Το θρόισμα των Trees από την Κηφισιά ενώνει διαφορετικές μουσικές παραδόσεις


Τους είδαμε πριν από λίγο καιρό στο φεστιβάλ Ηχοχρωμάτων του Δήμου Κηφισιάς.  Οι Trees κατάφεραν να παντρέψουν τη δυτική jazz και latin με την ινδική μουσική, με ένα νέο και πολύ δημιουργικό τρόπο, που εξέπληξε ευχάριστα, κυρίως για τα ελληνικά δεδομένα. Τάμπλα, κοντραμπάσο, κιθάρα, φλάουτο, κρουστά, ακουστικά όργανα, δηλαδή, που δίνουν το δικό τους μη συγκερασμένο ήχο στο σύγχρονο βιομηχανοποιημένο κόσμο. Δημιουργός του συγκροτήματος είναι ο Κηφισιώτης Γιώργος Γλινός, που μιλάει σήμερα στη «Ν.Ε.» για το πώς δημιουργήθηκαν και προς τα πού οδεύουν.

Περί «fusion» και ένωσης μουσικών παραδόσεων: «Τα διαφορετικά είδη μουσικής οφείλονται στο ότι ο κάθε μουσικός μέσα στο γκρουπ έχει και διαφορετικά ενδιαφέροντα. Είμαστε τέσσερα άτομα. Εγώ παίζω ινδική κλασική μουσική, ο Θοδωρής που παίζει φλάουτο, ασχολείται πολύ με την τζαζ, ο Νικόλας που παίζει πλήκτρα, ασχολείται πολύ με την ηλεκτρονική μουσική και ο Περικλής που παίζει κιθάρα, αγαπάει περισσότερο τη ρέγκε. Είμαστε παλιοί φίλοι και γνωστοί και στην ουσία αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι καινούργιο. Είναι περισσότερο πειραματισμός, κινούμαστε στα όρια της fusion, της ένωσης των παραδόσεων. Γίνεται στον κόσμο της μουσικής αυτό, αν και στην Ελλάδα θεωρείται πρωτοπορία».

Τι σχέση έχει η μουσική με την… κουζίνα: «Η μουσική είναι μια, οι νότες είναι ίδιες σε όλον τον κόσμο, η μουσική είναι γλώσσα και μέσω αυτής επικοινωνούν οι άνθρωποι. Είναι και ένας από τους σκοπούς της αυτός να μεταφέρονται συναισθήματα, ιδέες, σκέψεις. Διαλέγεις διαφορετικές αξίες, μελωδίες, τις δένεις, όπως φτιάχνεις ένα φαγητό. Κάποιες φορές πετυχαίνεις, κάποιες άλλες όχι. Όταν δεν έχω υποχρεώσεις μαγειρεύω ή παίζω μουσική. Μου αρέσει να είμαι ή στο στούντιο ή στην κουζίνα».

Για το πώς ξεκίνησε να παίζει μουσική: «Η μητέρα μου είναι μουσικός, παίζει πιάνο και βιολί και ξεκίνησα να μαθαίνω από αυτήν. Ο πατέρας μου άκουγε πολύ τζαζ και ροκ. Από την κούνια ήμουν κάτω από το πιάνο. Ξεκίνησα με κλασική μουσική παιδεία. Κάποια στιγμή στα 14 μου κουράστηκα να παίζω συνέχεια πράγματα που διάβαζα και ήθελα να αυτοσχεδιάσω. Η κλασική μουσική δεν μου έδινε χώρο. Άρχισα να παίζω ροκ, έφτιαξα μια μπάντα τους ‘‘Bubbles’’, μαζί με ένα από τα παιδιά που παίζουμε ακόμη και σήμερα. Εγώ έπαιζα τύμπανα. Με τον Περικλή είμαστε σαν αδέρφια και παίζουμε ώρες μαζί. Τα πνευστά είναι πολύ σημαντικά».

