ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

Αξιολογώντας τη φράση του συνομιλητή μου, σε μια χαλαρή πασχαλιάτικη συζήτηση, θα συμφωνήσω ότι πράγματι δεν μπορεί ο δήμαρχος της Κηφισιάς να απευθύνεται σε μαθητές ενός σχολείου της πόλης και να τους λέει πως ο δήμος δεν έχει χρήματα να καλύψει τις λειτουργικές ανάγκες του σχολείου τους. Είναι ο δήμαρχος της Κηφισιάς, της πόλης των πλουτοκρατών της χώρας και είναι ντροπή για αυτούς τους κυρίους, τις κυρίες και για τον ίδιο, να κλαίγεται πως δεν μπορεί να αγοράσει «τις κιμωλίες των παιδιών».
Η κουβέντα δεν είχε ως στόχο της, ειδικά τον νυν δήμαρχο Κηφισιάς, αλλά τον δήμαρχο ως θεσμό και καθώς σοφά λέει ο λαός «τρώγοντας έρχεται η όρεξη» ας ψάξουμε λίγο την άκρη αυτού του νήματος, μπας και ορεχτούμε τούτο το κουβάρι που τυλίγει τη μοίρα πολλών εξ ημών σε αυτό τον «Καλλικράτειο» τόπο.
Σερφάροντας στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο (tvxs) τράβηξε την προσοχή μου ο τίτλος. Off Shore: Υπεράκτιες εταιρείες και πώς εξαπατούν, του Αντώνη Κακαρά.
Του αναλυτικού άρθρου σχετικά με τη μορφή και λειτουργία τους προηγείται η ερμηνεία: Η υπεράκτια εταιρία (Off Shore) είναι το νομικό εύρημα παγκόσμιας εφαρμογής, που παρέχει τη νομότυπη ευχέρεια στον ιδιοκτήτη της, να κρύβει πίσω της περιουσία οιασδήποτε προέλευσης και είδους. Είναι αποδεκτή από όλα τα κράτη του κόσμου, χρησιμοποιείται και από κυβερνήσεις και από ιδιώτες. Ο κάτοχός της μπορεί να μην είναι ορατός, αφού τίποτα δεν τον υποχρεώνει να εμφανίζεται ως φυσικό πρόσωπο, ενώ μπορεί να εμφανίζει ως ιδιοκτήτη μία άλλη υπεράκτια, ή ένα δικηγόρο, ή οιοδήποτε πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του (αχυράνθρωπο) με την προϋπόθεση να ελέγχεται απ? αυτόν.
Στο θέμα αυτό και σε ότι αφορά στη Νέα Ερυθραία είχα παρέμβει επί δημαρχίας Μπουρίκα, όταν και αποκαλύφθηκε πως μια σειρά αλυσίδες εταιριών που λειτουργούν στην πόλη, δεν είχαν ποτέ από την έναρξη της λειτουργίας τους καταβάλει δημοτικά τέλη, ενώ σχεδόν όλες, εμφάνιζαν ελλιπή τ.μ. γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να εισπράξει για χρωστούμενα δημοτικά τέλει ο δήμος, μερικές δεκάδες χιλιάδες από κάθε μια εξ αυτών. Όμως, όταν αναφέρθηκε και ο έλεγχος για τις υπεράκτιες (Off Shore) εταιρίες, τότε πολύ απλά, αντικαταστάθηκε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος που είχε δώσει την εντολή έλεγχου και έτσι «ούτε γάτα ούτε ζημιά» για τους φοροκλέπτες και τους διοικούντες, με μια σημαντική ωστόσο λεπτομέρεια: Ο γράφων που άνοιξε το θέμα, κατέστη «γραφικός» στα μάτια συμπολιτών που για ίδιο συμφέρον διαφωνούσαν με τον έλεγχο και δεν ήταν λίγοι.
