moystaki_katerina.jpg

«Έχεις να τσοντάρεις; Βρήκα δυο σκυλάκια πεταμένα και τα μάζεψα για να τα πάω στο γιατρό». Ήταν η Μαρία, γνωστή σ? όλους για την υπερβολική αφοσίωση της στα ζώα.
Έγραφε ποιήματα στο παρελθόν. Ήταν μια ωραία κοπέλα, στα νιάτα της, με αναγεννησιακή ομορφιά.
Απεφάσισε κάποτε να παντρευτεί, αλλά χώρισε σχεδόν αμέσως, επειδή διάλεξε να κρατήσει τη γάτα στο κρεβάτι, αντί του  συζύγου, όταν της μπήκε το δίλημμα: «Ή εγώ ή αυτά». Δεν το σκέφτηκε, δεν υπέκυπτε σε τέτοιου είδους εκβιασμούς και χώρισε.
Όταν πέθανε και η μητέρα της, ζούσε με μόνη συντροφιά τα ζώα της . Πούλησε ό,τι είχε για να τα φροντίζει.
Αντάλλαξε ένα ωραίο σπίτι που είχε σε ένα προάστιο της περιοχής μας, με ένα οικόπεδο στο Καπανδρίτι, όπου υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι και ένας μεγάλος στεγασμένος χώρος για τα ζώα της.
Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα σκυλάκια και στα γατάκια, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αδιαφορούσε για τα άλλα, έτσι μια χρονιά, ήταν κοντά στο Πάσχα, συνάντησε κάποιον με ένα μικρό κοπάδι πρόβατα, η Μαρία, υποψιασμένη και ανήσυχη τον ρώτησε:
– «Καλέ που τα πηγαίνεις;»
– «Στο σφαγείο» της απάντησε.
– «Και πόσα χρήματα θα πάρεις από αυτά;»
– «Εκατό χιλιάδες»
– «Θα τα πάρω εγώ, για να τα σώσω!»
Δεν σκέφτηκε τίποτε άλλο, παρά πώς να τα σώσει από τη σφαγή. Και έδωσε όλες τις οικονομίες της για να τα αγοράσει. Αυτά τα πρόβατα, αλλά και τα αμέτρητα άλλα ζώα, που περιέθαλπε, πολλές φορές έγιναν αντικείμενο διαμαρτυριών από τους γείτονες και δεν είχαν άδικο, αφού μόνη της χωρίς πόρους και βοήθεια δεν ήταν δυνατόν να διατηρεί το χώρο και τα ζώα σε μια στοιχειώδη κατάσταση υγιεινών συνθηκών και μάλιστα αυξημένων μια και ζούσε μέσα σε αστικό περιβάλλον. Η ίδια βέβαια δεν συνειδητοποιούσε, ούτε τη μυρωδιά, ούτε τα άλλα προβλήματα που προκαλούσε.
Θυμάμαι ότι κάποιοι της έκαναν «πλάκα», όταν ήταν ακόμη νέα και εργάζονταν, της τηλεφωνούσαν «να τρέξει» σε κάποιοσημείο της πόλης επειδή υπήρχε ένα εγκαταλειμμένο γατάκι. Εκείνη έτρεχε πάντα, ακόμη και αν υποψιαζότανε ότι «κάποια παλιόπαιδα την κορόιδεψαν».
Πήγαινε σ? όλους τους μαγαζάτορες της περιοχής, που τη γνώριζαν όλοι και την αγαπούσαν, και τους ζητούσε υπόλοιπα, ψάρια για τα γατάκια της, κρέατα για τα σκυλάκια της και φρούτα και λαχανικά για τα άλλα ζωντανά της, που όλα είχαν ονόματα, όπως θα έχετε καταλάβει.
Ξόδευε και ξοδεύει ό,τι έχει , για τη φροντίδα των ζώων.
Έχω καιρό να τη δω, τώρα πια μόνο στις εκλογές τη συναντάω, αφού η μετακόμιση της στο Καπανδρίτι την έχει απομακρύνει από την περιοχή.
Είναι πραγματική φιλόζωη με Φ κεφαλαίο και ό,τι μπορεί η λέξη να περιέχει και να εκφράζει.
Αν την γνώριζαν όλες αυτές οι οργανώσεις που ασχολούνται με την προστασία αυτών των αδύναμων συγκατοίκων μας στον πλανήτη γη, θα της είχαν απονείμει ξεχωριστό μετάλλιο αφοσίωσης, ουσιαστικής και ανιδιοτελούς προσφοράς. Χωρίς φανφάρες, χωρίς προβολή, χωρίς συμμετοχή σε συλλόγους και διοικητικά συμβούλια, κάνει αυτό που η ψυχή και η καρδιά της, της υπαγορεύουν.
Ελπίζω να είναι καλά και να ζήσει πολλά χρόνια ευτυχισμένη ανάμεσα στα «παιδιά» της και σ? αυτό που πιστεύει και υπηρετεί.