Για νότες και συχνότητες: «Μου αρέσει η ελληνική παραδοσιακή μουσική, αλλά στα ωδεία είναι διασκευασμένη, ώστε να ταιριάζει στα όργανα του σύγχρονου δυτικού κόσμου, γιατί κανονικά δεν είναι συγκερασμένη μουσική. Ο ήχος είναι συχνότητες και οι συχνότητες είναι άπειρες. Η δυτική μουσική σταμάτησε να ασχολείται με νότες που βρίσκονται ανάμεσα στα ίσα διαστήματα που καθιέρωσε. Έτσι περιορίστηκε πολύ η μουσική και ο δυτικός άνθρωπος συνήθισε σε αυτό, ενώ οι άλλες νότες ακούγονται παράφωνες. Το αυτί μας είναι πλέον συστηματοποιημένο σε αυτό. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους του χώρου της διαφήμισης, των ΜΜΕ και της πολιτικής, τους χώρους γενικότερα της προώθησης των προϊόντων και υπηρεσιών, να προωθούν και αυτές τις νότες, ώστε να πετύχουν συγκεκριμένες νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις στους ανθρώπους και να τους επηρεάσουν. Είναι ήδη προγραμματισμένο στο μυαλό μας. Αυτό διδάσκεται σε σχολές μάρκετινγκ και διαφήμισης. Είναι καλό να ακούμε παραδοσιακές μουσικές, γιατί μέσα κρύβονται συναισθήματα και νότες που έχουν να μας πουν πολλά πράγματα, τα οποία έχουμε ξεχάσει».

Η ινδική μουσική: «Ήρθα σε επαφή με την ινδική μουσική, διαπίστωσα ότι είχε πολύ πιο ωραίους ήχους και αρμονίες και από τότε, εδώ και δέκα χρόνια, ασχολούμαι με αυτήν. Πηγαινοέρχομαι στην Ινδία. Ήθελα πολύ καιρό να φτιάξω ένα γκρουπ και ακόμα αυτό που έχουμε, είναι νεοσύστατο και χρήζει πολλών βελτιώσεων. Είναι δικές μας οι συνθέσεις και το πάμε ήσυχα. Μέλλει να δείξει αν θα δεχτεί ο κόσμος τη μουσική μας. Είναι καιρός αλλαγών, γενικά. Ο κόσμος το έχει ανάγκη και θα δούμε πολλές διαφορετικές μουσικές να ανεγείρονται. Ήδη και η ποπ μουσική αλλάζει. Κάνουμε πρόβες, συνθέτουμε τα επόμενα κομμάτια μας και θα δούμε τι θα φέρει το μέλλον. Συνέχεια μπαίνουν και νέα στοιχεία στη μουσική μας. Ο καθένας από εμάς παίζουμε διάφορα όργανα».

«Trees», όπως λέμε «Δέντρα»: «Μας αρέσει η φύση και η μουσική που έχει η ίδια η φύση. Τα δέντρα ομορφαίνουν τον κόσμο και έχει και ένα περιβαλλοντικό μήνυμα η μουσική μας. Είναι ακουστική περισσότερο και μπορεί να παιχτεί και σε ένα δάσος μέσα. Όλοι στο γκρουπ πιστεύουμε πολύ στην αρμονική συμβίωση του ανθρώπου με τη φύση. Ο όρος είναι πολύ σκόπιμος. Κι εμείς είμαστε σαν τα δέντρα μέσα στη φύση μας. Και τα ονόματα των τραγουδιών που παίζουμε, έχουν ονόματα δέντρων, «Ευκάλυπτος», «Μανόλια», «Πορτοκαλιά». Η έμπνευσή μας προέρχεται από τη φύση και προσπαθούμε να την περιγράψουμε με τη μουσική μας.

Και ο ακροατής να θεραπεύεται: «Η εμπορική μουσική είναι εμπορική μουσική. Πάντα υπάρχουν πράγματα που ευχαριστούν τον πολύ κόσμο, όπως και ο εύκολος στίχος και οι απλές μελωδίες. Δεν έχω αντίρρηση με καμία μουσική, πρέπει να υπάρχει. Όλες οι μουσικές μου αρέσουν, αρκεί να είναι κουρδισμένες. Στην εμπορική μουσική οι νότες είναι ίδιες και αυτό κουράζει. Είναι υποχρέωση των μουσικών να δημιουργούν ωραία κουρδίσματα και ωραίους ήχους. Ο ακροατής να θεραπεύεται από αυτό που ακούει. Ο ρυθμός επίσης, όπως και ο στίχος, ο ρυθμός της ποίησης, περνάει βαθιά στο υποσυνείδητο. Από αυτήν την άποψη, η hip hop για παράδειγμα, είναι μια φοβερή μουσική».

Για lifestyle καταστάσεις και TV: «Όλοι ξέχωρα οι μουσικοί έχουμε βρεθεί σε εκπομπές του λεγόμενου lifestyle, αν και το αποφεύγουμε γενικότερα. Η τηλεόραση είναι ένα πανίσχυρο μέσο, αλλά προσωπικά δεν παρακολουθώ καθόλου, εκτός από καμιά ταινία. Θα μπορούσε να ενώσει τον κόσμο, αλλά δυστυχώς, χρησιμοποιείται για να συντηρεί την κοινωνία σε μια κατάσταση σοκ και άγχους. Η μουσική από την άλλη είναι ένας τρόπος ζωής ολόκληρος. Η μοναξιά μού αρέσει, γιατί πιστεύω ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προλαβαίνει να κάνει ανασκόπηση και να συζητήσει με τον εαυτό του για το τι πραγματικά θέλει, το του αρέσει, τι αγαπάει. Η μουσική ουσιαστικά σε βάζει στο δρόμο της ανακάλυψης του εαυτού σου».

