roussou_elefteria.jpg

Πάρα πολύ μαζική η φετινή πορεία μνήμης, με ένα λαμπρό ήλιο όπως τότε?36 χρόνια μετά, με σκέψεις?σκέψεις, γυρίζουμε το χρόνο πίσω δεν ξεχνάμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε, (σαν να μη πέρασε ούτε μια ώρα). Τα συγκλονιστικά γεγονότα εκείνου του Νοέμβρη τις τέσσερες μέρες που σφράγισαν, σημάδεψαν τη νιότη, την ιστορία!!
Τα οράματα εκείνης της πρωτοπόρας νεολαίας είναι πάντα επίκαιρα?!
«Το Πολυτεχνείο δεν ήταν σπορά της τύχης, αλλά ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής»
Ας αφήσουμε να μιλήσουν? ποιητές και στίχοι!

Κατάσταση Πολιορκίας
?και θάχω χάσει για πάντα τους δρόμους
τους δρόμους μου,
σαν θα μ? ανοίξουνε να βγω από δω.
Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού
μες στη καρδιά της πόλης
που κάποτε ήταν δική μας
και τώρα εξουσιάζουνε τα τανκς?
Μαρίνα Ζωγράφου Φυλακές Αβέρωφ

Μικρός Τύμβος
Ξεκινώντας
δίχως τουφέκι σπαθί, μονάχα με τον ήλιο
στο μέτωπο, λάμπετε τόσο ψηλά
που η ποίηση θα μείνει χρεώστης σας.
Υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το ποίημα.
Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας
λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου!
μπροστά σ? αυτό το Ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.
Νικηφόρος Βρεττάκος
(17 Νοεμβρίου 1973)

Εδώ Πολυτεχνείο?
Εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.
Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες,

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
μέσα στης τέχνης το ιερό
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδούν τη Λευτεριά.
Βασίλης Ρώτας

Ό έφηβος των Αθηνών
Ελεγείο του ποιητή Γιάννη Κουτσοχέρα για τον έφηβο Διομήδη Κομνηνό, πού τον εσκότωσαν με μια σφαίρα στην καρδιά στον επικό αγώνα των σπουδαστών, τις ήμε­ρες του Πολυτεχνείου.

Είμαι ό Διομήδης – ό έφηβος των Αθηνών
πού έβαψα με της καρδιάς μου το αίμα
την τρανή κραυγή της λευτεριάς
τραγουδώντας την και αποχαιρετώντας.
Ι. Κουτσοχέρας

Το Αγόρι κι η Πόρτα
Εκεί που έπεσε
είναι μια κόκκινη λίμνη,
ένα κόκκινο δέντρο,
ένα κόκκινο πουλί.
Σηκώθηκε όρθια
η πεσμένη καγκελόπορτα-
χιλιάδες άλογα.
Λαός καβαλίκεψε.
Κομνηνέ! -φωνάξαμε.
Γύρισε και μας κοίταξε
δε φορούσε επίδεσμο
ούτε στεφάνι.
Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα
και μαύρα, πιο μαύρα-
καλπασμός, – η ιστορία
Να προφτάσουμε.
Γιάννης Ρίτσος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.