Τώρα θα μου πείτε πως θυμήθηκα την Μαρία και την ιδιαίτερη σχέση της με τα ζώα. Αφορμή πήρα από ένα δημοσίευμα στον τύπο, όπου ανέφερε ότι έξω από το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης βρέθηκαν πεθαμένα από φόλες, 10 σκυλιά τα οποία ήταν «ιατρικώς ελεγμένα, φιλικά και χρήσιμα επειδή η παρουσία τους λειτουργούσε ευεργετικά για τα νοσηλευόμενα παιδιά». Το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο, αλλά εξαιρετικά συχνό στην περιοχή της Παλιάς Πεντέλης. Μόλις εμφανιστούν 4-5 αδέσποτα, αμέσως μπαίνει σε εφαρμογή η μέθοδος «φόλα» και η περιοχή «καθαρίζει» σε μια νύχτα. Αυτά καταγγέλλουν τα μέλη του φιλοζωικού Συλλόγου Μελισσίων και ζητούν την συνδρομή των πολιτών για να αποκαλυφθούν οι ένοχοι.
Ακόμη στην αντίληψη μου υπέπεσε ένα γράμμα διαμαρτυρίας μιας Αμερικανίδας φιλόζωης με αφορμή τις φόλες του Ζαππείου.
«Με μαγικό τρόπο η Ελλάδα κρύβει μια ντροπιαστική και αισχρή πραγματικότητα, που φωτίστηκε κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Η μαζική δολοφονία χιλιάδων αδέσποτων , ώστε να «καθαριστούν» οι χώροι διεξαγωγής των αθλημάτων,? συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Πιστεύω ότι ο πρόσφατος «καθαρισμός» του Ζαππείου, καταδεικνύει μια ανάπηρη κοινωνία, μια κοινωνία κενή, χωρίς ανθρωπιά και συναισθήματα?
Το κύριο θέμα είναι η απόλυτη αποτυχία των ελληνικών αρχών και του κράτους να αναγνωρίσουν και να επιλύσουν αυτό το αξιόμεμπτο θέμα?
Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να προχωρήσουμε σε μποϊκοτάζ στον τουρισμό.
Ήδη ο σχεδιασμός για το μποϊκοτάζ έχει ξεκινήσει»
Αυτά περιγράφει και για αυτά διαμαρτύρεται η Κυρία Marijo Gillis και δυστυχώς έχει δίκιο. Μια χώρα δείχνει τον πολιτισμό της από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα αδύναμα πλάσματα, και μεταξύ αυτών είναι και τα ζώα.
Καταλάβατε τώρα γιατί στο μυαλό μου ήρθε η Μαρία; Είχα ανάγκη να αντισταθμίσω αυτές τις ανάλγητες συμπεριφορές θανάτωσης των αδέσποτων με την άδολη και βαθειά ανθρώπινη συμπεριφορά της Μαρίας. Έτσι μπορώ να ψελλίσω στην Κυρία Gillis, ότι  δεν είμαστε όλοι ίδιοι, έχουμε και πολλές Μαρίες, μια εξ αυτών μόλις σας παρουσίασα.
Ας είσαι καλά Μαρία!

Υ.Γ.
Διάβασα με πολλή προσοχή και κατανόηση το απαντητικό, σε άρθρο μου, άρθρο της κυρίας Σωτηροπούλου.
Δεν γνωρίζω αν αμφισβητείται ότι ζούμε σε ένα δημοκρατικό καθεστώς και ως γνωστόν η δημοκρατία έχει κανόνες τους οποίους οφείλουμε να τηρούμε όλοι όσοι δηλώνουμε οπαδοί της.
Αν ο καθένας παίρνει το νόμο στα χέρια του, τότε δεν μιλάμε για δημοκρατία αλλά για αναρχία. Σ? αυτή την περίπτωση ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι, ότι μέσα από αυτή την δημοκρατική έκφραση διαμαρτυρίας να παρεισφρήσουν και ετερόκλητα στοιχεία που θα εκτρέπουν σε άλλους ατραπούς το θέμα υπονομεύοντας το αποτέλεσμα.
Αν κάποιος διαβάσει το άρθρο μου με προσοχή και χωρίς προκατάληψη θα διαπιστώσει ότι δεν μπήκα στην ουσία της όποιας διαμαρτυρίας, αλλά στις μεθόδους και στον τρόπο που γίνεται .
Ποτέ στην ζωή μου δεν στήριξα κάτι άδικο, ποτέ όμως δεν διαμαρτυρήθηκα ως χούλιγκαν.
Αν κάθε φορά που θεωρείς ότι έχεις δίκιο, χρησιμοποιείς άνομες μεθόδους τότε δικαιώνεις ακόμη και αυτούς τους χούλιγκανς. Και αυτοί, κατά τη δική τους κρίση έχουν δίκιο.
Έτσι δικαιώνεις τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμωνα, που και αυτοί θέλουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, επειδή θεωρούν ότι έχουν δίκιο. Τι θα λέγατε τότε; Κάνουν καλά ή όχι;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.