Για το φεστιβάλ Ηχοχρωμάτων: «Η πρωτοβουλία είναι καλή και είναι ωραίο να συμβαίνουν πράγματα που συγκεντρώνουν διαφορετικές μουσικές, ώστε και ο κόσμος να τα γνωρίζει από κοντά. Είναι ακόμη στην αρχή του, σίγουρα χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη. Δεν υπήρχε πολύ καλή οργάνωση, ενώ υπήρχαν προβλήματα και με τον ήχο. Αυτό βέβαια συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, να μη δίνεται η ανάλογη σημασία στη μουσική και στους μουσικούς. Αλλά η μουσική δεν είναι κονσέρβα, είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο και μια ολόκληρη επιστήμη. Χρειάζεται η δέουσα σημασία σε αυτό. Μας ζήτησαν το ‘‘ακατόρθωτο’’, αλλά ήταν όπως το περίμενα και το γνώριζα από την αρχή, καθώς διοργανώνω και φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής από μόνος μου. Για μένα δεν υπήρχε κάποιος λόγος όμως να μη συμμετέχω, αφού μένω εδώ δίπλα και έχουμε μεγαλώσει εδώ, στο πάρκο με τις πάπιες, άσχετα αν σήμερα έχουν βάλει ένα αεροπλάνο μέσα, αλλά αυτό ας μην το σχολιάσουμε τώρα. Μας ζήτησαν να συμμετέχουμε με όλες τις δυσκολίες που υπήρχαν. Αν γίνει πάλι, χρειάζεται να ληφθεί πιο σοβαρά υπόψη η οργάνωση. Ο κόσμος ήταν μεγαλύτερης ηλικίας από το αναμενόμενο, αλλά αυτό έχει τα καλά και τα κακά του. Τουλάχιστον, οι μεγαλύτεροι, κάθονται να ακούσουν, ενώ οι μικρότεροι θέλουν να διασκεδάσουν περισσότερο. Η αποδοχή του κόσμου, πάντως, ήταν καλή. Φυσικά και θα το ξανάκανα. Είναι σημαντικό ένας δήμος να έχει πολιτιστικό χαρακτήρα. Είναι αλήθεια ότι οι δήμοι δεν διαθέτουν πολλά γι’ αυτό και θα πρέπει να αλλάξει. Η τέχνη και ο πολιτισμός είναι άρρηκτα δεμένα με τη φύση του ανθρώπου και αυτό φανερώνει μια προχωρημένη κοινωνία».

Για την πολιτική και την παγκοσμιοποίηση: «Πότε είδες για τελευταία φορά έναν όμορφο πολιτικό; Μάλλον δεν θυμάσαι, γιατί δεν υπήρξε. Αυτό λέει πολλά. Η πολιτική αντικατοπτρίζει ένα πολιτικό και κοινωνικό σύνολο. Έχουμε μια κουλτούρα ‘‘σκυλάδικη’’ και αυτό αντικατοπτρίζεται και στην πολιτική. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αλλά δεν είναι. Η πολιτική σήμερα εστιάζει σε λάθος τομείς της ανθρωπότητας. Είναι ταυτισμένη με την οικονομία. Και δεν είναι καλύτερα στο εξωτερικό, απλώς είναι πιο οργανωμένα σε κάποιες χώρες. Η παγκοσμιοποίηση είναι εδώ. Το κοινωνικό σύστημα γυρνάει γύρω από έναν κοινό άξονα στα περισσότερα κράτη. Προσωπικά θα με εξέφραζε μια κοινωνία όπου ομάδες ανθρώπων θα ήταν σχετικά αυτόνομοι. Φαντάσου ένα μεγάλο κήπο όπου θα ζούσε μια οικογένεια, που θα παρήγαγε τα τρόφιμά της, χωρίς να έχει ανάγκη να αγοράζει συνέχεια και σε αυτό το επίπεδο θα βρισκόταν και η επικοινωνία της για να συνυπάρχει με τα άλλα αυτόνομα σύνολα ή οικογένειες. Σήμερα οι άνθρωποι είναι διαχωρισμένοι και βρίσκονται πολύ μόνοι τους. Ο ρυθμός της ζωής μας μάς καθηλώνει, αντί να μάς διευκολύνει».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.