επίπλαστη. Αν δεν γίνονται εξεγέρσεις, αυτό οφείλεται στη γενικευμένη χρήση ναρκωτικών αλλά και χαπιών για τους υπόλοιπους, ώστε να εξουδετερωθούν οι κρατούμενοι και να υπάρξει ηρεμία».
Μια παρόμοια καταγγελία που επιβεβαιώνεται από την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων λέει: «Από το ξεκίνημα της κινητοποίησης των φυλακισμένων έχει αυξηθεί κατά πολύ η ποσότητα ναρκωτικών που κυκλοφορεί στις φυλακές».
Εύχομαι αυτές οι καταγγελίες να μην είναι αληθινή !
Αν: «Και ξέρω πως τις φυλακές οι άνθρωποι
τις χτίζουνε μ ασβέστη και πηλό
και τούβλα ντροπερά και τις σφαλίζουνε
με σιδερένιο κάγκελο διπλό,
για να μη βλέπει εκεί μέσα ο Κύριος
πως θάφτει ο αδελφός τον αδελφό» 3
Μια σοφή ρύση λέει: «Άνοιξε ένα σχολείο για να κλείσεις μια φυλακή».
Αυτές τις μέρες πολλά σχολεία και πανεπιστήμια είναι κλειστά. Οι σπουδαστές έχουν πολλά και ποικίλα δίκαια αιτήματα και κατέφυγαν στις «καταλήψεις»
Μήπως τους ακούει κανείς;
Το συμπέρασμα δικό σας!

Υ.Γ.: Τα στοιχεία των απεργών είναι εκείνα που ίσχυαν μέχρι τη στιγμή που γράφτηκε το κείμενο δηλαδή Τρίτη 11 Νοεμβρίου.
_____________________
1,3 Όσκαρ Ουάιλντ «Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΟΥ ΡΗΝΤΙΓΓ»
2. Οδυσσέας Ελύτης «ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ»

**  Το χαρακτικό είναι της Βάσω Κατράκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.