Περιλαμβάνονται ασφαλώς στους διαφωνούντες και οι εν λόγο πλουτοκράτες της περιοχής, αφού (ως οφ-σορ-ιστες), είναι οι κατεξοχήν φοροκλέπτες του κοινού συμφέροντος όταν δεν καταβάλουν τις εισφορές που τους αναλογούν και αφήνουν το δήμο, να εξαρτά τη λειτουργία του από την εντιμότητα και τη φιλοτιμία των μη εχόντων, κριμένα τετραγωνικά ή υπεράκτιες εταιρίες στην πόλη. Γεννιέται και για πολλοστή φορά το ερώτημα. Οι νόμοι που οι βουλευτές του εθνικού κοινοβουλίου ψηφίζουν για να εφαρμοστούν με δικαιοσύνη και ισοπολιτεία προς όλους τους πολίτες, γιατί δεν υπόκεινται στον έλεγχό τους όταν πρόκειται για πλουτοκράτες;
(Παιδί μου, το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Το μόνο που ξέρει να κάνει το κράτος, είναι να βγάζει τις ευθύνες από πάνω του και να ζει από αυτούς τους τσακωμούς). Δεν κατάλαβα τα λόγια ενός παππού, καθώς με τα μάτια του μικρού παιδιού, έβλεπα κατοίκους και συγγενείς μου, να λένε με λύσσα στον πατέρα μου ότι εκείνος θέλει να τους πάρει το χωράφι. Ήταν πρόεδρος της κοινότητας του χωριού μου στη δεκαετία του πενήντα και ως λόγος για τον τσακωμό, ήταν η διάνοιξη ενός επαρχιακού δρόμου (που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί!!!) όταν εκείνοι δεν ήθελαν να περάσει από το δικό τους το χωράφι και με την παιδική αφέλεια καθώς άκουγα διάφορες φωνές γύρω μου, ρώτησα τον παππού: Αφού ο δρόμος είναι του κράτους γιατί τον φτιάχνει ο πατέρας μου;
Οι αμαρτίες και τα πάθη του τόπου, έρχονται από το παρελθόν και ειδικά σήμερα στην εποχή του Δ.Ν.Τ. μας κάθονται με βίαιο τρόπο στην πλάτη. Ο «Καλλικράτης», παιδί αυτού του κοινωνικά απαράδεκτου οικονομικού συστήματος, δεν ήρθε να οργανώσει την αυτοδιοίκηση, ήρθε να της αφαιρέσει παροχές και να της προσθέσει ευθύνες, προκειμένου να απαλλαγεί από αυτές η κεντρική διοίκηση και χωρίς καθόλου να νοιάζεται για την υστέρηση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της. (Θυμάμαι τα λόγια του παππού: Το κράτος ξέρει να βγάζει τις ευθύνες από πάνω του και να ζει από τους τσακωμούς!)
Η «Καλλικράτειος» πόλη μας, ο δήμος Κηφισιάς, έχει τεράστιες είναι η αλήθεια δυνατότητες και μπορεί να αναπτυχθεί παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, αρκεί οι διοικούντες να εργαστούν με αίσθημα δικαιοσύνης και ισοπολιτείας, αλλά και εμείς οι πολίτες να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο, αντί για μισοάδειο και την παρέμβασή μας στην εξουσία ως κρίσιμο κοινωνικό αγαθό, αντί για λαϊκισμό.
Πολλές φορές συμπολίτες που συναντώ, εκφράζουν την εκτίμησή τους στον γραπτό λόγο μου σε αυτήν εδώ τη στήλη, της φιλόξενης τοπικής μας εφημερίδας. Πιστέψτε το όμως, ποτέ δεν θεώρησα ξεχωριστή τη συμμετοχή μου σε αυτή τη διαδικασία και ποτέ δεν θα θεωρήσω τον γραπτό λόγο μου σπουδαίο. Εκφράζω την αγωνία που με διακατέχει, για όσα συμβαίνουν γύρω μου και καταπιάνομαι από αυτά με τον δικό μου «αλείαντο» τρόπο σκέψης και γνωρίζω πως δεν είναι ένας λόγος αρεστός στις εξουσίες και ούτε είναι λίγες οι φορές που προειδοποιήθηκα από τους πολλούς «καθωσπρέπει» του συστήματος, πως μόνο η μετριοπαθής συμμετοχή αποτελεί τον καλύτερο παράγοντα προστασίας από τους πολλούς και «αόρατους» κινδύνους, αντίθετα με ότι τώρα πετυχαίνει ο «αλείαντος» λόγος μου.
Αφορμή για την προσωπική αναφορά, είναι ότι πλέον δεν πείθομαι πως ο γραπτός λόγος όπως και αν αυτός διατυπωθεί, αρκεί να κολακεύσει ή και να εμπνεύσει σήμερα γιατί πολύ απλά, πιστεύω πως βρισκόμαστε στην εποχή της δράσης και πως ωφελιμότερο της πνευματικής τροφής, είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής όλων μας και θεωρώ κρίμα, να σημειώνονται σχεδόν αναίτιοι τσακωμοί μεταξύ όσων εμφανώς αδικούνται και ωφελημένοι πάντα να είναι όσοι αδικούν. Συνεπώς και για να επανέρθω στη χαλαρή πασχαλιάτικη συζήτηση από την οποία ξεκίνησα, θεωρώ πως η ποιότητα της ζωής στην πόλη μας, δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο κακοί ή καλοί είναι οι εκπρόσωποί της, αλλά από το πόσο διατεθειμένοι είμαστε όλοι εμείς που συναπαρτίζουμε αυτή την πόλη, να τους ελέγξουμε πραγματικά και πόσο έτοιμοι νιώθουμε να τους κρίνουμε καταδικαστικά για τα καθήκοντα που οι ίδιοι εμείς όλοι τους εμπιστευτήκαμε, όμως εκείνοι δεν τα υπηρέτησαν επάξια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.