roussou_elefteria

Το μικρό μου αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, ολοκληρώνεται με το «Το τερατώδες αριστούργημα», τη σκηνική προσέγγιση έργων του.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος επέλεξε, ποιήματα, μονολόγους, πεζά, τα σκηνοθέτησε και ανέλαβε τη δραματουργική τους επεξεργασία.
Εξαιρετικό το αποτέλεσμα,  τον υπέροχο χώρο της Μικρής Επιδαύρου. Ο Δημήτρης Μαυρίκιος, είναι ξεχωριστός σκηνοθέτης, με έμπνευση, πείρα και γνώση του αντικειμένου  .Το «αριστούργημα» του μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον « Γυάλινο κόσμο» του.
Ο Γιάννης Ρίτσος σε μιάμιση ώρα, θεατροποιημένος, πέρασε μπροστά μας. Δεν είναι εύκολο! Με έναν υποκριτή και άριστο φωτισμό γέμιζε η ορχήστρα..
Η Σονάτα του σεληνόφωτος του Ρίτσου με τη Σονάτα υπό το σεληνόφως του Μπετόβεν.
Συγκλονιστική ηθοποιός η Ράνια Οικονομίδου, καθιστή σε αναπηρική καρέκλα, ως Ελένη (1970), με μοναδική τραγικότητα και τέλεια άρθρωση.
Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω… Μέρες του 1936… ξαναζούν! «Επιτάφιος» θρήνος. Έμοιαζε με Πιετά το σύμπλεγμα μάνας, σκοτωμένου γιου.
«Ψωμί, ελευθερία, έρωτας» από τη Γκραγκάντα (1972). Ο επαναστάτης, ο πολιτικός, ο ερωτικός.
Η φωνή της Αλέκας Παϊζη ακούστηκε να διαβάζει τις αναμνήσεις, της αδελφής του ποιητή, μας συγκίνησε πάρα πολύ. Ο καλός ηθοποιός του Εθνικού Λάζαρος Γεωργακόπουλος, πρέπει να είχε μελετήσει πολύ, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σημεία του Ρίτσου, Πόσο μας τον θύμισε..!
Η γνώριμη μας Τατιάνα Παπαμόσχου, άψογη αφηγήτρια. Ας τη θυμηθούμε, εκεί στο 2002, να απαγγέλλει μπροστά στη τιμώμενη κορυφαία ποιήτρια μας Κική Δημουλά στίχους της, στο κήπο του Πνευματικού Κέντρου.
Με το τερατώδες αριστούργημα (1977) 10.000 λέξεις χωρίς σημεία στίξης, αποκαλύφτηκαν μπροστά μας, η παιδική του ηλικία, οι οικογενειακές ατυχίες, η καταπιεσμένη του ζωή στο «πρέπει» και στη πραγματικότητα η προοδευτική και η συναισθηματική του διάσταση. Παράσταση άθλος!
Ο Γιάννης Ρίτσος είναι πολυγραφότατος. Πως κατάφερε ο Δ. Μαυρίκιος να ανθολογήσει με τόση επιτυχία και να παρουσιάσει τόσα σπουδαία κομμάτια από τόσους τόμους Απάντων; Πως πάντρεψε εύστοχα τους λαϊκούς αγώνες, με τις μεταφυσικές του ανησυχίες, το συναίσθημα, τον ερωτισμό, με τον άλλο του εαυτό; Πως έστησε ένα τηλεοπτικό πλατό στην ορχήστρα της Μικρής Επιδαύρου, με ένα μεγάλο γερανό, μόνιτορς, καλώδια, προβολείς, βίντεο κτλ. Παντού κυριαρχούσε το κόκκινο. Αυτό το θέατρο έχει μια μαγεία.
Τώρα στις θαμπές μέρες του φθινοπώρου αναπολώ τις όμορφες στιγμές, στιγμές υψηλής Τέχνης, που μας χάρισε η εκλεκτή, προσεκτική προσέγγιση του Δ. Μαυρίκιου στο έργο του ποιητή της Ρωμιοσύνης του μεγάλου μας Γιάννη Ρίτσου.

Η ΕΛΕΝΗ
Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες, θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα πού κιόλας είταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι άνθρωποι, αθώοι, να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να χτυπούν το  κεφάλι στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πώς ό τοίχος δεν πέφτει ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μες από μία χαραμάδα λίγο γαλάζιο ασκίαστο άπ το χρόνο και τη σκιά τους. Ωστόσο ποιος ξέρει
ίσως εκεί πού κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως Εκεί να αρχίζει ή ανθρώπινη ιστορία, πού λέμε. κ ή ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και άλογων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ό καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας.
Μείνε λιγάκι ακόμη. Βράδιασε.
Τέταρτη Διάσταση 1956 1972: Απόσπασμα από την «Ελένη» Εκδόσεις «Κέδρος»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.