της Κατερίνας Μουστάκη

Ήμουν προσκεκλημένη σε ένα σπίτι φίλων και όπου συνάντησα κάποιους κοινούς γνωστούς και όχι μόνο. Είχαμε χωριστεί σε παρέες και συζητούσαμε. Η συζήτηση, ως συνήθως, οδηγήθηκε στην πολιτική κατάσταση και ειδικότερα στην οικονομική ζωή των πολιτών με τα νέα επαχθή φορολογικά μέτρα που ψήφισε η Κυβέρνηση στη Βουλή και τα οποία θίγουν μόνο τους μικρομεσαίους και τους χαμηλοεισοδηματίες.
Φαίνεται ότι η συζήτηση είχε ζωηρέψει και οι τόνοι είχαν ανέβει. Έτσι σιγά σιγά κάποιοι από τις άλλες παρέες ερχόντουσαν προς σε μας και μπαίνανε και αυτοί στην ομάδα μας καταθέτοντας ο καθένας τη δική του άποψη για το θέμα.
Όταν καταλάγιασαν οι ζωηροί τόνοι πήρε το λόγο κάποιος, άγνωστος μέχρι τότε σε μένα, ηλικιωμένος κύριος, ο οποίος μπήκε στη συζήτηση και άρχισε να αναφέρεται στη δική του περίπτωση όπως συνήθως γίνεται σ αυτές τις συζητήσεις.
«Ήμουν νέος, όταν άρχισα να εργάζομαι με μοναδικό εφόδιο το πτυχίο μου, χωρίς μια δεκάρα στην τσέπη.
Ήμουν παιδί από την επαρχία που δύσκολα σπούδασα στην Αθήνα δουλεύοντας συγχρόνως σκληρά. Έκανα ό,τι τίμια δουλεία έβρισκα. Έγινα ακόμη και νεκροπομπός. Έπρεπε να αντιμετωπίσω μόνος μου τις οικονομικές μου ανάγκες.
Μετά το πτυχίο ήταν ανάγκη να εργαστώ αμέσως για να βοηθήσω την οικογένειά μου και τις μικρότερες αδελφές μου να σπουδάσουν.
Τα όνειρά μου για μεταπτυχιακές σπουδές είχαν πλέον εγκαταλειφθεί.
Βρήκα μια δουλειά σε μια ιδιωτική εταιρία στην αρχή, για το δημόσιο ούτε κουβέντα. Εκείνη τουλάχιστον την εποχή έπρεπε «να έχεις θείο στην Κορώνη», για να σε διορίσει.
Τέλος πάντων αργότερα κατάφερα να ανοίξω δικό μου γραφείο, τα πράγματα βελτιώθηκαν.
Ποτέ δεν υπήρξα πλούσιος αλλά περνούσαμε, εγώ και η οικογένειά μου αξιοπρεπώς.
Σήμερα τα έσοδά μου, για να ζήσουμε εγώ και η γυναίκα μου, είναι η σύνταξή μου, κάτι λιγότερο από 1.500 το μήνα. Έχω συμπληρωματικά όμως κάποια ενοίκια από δύο σπίτια, που έχω γράψει στα δυο μας παιδιά αλλά έχω κρατήσει την επικαρπία.
Έχω και ένα αυτοκίνητο 2.000 κυβικά, όχι για επίδειξη αλλά για ασφάλεια. Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι και έχουμε ανάγκη από αυτού του είδους την «πολυτέλεια». Και αυτό θα γίνει τεκμήριο!
Για την απόκτηση αυτών των περιουσιακών μου στοιχείων έχω καταβάλει φόρους, ενώ έχουν εξοφληθεί με χρήματα που ήδη είχαν φορολογηθεί.
Για αυτά τα σπίτια τα παιδιά μου πληρώνουν φόρο «Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας» και με τα νέα φορολογικά μέτρα της Κυβέρνησης, που πρόσφατα ψηφίστηκαν, θα πληρώνουν ποσοστό επί της αξίας τους. Γεγονός που σημαίνει ότι πλέον η απόκτηση ακινήτων, σαν μια ασφαλής επένδυση, παύει να είναι ελκυστική.
Έχουν ξεχάσει ότι η φύση του Έλληνα είναι συνυφασμένη με τη γη και το «κεραμίδι πάνω απ το κεφάλι του».
Και μη μου πείτε ότι και οι έχοντες πολλά και μεγάλα κτίρια θα αντιμετωπιστούν το ίδιο με μένα και εσάς! Όχι βέβαια, αυτοί έχουν φροντίσει και τα έχουν εντάξει σε offshore εταιρίες, τις οποίες βέβαια, δεν πρόκειται να πειράξει και άσε την Κυβέρνηση να λέει. Δηλαδή τι θα κάνουν θα καταργήσουν την ύπαρξή τους ή θα αλλάξουν το φορολογικό καθεστώς που τις διέπει διεθνώς; Περιμένουμε!
