basteas_petros_skitso.jpg

Ο μακαρίτης Κώστας Λάσκαρης, υπουργός απασχόλησης της πρώτης μετά  την μεταπολίτευση κυβέρνησης Καραμανλή, έμεινε  στην ιστορία για την πρόθεσή του να καταργήσει με διάταγμα την «πάλη των τάξεων»
Παρακολουθώντας το τελευταίο διάστημα καθημερινά την βασική αρθρογραφία στις μεγάλες εφημερίδες, την ακατάσχετη παραθυρολογία στα «πλυντήρια ενημέρωσης» και τα αμέτρητα δελτία τύπου που φτάνουν στην εφημερίδα με τις δηλώσεις των πολιτικών εκπροσώπων των κατεστημένων κομμάτων (τα δύο της εξουσίας και το ΛΑΟΣ), σου ΄ρχεται να φωνάξεις: «Λάσκαρη, ζεις, εσύ τους οδηγείς. Ότι δεν κατάφερες, εσύ, τότε, στο μακρινό και ζοφερό 1975, το πέτυχαν τα «χρυσά παιδιά» της λάιφ στάιλ δημοσιογραφίας και οι πολιτικοί μάνατζερ».
Το κύριο τμήμα της αφήγησης για όσα μας συμβαίνουν τον καιρό αυτό είναι πως βρισκόμαστε ως «χώρα» στο χείλος του γκρεμού και δεν έχουμε άλλο περιθώριο να δαπανούμε αλόγιστα – ήρθε η ώρα της πληρωμής για την πρόσφατη αδικαιολόγητα παρατεταμένη ευμάρειά μας!
«Εμείς» φταίμε, «εμείς» οι «Έλληνες» αδιακρίτως, που τρώγαμε με χρυσά κουτάλια κι «εμείς» πρέπει να πληρώσουμε. Όλοι «εμείς», οι Έλληνες και οι Ελληνίδες -και, ακόμη πιο πολύ, οι μετανάστες.
Άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο φταίμε όλοι.
Ο φοροπληρωτής και ο φοροκλέφτης, ο συνταξιούχος του ΙΚΑ των 500 ευρώ και ο ιδιοκτήτης της Express Service που χρωστάει 40 εκατ. ευρώ στο ΙΚΑ.
Ο μικρομαγαζάτορας που δεν κόβει αποδείξεις και η Γιούρομπανκ που πλήρωσε το 2009 φόρο με συντελεστή 6%!!!
Ο τραπεζίτης και η παρτ τάιμ πωλήτρια του σούπερ μάρκετ.
Το 2% των υπαλλήλων του δημοσίου που  παίρνουν πάνω από 2.000 ευρώ το μήνα και ο κ. Προβόπουλος με εισόδημα 4 εκατ. ευρώ το χρόνο.
Ο αφελής  εθελοντής του 2004 και  οι κυβερνήσεις που φέσωσαν με 40 δις το ελληνικό κράτος για τους Ολυμπιακούς της ντόπας, το φαγοπότι των μεγαλoκατασκευαστών  και του άχρηστου C4I της Ζήμενς.
Όλοι το ίδιο λοιπόν; Και αυτοί που ζουν  με πιστωτικές κάρτες και κάνουν διακοπές με καταναλωτικά δάνεια επειδή οι μισθοί σε πραγματικές τιμές είναι εδώ και χρόνια καθηλωμένοι,  και αυτοί που έχουν πάνω από 200 δις κατατεθειμένα σε προθεσμιακούς λογαριασμούς στις ελληνικές τράπεζες;
Το δημόσιο χρέος οφείλεται στην απροθυμία όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων να φορολογήσουν τον παραγόμενο πλούτο  και στην ανικανότητά τους να εισπράξουν τις νόμιμες φορολογικές υποχρεώσεις των Ελλήνων.
Η προσπάθεια, για μια ακόμη φορά, να μετακυλήσουν τα βάρη της κρίσης στους  μισθωτούς, τους συνταξιούχους και σε αυτούς που δεν μπορούν να ξεφύγουν, δεν είναι εθνική πολιτική, δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Είναι μια βαθεία ταξική πολιτική, αλλά δεν τους  παίρνει να το πουν, αφού δεν έχει σχέση με την… ιδεολογία τους.
Είναι αυτό που έχει ανάγκη η οικονομική   ολιγαρχία της χώρας σε αγαστή σύμπνοια με τις ολιγαρχίες των άλλων χωρών της Ε.Ε.
Ας ανασκουμπωθούμε, μας λένε, γιατί είναι και η Ε.Ε. που δεν αστειεύεται. Ως έθνος θα πρέπει να ανταποκριθούμε.
Δεν είναι οι λαοί των χωρών της Ε.Ε. που αδημονούν να φτωχύνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι, αλλά οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες και κερδοσκόποι που βλέπουν τα δάνειά τους προς το Ελληνικό κράτος λόγω της κρίσης να κινδυνεύουν να μην αποπληρωθούν.
Η διαχωριστική γραμμή δεν είναι οριζόντια από δω η καημένη η Ελλάδα και από κει η κακιά Ευρώπη, αλλά κάθετα από δώ οι εκμεταλλευόμενοι εργαζόμενοι της Ευρώπης και από κει οι εκμεταλλευτές τους Ευρωπαίοι.
Όσοι έχοντες και κατέχοντες «στενοχωριούνται» με τα μέτρα, αλλά καλούν τα μόνιμα υποζύγια να δεχτούν τις «θυσίες» είναι το λιγότερο κοινωνικά ανάλγητοι. Θα έπρεπε πρώτα αυτοί να δώσουν το παράδειγμα και μετά να ζητούν από τους άλλους θυσίες.
Υπάρχει και μια άλλη παραλλαγή που λέει πως ως έθνος, θα πρέπει να «αντισταθούμε».
Σε αυτό έχουν δίκιο. Αλλά επειδή η αλήθεια ιστορικά ήταν πάντα με το μέρος των καταφρονεμένων που αγωνίζονται για το δίκιο τους, κι αυτό για τους Έλληνες το περιέγραψε με  τη γνωστή του ρήση ο εθνικός ποιητής, εθνικό είναι το αληθές των αγώνων για μια αξιοπρεπή ζωή και όχι η υποταγή σε μια μοίρα προδιαγεγραμμένη σε βάρος των   εργαζομένων.
Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ενιαία.  Δεν δουλεύουν όλοι για το κοινό καλό. Υπάρχουν αυτοί που καλοπερνάνε, επειδή κάποιοι δυστυχούν. Και θα κάνουν ότι μπορούν για να δυστυχούν οι πολλοί προκειμένου οι λίγοι να είναι πάντα στο απυρόβλητο.
Όσοι καμώνονται ότι κάτι τέτοιο στην κοινωνία δεν συμβαίνει και ότι όλοι οι Έλληνες είμαστε συνυπεύθυνοι, έχουν ιδεολογία αλα καρτ και δικαιώνουν τον Σάμουελ Τζόνσον που είχε πει, από το μακρινό 1870, ότι ο «πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των  απατεώνων».