basteas_petros_skitso.jpg

Ο Σλοβένος Σλαβόι Ζίζεκ είναι ένας από τους δημοφιλέστερους στοχαστές της εποχής. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε σε κυριακάτικη εφημεριδα αναφέρει:
«Μια ταινία την οποία μισώ αλλά τη βρίσκω ιδιαίτερα χρήσιμη ως εργαλείο είναι το τελευταίο φιλμ του Μπάτμαν «Ο σκοτεινός ιππότης». Θεέ μου! Για μένα το μήνυμα αυτής της ταινίας είναι τρομερό! Στο τέλος, εκείνος τον οποίο θεωρούσαν καλό αποκαλύπτεται ότι είναι εγκληματίας και ο Μπάτμαν αποφασίζει να αναλάβει αυτός την ευθύνη, με το σκεπτικό: «Πρέπει να πούμε ψέματα στους ανθρώπους γιατί αν τους πούμε την αλήθεια, ότι ένας εκπρόσωπος του νόμου είναι εγκληματίας, αυτό θα υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στη δημόσια εξουσία». Συνεπώς το μήνυμα του φιλμ είναι να δικαιολογηθεί η ανάγκη του ψεύδεσθαι. Οτι όσοι είναι στην εξουσία, όχι μόνο έχουν το δικαίωμα να πουν ψέματα αλλά ότι πρέπει να ψεύδονται ώστε να κρατήσουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στους θεσμούς. Αυτή ήταν η λογική του καθεστώτος Μπους. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί νεοσυντηρητικοί γύρω από τον Μπους λάτρεψαν τον «Σκοτεινό Ιππότη». Ελεγαν: «Αυτό είναι το μήνυμα που χρειαζόμαστε σήμερα. Οχι αυτός ο αριστερίστικος ριζοσπαστισμός, ότι όλα πρέπει να λέγονται φανερά κ.λπ. Δεν πρέπει να τα λέμε όλα, ο κόσμος χρειάζεται το ψέμα». Βλέπετε ότι ακόμη και σε μια εύκολη, εμπορική ταινία βρίσκεται ένα πολύ δυσοίωνο μάθημα».
Στις σύγχρονες κοινωνίες τα ψέματα  του κατεστημένου κυριαρχούν για δύο λόγους. Είτε γιατί οι πολίτες δεν έχουμε τα γνωστικά εργαλεία για να τ΄ αποκαλύψουμε, είτε γιατί μας βολεύουν.
Αν είμαι, για παράδειγμα, άνεργος και δεν μπορώ να δεχτώ ότι ζω σε μια κοινωνία που θεωρεί την  ανεργία «φυσικό νόμο», τότε στήνω αυτί στις υποσχέσεις των εκπροσώπων της εξουσίας και πείθομαι. «Μα ναι, υπάρχει διέξοδος. Δεν μπορεί όλοι αυτοί να είναι ψεύτες».
Και αν παρ΄ όλα αυτά κάποιοι (οι περισσότεροι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) δεν βλέπουν πια φως στην ευλαβική τήρηση των ίδιων αναποτελεσματικών «φυσικών νόμων», τότε επιστρατεύονται οι από φύση ή κατ΄ επάγγελμα… «αντεξουσιαστές».
Αυτοί, που ενώ όλο το χρόνο κοπιάζουν εκτοξεύοντας στα ύψη τα νούμερα της AGB ή την αναγνωσιμότητα των εφημερίδων δείχνοντας τη σαπίλα του βασιλείου της Δανιμαρκίας, τώρα που ήρθε η ώρα του «δια ταύτα» ξέρουν πως η «αλήθεια» της εξουσίας έχει όρια. Και σφυράνε κλέφτικα.
«Τριήμερο είναι. Και γιατί η αποχή είναι έγκλημα; Αφού όλοι είναι το ίδιο. Γυρίστε τους την πλάτη» και άλλα τέτοια ηρωικά πασπαλισμένα με μπόλικη ακίνδυνη «οικολογία» που είναι και της μόδας.
Η κάθε είδους αποχή (εκλογική, πολιτική, συνδικαλιστική) είναι χρήσιμη στους κρατούντες. Και κυρίως στην δημοκρατικά νομιμοποιημένη εξουσία τους. Οι δικτατορίες και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν έχουν ανάγκη εκλογική συναίνεση, στηρίζονται στην ωμή βία.
Κενές ή λευκές έδρες δεν υπάρχουν. Αλλά ακόμα και αν υπήρχαν θα ήταν χρήσιμες στους κυβερνώντες αφού δεν θα είχαν φωνή και δεν θα μπορούσαν να δείξουν την αποστροφή μας.
Οι εκλογές είναι η γιορτή της δημοκρατίας. Αλλά για ποια δημοκρατία γίνεται λόγος; Για μια δημοκρατία που έχεις τη δυνατότητα ν΄ αλλάξεις τα πράγματα;  Για μια δημοκρατία που ανόθευτα εκφράζεται η βούληση της πλειοψηφίας; Ή για μια δημοκρατία, που για να ΄ρθουμε στα λόγια του Ζίζεκ, το ψέμα του ισχυρού φαντάζει αλήθεια στα μάτια των πολλών και οι αλήθειες των πολλών αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία των λίγων;
Στις ευρωεκλογές  του Ιουνίου δεν έχουμε μόνο μία, αλλά πολλές επιλογές.
Δεν απομένει παρά να είμαστε εκεί για ν΄ αποδειχτεί στην πράξη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.