Ο καιρός τελευταία με έχει αποδιοργανώσει.Ακούω την Μετεωρολογική Υπηρεσία, ότι την επόμενη μέρα «αναμένονται χιόνια στην Πάρνηθα και το βράδυ στην Πεντέλη, δεν αποκλείεται και να κατέβουν και στα χαμηλότερα».Κατ? αρχήν χαίρομαι, αυτή η αγάπη μου για το χιονισμένο τοπίο είναι κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που παίζαμε μέχρι τελικής πτώσης χιονοπόλεμο, και αφού μπαίναμε στο σπίτι κολλάγαμε πόδια και χέρια στη σόμπα για να ζεσταθούμε, αποκτούσαμε χιονίστρες, στεγνώναμε και ξανά έξω, για να συνεχίσουμε το παιχνίδι μέσα στο χιόνι. Αυτή η εικόνα βρίσκεται στο υποσυνείδητο μου και κάθε φορά που σκέπτομαι το χιόνι, αναδύεται και κυριαρχεί μέσα μου δημιουργώντας μια ανεξήγητη ευφορία.
Έτσι το πρωί ξύπνησα με την εντύπωση ότι θα έχουν πέσει χιόνια στην Πάρνηθα και ίσως και σε μας. Είχα προετοιμαστεί. Μάλλινες κάλτσες, μπότες με γούνα, κασκόλ και σκούφο, πανωφόρι ανάλογο, όλα έτοιμα για να τα φορέσω και να βγω το πρωί. Όμως με περίμενε μια απογοήτευση. Δεν υπήρχε ίχνος χιονιού, ούτε στην Πάρνηθα ούτε στην Πεντέλη. Ένας λαμπερός ήλιος είχε ανατείλει και ένα ελαφρό βοριαδάκι είχε καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Ο καιρός ήταν εξαιρετικός για περπάτημα, ο καλύτερος μετά το χιόνι που περίμενα.
Έτσι ξεκίνησα, με ελαφρότερο εξοπλισμό απ? ότι είχα προετοιμαστεί για την αντιμετώπιση του χιονιού, για ένα πρωινό περίπατο.
Με τα χέρια στις τσέπες περπατούσα, παρατηρούσα γύρω μου τα συμβαίνοντα και αναλογιζόμουν, πόσο έχει αλλάξει το κλίμα από τότε που ήμασταν παιδιά. Ρωτούσα και απαντούσα μόνη μου στις απορίες, σε όσες μπορούσα ασφαλώς να έχω απαντήσεις.
Στο μυαλό μου τριγυρίζουν ανακατεμένα αυτά που γράφονται τελευταία για το κλίμα, για τη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης και την ουσιαστική αποτυχία της και τον κώδωνα του κινδύνου που κρούουν οι διάφοροι ειδικοί στο θέμα και για τα προβλήματα που πρόκειται να αντιμετωπίσει ο πλανήτης στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, καθώς και τις επιπτώσεις από την ασεβή και αλόγιστη συμπεριφορά μας απέναντι του.
Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κυρίως αλλά και πολλοί άλλοι ρύποι είναι υπεύθυνοι για αυτό το κατάντημα.
Ο θερμός χειμώνας έχει απορυθμίσει το βιολογικό ρολόι πολλών ειδών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αρκούδες, στην Βόρειο Ελλάδα δεν έχουν ακόμη πέσει σε χειμερία νάρκη, μένουν ξύπνιες και πεινάνε, δεν βρίσκουν φαγητό στα δάση και κατεβαίνουν στις κατοικημένες περιοχές. Απειλώντας τους κατοίκους. Ακόμη, ο αριθμός μεταναστευτικών πουλιών, όπως των πελαργών που παρέμειναν στη Ελλάδα τον χειμώνα, λόγο των καιρικών συνθηκών,είναι μεγάλος και δεν αναζήτησαν ως συνήθως να κατέβουν σε πιο θερμά κλίματα.
Βλέπουμε δέντρα που ανθίζουν καταχείμωνα, πεταλούδες τον Ιανουάριο και ερπετά να ξυπνούν νωρίτερα από τον χειμερινό λήθαργο. Αυτή η εξέλιξη μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για τον πλανήτη αφού κινδυνεύει η ισορροπία των οικοσυστημάτων και το μέλλον των ειδών.
Η αύξηση της θερμοκρασίας ήδη έχει επιπτώσεις σε ένα μεγάλο μέρος της γης. Είναι περισσότερο αισθητή στα βορειότερα πλάτη και σε ορισμένα θαλάσσια οικοσυστήματα, όπου εμφανίζονται μετακινήσεις ειδών και αλλαγή στους πληθυσμούς τους, λιώσιμο των πάγων, τα επίπεδα οξυγόνου στο νερό μειώνονται και παρατηρείται αύξηση περιεκτικότητας του σε αλάτι. Και αυτά είναι μόνο μερικές από τις επιπτώσεις του «φαινόμενου του θερμοκηπίου». Πρόσφατα διάβασα ότι, στη μεγαλύτερη λίμνη του πλανήτη, τη Βαϊκάλη, που βρίσκεται στη Σιβηρία, έχει αυξηθεί η θερμοκρασία του νερού της κατά 1,21ο C. Η άνοδος αυτή της θερμοκρασίας απειλή το μέλλον των 2500 είδη ζώων και φυτών που φιλοξενεί.
