Μια νέα εποχή αργοχαράζει για την Ελλάδα. Η χώρα σύσσωμη, μέσα στη αβέβαιη πορεία της, μετράει πληγές κι αναζητά ένα μέλλον καλύτερο μέσα από τους ήχους του παρόντος.
Το τέλος μιας νύχτας γεμάτης ηφαιστειακή στάχτη, ορμητήρια τρομοκρατών,  προτροπές από μεγαλοεπιχειρηματίες-εθνοσωτήρες και μέτρα από μεγαλόσχη- μους οικονομολόγους που γελούν με την αποτυχία μας,με βρίσκει σε μια πλατεία.
Ένα μικρό άγαλμα δεν πληρώνει αλλά αποτίει φόρο τιμής σε πεσόντες και εκτελεσθέντες μιας εποχής που η ιδεολογία, δεν ανταλλάχθηκε με καρέκλες ή ημίγυμνες γραμματείς, αλλά με την πίστη για ένα αύριο ειρηνικό, ανθρώπινο, φωτεινό. Οι πρώτες αχτίνες του ηλιάτορα, χαδεύουν το υγρό χορτάρι με την πρωινή πάχνη.
Αυτή η γαλήνη κρατάει αιώνες, χιλιάδες πρωινά σε όλες τις πλατείες του κόσμου.
Σκέφτομαι πως χρειαζόμαστε ένα πυρήνα. Η ψυχή μας ως άλλος πολύτλας  Οδυσσέας τον ζητάει, για να μπορέσει να προσφέρει, σε μια εποχή που αρέσκεται να καταστρέφει και να ημιδημιουργεί. Το πρώτο φως της μέρας τον φανέρωσε στα μπερδεμένα μου μάτια: το χορτάρι, το λουλούδι, το δέντρο. Το περιβάλλον. Η φύση που αμίλητη θωρεί τα δυσθεώρητα έργα μας. Τους μεγάλους ουρανοξύστες που ψάχνουν τον Θεό αλλά εγκλωβίζουν τους ανθρώπους και κρημνίζονται σε δευτερόλεπτα. Τα πλοία του διαστήματος που αναζητούν νερό σε άλλους γαλαξίες αλλά αδιαφορούν για το νερό του δικού μας πλανήτη που ευγενώς και αφειδώς προσφέρεται σε πισίνες ή τηλεπαιχνίδια εξωτερικού χώρου. Αυτή η τράπεζα που δεν δανείζει, αλλά χαρίζει χωρίς να περιμένει επιστροφή.
Η κινδυνολογία είναι παγίδα των εδράνων και των Κοινοβουλίων. Λιμνάζει τη ζωή μας και την απομακρύνει από μια ποιότητα που μόνο εμείς μπορούμε να ορίσουμε. Κι αυτό είναι πλέον το σημερινό ζητούμενο. Η ποιότητα ζωής σε ένα ανθρώπινο, φυσικό περιβάλλον. Όταν ο μικρόκοσμος του καθενός από εμάς παράγει οξυγόνο και όχι απόβλητα(πνευματικά και υλικά). Όταν η καθημερινότητά αγκαλιάζει ένα δέντρο και δεν περιμένει να κοπεί για να ζεστάνει αδιάφορες παρέες μπροστά στο τζάκι. Γιατί πρέπει να νοσταλγούμε τις ιδιαίτερες πατρίδες μας και να μην φέρουμε τη γαλήνη τους μέσα στα αγχοπνιγμένα σπίτια μας, κάθε ώρα και κάθε στιγμή; Η συνείδησή μας γέμισε τοξίνες, χημικές και εμπορικές, γέννημα ενός άναρχου μυαλού. Μια κεραία τηλεόρασης είναι πιο ψηλή από μια γλάστρα σε ένα κήπο. Τί παράγει όμως μέσα στην καρδιά μας, πέρα από τη βία των άκρων ή την ηχορύπανση κραυγών και ψεύτικων χρωμάτων; Το δηλητήριο τόσων πολύχρωμων «τίποτα» ναρκώνει τα καλύτερά μας χρόνια. Πόσο θα το αφήνουμε άραγε να αργορέει μέσα μας;
Η ποιότητα ζωής δεν είναι προϊόν σούπερ μάρκετ. Δεν προσφέρεται σαν δώρο ή τιμή γνωριμίας. Δεν θέλω να γνωρίσω προϊόντα, αλλά ανθρώπους. Για να διώξω κάθε αρνητική ενέργεια και να αλλάξω τα κακώς πεπραγμένα που δημιούργησα, όσο υπάρχει καιρός. Ν΄ απορρυθμίσω το «εγώ» μου όσο πιο πολύ μπορώ.
Γυμνός από μηχανισμούς, ελεύθερος από αγκυλώσεις ή συμβάσεις. Με την αυτά ρκεια μιας αγάπης ή τον πλούτο μιας προσφοράς.
Η ποιότητα ζωής είναι το δάσος και ο ηγήτορας άνεμος που το διασχίζει και κυκλώνει τη νευρωτική μας ύπαρξη, όταν θυμόμαστε να το διασχίσουμε ή τα βήματά μας θυμηθούν να το επισκεφθούν στο τέλος της εβδομάδας ή μιας πολυπόθητης αργίας. Είναι το δέντρο που φυτεύει ένα μικρό παιδί σε μια καμένη πλαγιά, αλλά ο τηλεοπτικός φακός αδυνατεί να αποτυπώσει τη λάμψη στα μάτια αυτού του παιδιού, που δεν το καταλαβαίνει, αλλά εκείνη τη στιγμή κρατάει στα χέρια του το δικό του μέλλον και το αποθέτει στη μάνα γή. Ποιότητα ζωής είναι η οριστική εξορία της τηλεοπτικής συσκευής από το υπνοδωμάτιο μας, γιατί αυτή έχει ευνουχίσει τον ύπνο και τα όνειρά μας. Είναι το «σ? αγαπώ» που ο ρηχός μας εγωισμός δεν μας αφήνει ούτε να ψελλίσουμε. Αυτό το «σ΄ αγαπώ» που οι σύγχρονοι ρομαντικοί το γράφουν στους τοίχους ή στο δρόμο κάτω από το μπαλκόνι μιας αγνής ψυχής που ερωτεύτηκαν. Και δεν έπαψαν ποτέ να ελπίζουν.
Οι τεφροσκέπαστοι ουρανοί μιας ηπείρου ολόκληρης μας δείχνουν ένα δρόμο. Ανυπεράσπιστοι σε μια γή που πονάει, ας καταλάβουμε πως οι λύσεις δεν ξεκινούν από εκταμιεύσεις χρημάτων, αλλά αποταμιεύσεις ψυχικών αξιών, ανατοκισμούς ειλικρινών αισθημάτων, παρουσίας, αλληλεγγύης. Για την ώρα, δεν γνωριζόμαστε. Αυτό όμως σύντομα θ΄αλλάξει.
Ο ήλιος ανέβαινε. Τα πρώτα παιδιά, περνούσαν μέσα από την πλατεία με τα σακίδια στον ώμο. Αυτό είναι το μέλλον.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.