efthimios_bakogiannis

του ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ τοπογράφου-πολεοδόμου

Από τη συνολική διατομή του δρόμου, στις περιοχές εκείνες όπου επικρατεί η μεγαλύτερη αταξία, κατασκευαστική και λειτουργική, είναι στις δυο πλευρές του. Εκεί έρχεται σε επαφή το αυτοκίνητο με τις παρόδιες χρήσεις. Αυτή η επαφή  γίνεται κατά τον πλέον ακανόνιστο τρόπο. Άλλοτε δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, άλλοτε τα πεζοδρόμια είναι ημιτελή, άλλοτε είναι συνεχώς μεταβαλλόμενου πλάτους και πάντα ανεπαρκούς. Πολύ συχνά διακόπτονται για να υπάρχει δυνατότητα προσπέλασης του αυτοκινήτου σε βενζινάδικα, εκθέσεις αυτοκινήτων, εργοτάξια και γενικά χώρους στάθμευσης εκτός οδού. Πολύ συχνά επίσης καταλαμβάνονται αυθαίρετα από αυτοκίνητα και δίκυκλα, χρησιμοποιούμενα κατά τον πλέον άναρχο τρόπο για στάθμευση.
Ο πεζός, εκδιώχθηκε αρχικά από ένα σχεδιασμό που δίνει την εντύπωση ότι δεν είχε στόχο να δημιουργήσει πεζοδρόμια για περπάτημα αλλά μια ελάχιστη ζώνη απομάκρυνσης των αυτοκινήτων από τους τοίχους, για την ασφάλειά τους.  Τώρα ο πεζός εκδιώκεται οριστικά με την κατάληψη ακόμη και αυτών των ζωνών από το αυτοκίνητο.
Η φυσιολογική θέση του ποδηλάτη είναι στο δρόμο. Ως ένας ευάλωτος χρήστης, όπως και ο πεζός, δεν μπόρεσε να συνυπάρξει για πολύ στις συνθήκες που επετράπη στο αυτοκίνητο να δημιουργήσει. Δεν υπάρχει πια ποδηλάτης στους δρόμους των περισσότερων ελληνικών πόλεων. Ωστόσο ο κορεσμός στρέφει προς το ποδήλατο όχι μόνο όσους θα ήθελαν να απολαμβάνουν μια πόλη που θα το άξιζε ή εκείνους που θα επιθυμούσαν να κρατούν σε φόρμα το σώμα τους, αλλά και αυτούς που κουράστηκαν από την ταλαιπωρία και το κόστος που συνεπάγεται η οδήγηση του αυτοκινήτου, κυρίως στα κέντρα. Και αυτοί τελικά υποψιάζονται τις ποιότητες που θα κέρδιζαν ζώντας στην πόλη πολιτισμένα.
Η τύχη του πεζού και του ποδηλάτη είναι κοινή. Και για τους δυο προϋπόθεση για να υπάρχουν είναι να επικρατούν συνθήκες ανθρώπινες στο δρόμο, ο αέρας να είναι καθαρός, ο θόρυβος μικρός, να υπάρχει πράσινο και όμορφες εικόνες. Δεν υπάρχει περίπτωση να κατακτήσουν οι ποδηλάτες μια θέση στο δρόμο και να μην ισχύσει ταυτόχρονα το ίδιο και για τους πεζούς. Ούτε και το αντίστροφο. Αν δοθεί χώρος στους πεζούς είναι πάρα πολλοί έτοιμοι να καταφύγουν στο πεζοδρόμιο χρησιμοποιώντας ποδήλατα, πατίνια, και άλλα μέσα αυτής της κατηγορίας που εξελίσσονται αδιάκοπα.α
Το ποδήλατο και αυτά τα συγγενή μέσα μπορούν να γίνουν σύμμαχοι του πεζού. Η θέση τους είναι στο δεξιό άκρο του οδοστρώματος ή στο αριστερό του πεζοδρομίου. Ο διάδρομος κίνησής τους, ανεξάρτητα του σε ποια στάθμη θα βρίσκεται, αν σταματήσει την επέκταση του αυτοκινήτου προς το πεζοδρόμιο θα είναι μια πολύ ευεργετική εξέλιξη για τον πεζό.
Κοινή είναι η τύχη πεζού και ποδηλάτη και στους δρόμους γειτονιάς. Σε αυτούς ο πεζός συνυπάρχει με το αυτοκίνητο στο οδόστρωμα.
Το ίδιο θα κάνει και ο ποδηλάτης. Οι διελεύσεις των αυτοκινήτων είναι αραιές και θα ήταν παράλογο να ζητείται από το ποδήλατο να περιορίζεται σε κάποιο αποκλειστικό και εκ των πραγμάτων στενό διάδρομο. Του χρειάζεται μόνο ένα καταφύγιο στην άκρη του δρόμου όταν ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται πίσω από το ποδήλατο προτίθεται να το προσπεράσει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.