Τελευταία έχω αναπτύξει αλλεργία  στην λέξη κρίση. Αν κάναμε κάποια στατιστική σίγουρα θα έβγαινε η πιο χρησιμοποιούμενη λέξη της εποχής. Αλλά τι σημαίνει άραγε .Η κρίση αφορά μια  οριακή και επώδυνη μεταβατική κατάσταση του ανθρώπου ή της κοινωνίας, στην οποία αυτός ζεί. Προϋποθέτει όμως οπωσδήποτε μία διάδοχη κατάσταση εξόδου από αυτήν. Από την άλλη, η παρακμή  είναι η βαθμιαία φθορά και έκπτωση όλων των αξιών ενός πολιτισμού,  που εν τέλει αναπόφευκτα καταλήγει στο τέλος του. Στην πρώτη περίπτωση διαπραγματεύεται η μετά την κρίση επιβίωση του πολιτισμού της ελεύθερης αγοράς, στην δεύτερη μιλάμε για θεμελίωση των βάσεων ενός νέου πολιτισμού. Είναι σημαντικό λοιπόν να διαχωρίσουμε αυτές τις δύο έννοιες, να προβληματιστούμε και να αποφασίσουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται ώστε να πράξουμε αναλόγως.

Σε αυτόν τον συλλογισμό οδηγήθηκα με αφορμή ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που αφορά μια νέα «κατασκευή», που μάλιστα απευθύνεται και σε παιδιά και τιτλοφορείται gen-pets. Πρόκειται για ανθρωποειδή κατοικίδια βρισκόμενα  εν υπνώσει σε ειδική συσκευασία, που έχουν τυποποιημένη προσωπικότητα, τρέφονται με πρωτεϊνες, όταν τραυματιστούν βγάζουν αίμα  και τους χορηγούνται ναρκωτικά για να μην παρεκτρέπονται. Υπάρχει μάλιστα και ειδικό εξάρτημα για εξαγωγή των δοντιών τους , αν δαγκώσουν. Πέρα από την φρίκη που ένιωσα προσωπικά  και με την θέα και μόνο αυτού του εκτρώματος, γιατί περί αυτού πρόκειται, προβληματίστηκα βαθιά για το ηθικό αξιακό σύστημα του πολιτισμού μας.

Το συμπέρασμα. στο οποίο οδηγούμαι σχεδόν αβίαστα είναι ότι το σύστημα των αξιών μας «μπάζει από παντού». Είτε  μιλούμε για την βιο-μηχανική, είτε για την οικονομία, είτε για την πολιτική, από την στιγμή ,που κοινός παρανομαστής είναι το στυγνό κέρδος και όχι τα οράματα για την πρόοδο της ανθρωπότητας, το αποτέλεσμα είναι διαφθορά, αποσύνθεση και τελικά η αυτοκαταστροφή. Μπορώ λοιπόν να πώ ότι βρισκόμαστε  στην τελική φάση μιάς παρακμής, που αδυνατεί να σώσει τον εαυτό της  από την μοιραία κατάληξη.

Το ζητούμενο είναι τι μπορεί να κάνουμε σε ένα τόσο δυσοίωνο περιβάλλον. Όπως σε κάθε τρικυμία πρέπει να κρατηθούμε ψύχραιμοι, σε εγρήγορση και οργανωμένοι. Ετσι κι αλλιώς η καθημερινότητά μας δοκιμάζεται σε κάθε επίπεδο. Ετσι λοιπόν ας σκεφτούμε  να δοκιμάσουμε νέους δρόμους για δικό μας όφελος. Ο θάνατός σου, η ζωή μου και η απληστία μας έχουν φέρει μέχρι εδώ. Πρέπει να ξαναβάλουμε τις θεμελιώδεις ηθικές βάσεις στην ζωή και τις συναλλαγές μας. Πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε  τον απέναντί μας σαν άνθρωπο και όχι σαν ρόλο ή ιδιότητα. Πρέπει να βγούμε από «το τρυπάκι», όπως λένε οι νέοι μας, ότι έχω αρκετά προβλήματα, δεν μπορώ να ασχοληθώ με τα δικά σου. Αυτό το βάρος μόνο μαζί θα μπορέσουμε να το σηκώσουμε. Εγώ θα ασχοληθώ με σένα και εσύ με μένα. Νέα πράγματα θα αποκτήσουν αξία για μας, από αυτά που δεν αγοράζονται, ούτε πουλιώνται. Και όταν θα αποκτήσουμε συναίσθηση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας  θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε και να ανατρέψουμε όσα απεργάζονται  την ποιότητα της ζωής μας και το μέλλον των παιδιών μας και με την σειρά μας να φυτέψουμε  εμείς τον καινούργιο σπόρο για ένα νέο πολιτισμό αντάξιο του ανθρώπου.

Ισως αυτά που γράφω να φαίνονται ρομαντικά και ιστορικά ανεφάρμοστα και ίσως η ρήση ότι «αγριώτερον των θηρίων ο άνθρωπος» να ισχύει, αλλά  υπάρχει πάντα η ελπίδα, το όνειρο και  η  ηθική υποχρέωση για μας, που είμαστε το αλάτι της γής να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να ανατείλει  μέσα μας και στην κοινωνία που ζούμε κάτι , για το οποίο επιτέλους θα νιώσουμε περήφανοι που βοηθήσαμε να γεννηθεί. Ο τροχός της Ιστορίας γυρίζει  και είτε θα τον σπρώχνουμε εμείς, είτε θα περάσει από πάνω μας.

* Ιατρός Μικροβιολόγος, Αν. Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Αθηνών, Δημοτική Σύμβουλος Κηφισιάς – Ερυθραίας – Εκάλης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.