Με όλα αυτά ωθούν τους νεοέλληνες να σπαταλούν σε διάφορες δράσεις ό,τι βγάζουν και να περνούν καλά σήμερα, χωρίς να νοιάζονται για το μέλλον τους.
Τι να το κάνουν το σπίτι, αφού είναι τεκμήριο, πληρώνεις φόρους για την αγορά του, φόρους για την διατήρησή του, υψηλούς φόρους για τα εισπραττόμενα ενοίκια, φόρους για τον αέρα που το περιβάλλει και φόρους στο Δήμο.
Αν πάλι τα χρήματα που σου περισσεύουν τα επενδύσεις στο χρηματιστήριο, τότε είναι μεγάλο το ρίσκο και αφορά σε σκληρούς και ψύχραιμους επενδυτές, και αυτό όταν το παιχνίδι είναι «τίμιο» και δεν υπάρχουν «φούσκες», οι οποίες ωφελούν τους ιδιοκτήτες μεν, αλλά καταστρέφουν τους επενδυτές δε.
Νομοτελειακά, λοιπόν, προτρέπουν τους Έλληνες στο «όσα φας, όσα πιείς και όσα ζήσεις»».
Σταμάτησε να μιλάει, κουνώντας το κεφάλι κατακόκκινος από το θυμό, που του προκάλεσε η απαρίθμηση όλων αυτών των φορομπηχτικών διατάξεων.
Το λόγο πήρε κάποιος άλλος συνδαιτυμόνας, ο Νίκος, που μέχρι τότε παρακολουθούσε κάνοντας επιδοκιμαστικές κινήσεις με το κεφάλι.
«Αυτά βέβαια ισχύουν για όσους έχουν αποκτήσει κάποιο περιουσιακό στοιχείο. Τι γίνεται όμως με εκείνους που έχουν μόνο ένα σπίτι για να μένουν, πολύ μικρή σύνταξη, με την οποία ασφαλώς δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα και πεινάνε; Έχουμε καταντήσει ένα ανάλγητο κράτος που κρατάει σε επίπεδα κάτω από τα όρια της φτώχιας τους απόμαχους της ζωής και τα νιάτα της.
Καθημερινά βλέπουμε στη λαϊκή να ψάχνουν στα σκουπίδια άνθρωποι μεγάλης ηλικίας για να εξασφαλίσουν δωρεάν λίγα μισοσαπισμένα φρούτα και μερικά ζαρζαβατικά. Τα βλέπουν δε τα τα βλέπουν αυτά οι διοικούντες αυτού του τόπου;»
«Είναι απασχολημένοι με το Βατοπέδι και τις offshore εταιρίες τους».
Πετάχτηκε κάποιος από την παρέα, ειρωνευόμενος, ήταν ο Στέλιος.
Χαμογελώντας και επικροτώντας ο Νίκος, συνέχισε:
«Η ίδια ανάλγητη συμπεριφορά για τους νέους μας, που τους μαστίζει η ανεργία και η ανασφάλεια.
Όσοι καταφέρουν να βρουν δουλειά με τον «υπέρογκο» μισθό των 600 το μήνα, αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους για να τα βγάλουν πέρα, με πολύ μακρινή την προοπτική για δική τους οικογένεια.
Ακόμη υπάρχουν και άλλοι νέοι σε χειρότερη μοίρα, εκείνοι που δουλεύουν χωρίς ασφάλεια, με μπλοκάκι, με λιγότερες αποδοχές, με επισφαλείς συμβάσεις και χωρίς προοπτική βελτίωσης με τα σημερινά δεδομένα και συνθήκες διακυβέρνησης.»
Ο Νίκος, σταμάτησε να μιλάει. Φαινόταν ότι ήθελε να πει ακόμη πολλά, αλλά φοβήθηκε μήπως έκανε κατάχρηση του χρόνου και της αντοχής των παρευρισκομένων.
Εκμεταλλευόμενη η φίλη μου η Γωγώ το κενό, ρώτησε φωναχτά και το πρόσωπο της έλαμπε:
«Τι έχετε να πείτε για τους Ρομπέν των φτωχών;»
Τότε όλοι χειροκρότησαν!…
Και: «Οι παντοδύναμοι με κομμένα λαλιά αλληλοτρώγονται
Σε μια τραπεζαρία καθισμένοι σε καρέκλες με κομμένα ποδάρια». *
_______________
* Νάνος Βαλαωρίτης: «ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ», από τη ποιητική Συλλογή «Η κάθοδος των Μ».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.