Και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των προβλημάτων.
Περιοχές ολόκληρες θα βυθιστούν όταν λιώσουν οι πάγοι.
Αν μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια, η θερμοκρασία της γης ανέβει κατά 2ο C, τότε οι ανατολικές ακτές των ΗΠΑ, το Μπαγκλαντές και η Ολλανδία θα σκεπαστούν κυριολεκτικά από τη θάλασσα. Και βέβαια εμείς δεν βρισκόμαστε στο απυρόβλητο. «Κοινή γαρ η μοίρα?». Την Ελλάδα απειλεί το φάσμα της μόνιμης λειψυδρίας.
Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται περίοδοι παρατεταμένης ξηρασίας κυρίως κατά την περίοδο Οκτωβρίου-Ιανουαρίου, που εναλλάσσονται τον επόμενο χρόνο με ισχυρές βροχοπτώσεις. Αυτή η εναλλαγή είναι καταστροφική καθώς και οι δυο περιπτώσεις συμβάλλουν στο «φαινόμενο της ερημοποίησης».
Η «ερημοποίηση» θεωρείται ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η περιοχή της Μεσογείου και βέβαια μεταξύ των χωρών που απειλούνται είναι και η Ελλάδα.
Εκτιμάται ότι η εμφάνιση ακραίων φαινομένων στο εξής θα είναι συχνότερη. Η εναλλαγή περιόδων ξηρασίας και πλημμύρας θα μειώσει τη δυνατότητα αναπλήρωσης των φυσικών δεξαμενών νερού και θα επιτείνει τον κίνδυνο της λειψυδρίας.
Το μεγάλο ζητούμενο λοιπόν είναι η προστασία των αποθεμάτων αφ? ενός και η εφαρμογή μιας πολιτικής νερού για την βιωσιμότητα του. Θα πρέπει μεταξύ άλλων να αναθεωρήσουμε τη θέση μας για κήπους με γκαζόν και  να τους αντικαταστήσουμε με άλλους που έχουν ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό και είναι απολύτως συμβατοί με το περιβάλλον της περιοχής και της χλωρίδας της.
Να σταματήσουμε να βιάζουμε την φύση με τον ένα ή άλλο τρόπο, ακούσια ίσως, λόγω έλλειψης πληροφόρησης ή και εκούσια λόγω αδιαφορίας.
Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η φύση μας προειδοποιεί. Έχει δώσει τα σήματα κινδύνου που απαιτούνται για να μας αφυπνίσει.
Στο χέρι μας είναι να το καταλάβουμε και επιτέλους να τη σεβαστούμε. Αλλά παρασυρμένη από τις σκέψεις μου , διαπίστωσα ότι είχε περάσει περισσότερο από μια ώρα και είχα ήδη ασυναίσθητα γυρίσει στο σπίτι μου.
Μπροστά στην πόρτα μου είδα πάλι να περνάνε χειμώνα ?καλοκαίρι εκείνα τα νερά πολλά νερά, κάθε μέρα .
Δεν ξέρω από πού ακριβώς φεύγουν, έρχονται από πιο ψηλά. Δεν είναι δυνατόν να κάνω τον ντέντεκτιβ, και να βρω την πηγή και την αιτία για αυτό και το κατήγγειλα επανειλημμένα στο Δήμο, αρμοδίως, αλλά «φωνή βοόντος εν τη ερήμω».
Η γνώμη μου είναι ότι ίσως σε κάποιο συγκρότημα κατοικιών κατά την ανέγερση τους,  βρήκανε νερό στο βάθος των υπογείων, τα οποία συγκεντρώνουν σε φρεάτιο και τα απορρίπτουν στο δρόμο με αντλία. Κρίμα τόσο καθαρό νερό να πηγαίνει χαμένο και να μη χρησιμοποιείται για πότισμα.
«Ήδη» η διάθεση μου είχε αλλάξει. Ο ήλιος έλαμπε, ένας ήλιος που μου θύμιζε ότι ο καλός καιρός, στο καταχείμωνο είναι προμήνυμα μιας αλλαγής με δυσοίωνες προοπτικές. Το νερό που χυνότανε άδικα, μου θύμισε πόσο πολύτιμο αγαθό είναι, ακριβότερο από το χρυσάφι, αφού η ερημοποίηση που μας απειλεί και δεν είναι μακριά, θα το κατατάξει σε ανεκτίμητης αξίας αγαθό.
Η δικιά μας συμπεριφορά, του κάθε ενός από μας, θα είναι εκείνη που θα καθορίσει το μέλλον του τόπου και του πλανήτη για να μη πνιγούμε οι μισοί και οι άλλοι μισοί να μην πούμε «το νερό νεράκι».
«Είσαι φιλοξενούμενος της φύσης. Πρόσεχε την συμπεριφορά σου»,  υπεστήριζε ο Χουντερτβάσερ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.